Τετάρτη, 27 Φεβρουαρίου 2008

ΝΑ ΤΟ ΠΟΤΙΖΕΙΣ!


ΝΑ ΤΟ ΠΟΤΙΣΕΙΣ Μη κλαις για μένα ας ξέρεις πως πεθαίνω να με βοηθήσεις δε μπορείς Μα δες εκείνο το λουλούδι για κείνο που μαραίνεται σου λέω. Να το ποτίσεις. Αλέκος Παναγούλης Innaffialo Non piagere per me pur sapendo che morrirò Non puoi aiutarmi.. Ma guarda quel fiore quello che sta per appassire, Innaffialo! Alekos Panagoulis

4 σχόλια:

  1. ΟΝΕΙΡΟ

    Άνθη μάζευα για σένα
    στο βουνό που τριγυρνούσα.
    Χίλια αγκάθια το καθένα
    κι όπως τα 'σφιγγα πονούσα

    Να περάσεις καρτερούσα
    στο βοριά τον παγωμένο
    και το δώρο μου κρατούσα
    με λαχτάρα φυλαγμένο

    Στη θερμή την αγκαλιά μου
    όλο κοίταζα στα μάκρη.
    Η λαχτάρα στην καρδιά μου
    και στα μάτια μου το δάκρι.

    Μεσ' στον πόθο μου δεν είδα
    μαύρη η Νύχτα να σιμώνει
    κι έκλαψα χωρίς ελπίδα
    που δε στα 'χα φέρει μόνη.

    Μαρία Πολυδούρη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. "Εγώ ποιος είμαι;
    πετώντας φεύγω,
    συνθέτω έναν ύμνο,
    τραγουδώ τα λουλούδια.
    Πεταλούδες ασμάτων
    πηγάζουν απ' την καρδιά μου!"

    (Ποίημα που αποδίδεται στον Τlalpalteuccitzin)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. "Άνθη, με λαχτάρα
    η καρδιά μου ποθεί,
    Υποφέρω με το τραγούδι,
    Μονάχα δοκιμάζω τραγούδια
    πάνω στη γη.
    Εγώ, ο Cuauhcuatzin,
    Θέλω άνθη που να διαρκούν
    στα χέρια μου!"

    Tecayehuatzin

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Στον Πιέρ Πάολο Παζολίνι

    Ανθρώπινη φωνή
    με ομορφιά ντυμένη
    η φωνή σου
    Ανθρώπινη και ωραία
    αν και σκληρά μιλούσε.

    Απλή ανθρώπινη αγάπη
    η ζωή σου.
    Αγάπη και φόβος για τον Άνθρωπο
    για την πρόοδο της πίστης
    και την ανάπτυξη που δεν μπορούσες να υποφέρεις.

    Κάποιες φορές ακούγοντας
    τις λέξεις να φεύγουν από τα χείλη σου
    θυμόμουν τους στίχους του Ρεμπώ
    "νωρίς ή αργά γεννήθηκα;
    τι ήρθα εδώ να κάνω;
    Α , όλοι εσείς,
    στο θεό προσευχηθείτε για τον δυστυχή.

    'Οχι Πιέρ Πάολο
    Ούτε νωρίς ούτε αργά γεννήθηκες
    μα ήσουνα αδύναμος κι έφυγες
    την ώρα που η αλήθεια πολεμιέται
    την ώρα που τόσοι αγωνίζονται
    χωρίς να ξέρουν το γιατί
    χωρίς να ξέρουνε πού πάνε.

    Την ώρα που οι θρησκείες όψη αλλάζουν
    κι οι ιδεολογίες γίνονται θρησκείες
    την ώρα που πολλοί φοράνε πάλι παρωπίδες
    την ώρα αυτή, εσύ δεν έπρεπε να φύγεις.

    Aλέκος Παναγούλης

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Ευχαριστώ για την επίσκεψη.
Grazie per la tua Gentilezza.

Lunapiena