Σάββατο, 16 Φεβρουαρίου 2008

Nικήφορος Βρεττάκος

Ολυνυχτία
Δε με κατάλαβες, όλη τη νύχτα ήμουνα πλάϊ σου,
προσπαθούσα να κλείσω τα παράθυρα, πάλευα - όλη τη νύχτα.
Ο αγέρας επέμενε.
Άπλωσα τότε τις παλάμες μου πάνω σου
σαν δυο φύλλα ουρανού και σε σκέπασα.
Έπειτα βγήκα στον εξώστη και κοίταζα
δίχως χέρια τον κόσμο.
Βρεττάκος Νικηφόρος
.........................................................
Veglia
Non mi avevi capito,
tutta la notte ero accando a te,
mi sforzavo a chiudere le finestre,
lottavo - tutta la notte.
Il Vento insisteva.
Ho disteso le mie mani su di te,
come due foglie del cielo e ti ho coperta.
Alla fine sono uscito sul balcone
e ho guardato il mondo senza mani.
Nikiforos Vrettakos
trad. Lunapiena

4 σχόλια:

  1. Ο ΧΡΥΣΟΣ ΥΠΝΟΣ

    Θέλω να κοιμηθώ,
    αλλά εσύ δε μ'αφήνεις.
    Έχεις ρίξει το χέρι σου
    στο μάγουλό μου
    και τρέχει στο μαξιλάρι μου φως.
    Διακλαδίζεται, ρέει στο στήθος μου,
    φτάνει στα πόδια.
    Όλοι οι στίχοι μούσκεψαν μέσα μου.
    Πες μου, τι θάλεγε η μητέρα μου.
    αν μ' έβλεπεν έτσι,
    μ'αυτό το χρυσό στεφάνι στο μέτωπο;

    Βρεττάκος Νικηφόρος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Il Sonno dorato

    Vorrei dormire, ma tu non mi lasci.
    Hai posato la tua mano sul mio viso
    e scorre luce sul mio cuscino.
    Si espande, fluisce sul mio petto
    ed arriva fino ai miei piedi.
    Son bagnati di sangue i miei versi.
    Dimmi, cosa penserebbe mia madre,
    se mi vedeva cosi, con questa
    dorata corona sulla mia fronte?

    Nikiforos Vrettakos
    trad. Lunapiena

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. ΤΟ ΦΙΛΙΚΟ ΣΗΜΑΔΙ

    Με πήρε ο ύπνος βαθύς,
    που με κράτησε όλη τη νύχτα.
    Στις φούχτες μου λίμναζε
    το φεγγάρι.
    Αγρίμια όλη νύχτα γυρόφερναν
    τον ύπνο μου.
    Πλησίαζαν, με κοίταζαν
    κι αμέσως χωρίς να μ'αγγίξουν,
    πατώντας στα νύχια, ξανάφευγαν.

    Είχα αφημένο το κρίνο που μούδωσες
    πάνω στο στήθος μου.

    Βρεττάκος Νικηφόρος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Il Segnale Amico

    Un sonno profondo è arrivato
    che mi ha tenuto tutta la notte.
    Tra le mie mani si stagnava la luna.
    Animali selvaggi tutta la notte
    girovagavano nel mio sogno.
    Si avvicivano, mi guardavano
    e senza nemmeno toccarmi,
    in punta dei piedi, andavano via.

    Era rimasto sul mio petto
    il bianco giglio che mi hai donato.

    Nikiforos Vrettakos
    Trad. Lunapiena

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Ευχαριστώ για την επίσκεψη.
Grazie per la tua Gentilezza.

Lunapiena