Τετάρτη, 29 Ιανουαρίου 2014

Rafael Alberti:ΤΡΕΙΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ


Αφιέρωμα στον Gustavo Adolfo Bécquer

Πρόλογος

Δεν είχανε χρονίσει ακόμα 
μήτε ο αρχάγγελος... μήτε το ρόδο.
Όλα ήταν πριν απ' το βέλασμα 
πριν απ' το  κ λ ά μ α.
Όταν το φως δεν ήξερε καλά-καλά
αν η θάλασσα θα γεννούσε αγόρι ή κορίτσι.
Όταν ο άνεμος ονειρευότανε μαλλιά να τα χτενίζει,
γαρούφαλα και μάγουλα.. να κατακαίει η φωτιά
και το νερό να ξεδιψάει.. από δυο χείλη ράθυμα.
Όλα είταν πριν από το κορμί και τ' όνομα,
πριν απ' το χρόνο.

Λοιπόν θυμάμαι μια φορά στον ουρανό...

Πρώτη ανάμνηση
...Ένα κομμένο κρίνο...
G.A.B.

Εβάδιζε μ' ένα λύγισμα κρίνου συλλογισμένου,
πουλιού σχεδόν που εννόησε.. 
πως πρέπει να γεννήσει,
κοιτώντας δίχως να κοιτάζεται σ' ένα φεγγάρι
που παρασταίνονταν μες στ' όνειρό της 
σαν καθρέφτης,
σε μια σιωπή χιονιού.. 
που ανύψωνε τα πόδια της.
Σε μια  σ ι ω π ή  σκυμένη.
Ήτανε πριν από την άρπα,
 τη βροχή... πριν απ' τα λόγια.
Δεν ήξερε.
Άσπρη μαθητευόμενη του αέρα,
τρεμούλιαζε με τ' άστρα, 
με τα δέντρα και με τ' άνθος.
Ο μίσχος της, τ' ανάστημά της πράσινο.
Με τα δικά μου αστέρια... που μη ξέροντας,
δυο βάλτους θέλοντας
 να σκάψουνε στα μάτια της
σε δυο πέλαγα τη βυθίσανε.
Θ υ μ ά μ α ι...

Κι έπειτα τίποτα.
 Νεκρή να φεύγει και να χάνεται.

Δεύτερη ανάμνηση
Ήχοι φιλιών και φτεροκοπήματα
G.A.B.

Πιο πριν, πολύ πιο πριν 
από την επανάσταση των ίσκιων,
πριν πέσουνε πάνω στον κόσμο
 τ' αναμμένα φτερά,
κι ένα πουλί μπορέσει να πεθάνει 
για ένα κρίνο.
Ακόμα, πριν μου γυρέψεις
τον αριθμό και την τοποθεσία του κορμιού μου.
Πολύ πριν από το κορμί.
Στον καιρό της ψυχής.
Όταν όρθωσες...
 στο δίχως στέμμα... μέτωπο τ' ουρανού
την πρώτη δυναστεία του ονείρου.
Όταν εσύ, κοιτάζοντάς με.. μέσα στο μηδέν
ε π ι ν ό η σ ε ς... την πρώτη λέξη.

Τότε η συνάντησή μας.

Τρίτη ανάμνηση
...πίσω από τη βεντάλια
με τα χρυσά φτερά...
G.A.B.

Τα βαλς  τ' ο υ ρ α ν ο ύ 
δεν είχαν ακόμα αρραβωνιάσει
το γιασεμί και το χιόνι,
δεν είχαν οι άνεμοι συλλογιστεί 
την πιθανή μουσική των μαλλιών σου,
ούτε κι ο βασιλιάς... είχε προστάξει 
να ενταφιαστεί... σ' ένα βιβλίο η βιολέττα.
Όχι.
Ήταν ο καιρός... που ταξίδευε το χελιδόνι
χωρίς τ' αρχικά μας... στο ράμφος του.
Που οι καμπανέλλες κι οι κλιματίδες μαραίνονταν
δίχως εξώστες κι άστρα.. για να σκαρφαλώσουν.
Είταν εκείνος ο καιρός
που δεν υπήρχε ένα άνθος 
για να γείρει το κεφάλι του.. 
στον ώμο ενός πουλιού.

Και τότε, πίσω απ' τη βεντάλια σου, 
το πρώτο μας.. φ ε γ γ ά ρ ι.

μετάφραση: Τάκης Σινόπουλος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ευχαριστώ για την επίσκεψη.
Grazie per la tua Gentilezza.

Lunapiena