Δευτέρα, 21 Οκτωβρίου 2013

Ν. Εγγονόπουλος: Η Ύδρα των Πουλιών




Η ΥΔΡΑ των ΠΟΥΛΙΩΝ

Μακρυνές συναυλίες, οπάλινες σπίθες, 
του  π ρ ώ τ ο υ  σπιτιού μας 
μέσ’ στη λαύρα του θέρους,
Στης Γης του Πυρός 
την αέναη θήρα, 
στους κάμπους, 
στα δάση, 
στα ουράνια,
Θ’ α σ π α σ θ ώ  απαλά 
της εικόνος τα χείλη, 
θα  χ α ρ ί σ ω  ελπίδες 
σ’ αχιβάδες και κάστρα
που βουβά παραστέκουν 
σ’ όσ’ αγγίζουν οι Μοίρες, 
κι όταν δύουν στα πεύκα 
των ειδώλων φεγγίτες
Αυλακώνουν μ’ αλόγατα ξύλινα 
χαμοκέδρου θωπείες,
Θεωρίες σεπτές 
μυστικών δεινοσαύρων, 
στων νερών τις πλεκτάνες 
που τα ζώσανε κύκνοι,
Μαύροι κύκνοι, γαλάζιοι, 
όλο ιδέα, και πόθο 
που λες πάει να σβύση 
κι αποτόμως γυρεύει
Ν’ α ν ε β ή.. πιο ψηλά, 
να γκρεμίση, 
να σπάση, 
παραθύρια ν’ ανοίξη, 
να φωνάξω, 
να κλάψη,
Να ρημάξω, 
ν’ αράξη, 
να σκιστή, 
να χαράξω 
στο χαλκό πιο βαθειά, 
πιο βαθειά,
Περιστέρια, λιοντάρια, 
των μαλλιών της τη νύχτα,
τ
ου στρατιώτου το όπλο, 
τ’ αρβανίτικο χώμα
Κι όπου φτάση, 
αν φτάση, 
φαντασία μετάλλου, 
λόγια, που είπε η Πυθία 
σε ανύδρους εκτάσεις,
Τροπικούς και πηγάδια θα διαβή, 
ως να  φ έ ξ η... η αυγή 
η πλανεύτρα μ’ άυλων 
Κούρδων κραιπάλη,
Ν’ αγοράση κιθάρες 
που μου πνίγουν τα μάτια, 
ως να σύρω τα πέπλα 
που κρατά η σελήνη,
Στη μορφή μου να δέση 
τη μορφή των πουλιών. 

Ν. Εγγονόπουλος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ευχαριστώ για την επίσκεψη.
Grazie per la tua Gentilezza.

Lunapiena