Δευτέρα, 26 Νοεμβρίου 2007

Και ήταν Πρωί.....

Κι ήταν πρωί... κι ο ήλιος χαμογελούσε στα πικραμένα σύννεφα που συγκρατούσαν δάκρυα και στεναγμούς. Μια μαργαρίτα άνοιξε διάπλατα τα πέταλά της καταμεσής στο περιβόλι περήφανη για την τιμή που της έγινε, ν'ανθίσει κάτω απ'τη μηλιά. Κι ήταν πρωί...άνοιξες διάπλατα το παραθύρι, να μπεί στο σπίτι φώςκι ανέπνευσες βαθειά, να γεμίσουν τα στήθη δροσιά. Ένα δάκρυ κύλησε στης ανάμνησης το βωμό κι ο στεναγμός αγκάλιασε την σκέψη κι έγινε τραγούδι, κελάηδεμα καρδερίνας, που ήταν κλεισμένη στο κλουβί, φυλακισμένη μες τη μοναξιά της. Κι ήταν πρωί... ξύπνησε η ελπίδα τα παιδιά, μια καινούρια μέρα ξημέρωσε κι έσβησε ο ήλιος τον φόβο και σκόρπησε τον εφιάλτη. Η ανθισμένη λεμονιά κερνά υποσχέσεις στη γαλανή ματιά της κόρης που περιμένει να φανεί ο ταχυδρόμος. Κι ο γερο-Μιχάλης φάνηκε στην πόρτα ακουμπισμένος στο μπαστούνι μπορεί ακόμα να διαβεί το κατώφλι και να χαιδεύει τη μηλιά. Κι ήταν πρωί...γέμισε η αυλή σπουργίτια, ακάλεστοι επισκέπτες χωρίς ντροπή κλέβουν το σπόρο της ροδιάς. Ψάχνει η ματιά σου τη στροφή του ασφαλοστρωμένου δρόμου περιμένοντας να φανεί μια ελπίδα. Άρχισε όμως η βροχή, μια καταιγίδα, κρύφτηκε ο ήλιος πίσω απο τα σύννεφα κι επέστρεψε ο εφιάλτης κι ο γέρο_Μιχάλης ανήμπορος να επιστρέψει πιά στο κατώφλι σωριάστηκε στο χώμα. Κι ήταν πρωί... Πανσέληνος

1 σχόλιο:

  1. ...Era mattino
    ed il sole ha sorriso
    alle nuvole triste
    che cercavano di trattenere
    le loro lacrime tra gli sighiozzi.
    La margherita apriva
    lentamente i suoi petalli
    nel centro del giardino,
    orgogliosa per l'onore di fiorire
    sotto l'albero di melo.

    Era mattino...
    Hai aperto tutte le finestre
    per illuminare la tua casa
    e hai respirato profondamente
    per riempirti di freschezza.
    Una lacrima è caduta
    nell'altare della memoria
    e il sighiozzo ha abbracciato il pensiero
    ed è diventato canzone,
    come quel canto triste del cardello
    chiuso in una bella gabbia,
    prigioniero delle sua solitudine.

    Era mattino...
    e la speranza ha svegliato i ragazzi
    all'alba della nuova giornata
    Ha vinto il sole sulla paura
    e si è sciolto l'incubo.
    Il limone fiorito offre promesse
    al sguardo azzurro della ragazza
    che aspetta con ansia il postino.
    E Michele, il vecchio signore,
    appoggiato sul bastone
    è arrivato fin al giardino
    per accarezzare le foglie del melo.

    Era mattino
    è riempito il cortile di passeroti
    spudorati ospiti non invitati,
    rubano il seme del melograno.
    E il tuo sguardo cerca all'angolo
    della grigia strada d'asfalto,
    aspettando il sorriso della speranza
    E' arrivata la pioggia, si è fatta tempesta
    il sole si è nascosto sotto le nuvole
    è ritornato l'incubo
    e il vecchio Michele ormai debole
    impotente di ritornare nel sotteraneo
    è crolato sull'umido della terra.

    ed.. era mattino....

    Lunapiena

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Ευχαριστώ για την επίσκεψη.
Grazie per la tua Gentilezza.

Lunapiena