Ο. ΕΛΥΤΗΣ:Τι να σας πω Γυναίκες

 Τι να Σας πω Γυναίκες
Τι να σας πω γυναίκες.. τι να μη σας πω

παρηγοριά κι αλήθεια... που να μην ντραπώ

Μόνο να σας ακούω... πότε θ λ ί β ο μ α ι

πιάνω τα σκοτεινά.. στα νέφη κρύβομαι.

Πότε μα το Θεό... π ε ρ η φ α ν ε ύ ο μ α ι,

βάζω τα κόκκινά μου.. και πορεύομαι.

Τυράγνιες, ζηλοφθόνιες, φόνους, παιδεμούς,

τ’ αλέθω για τους χρόνους... τους μελλούμενους

Τ’ αλέθω τα γυρίζω.. και τα πάω στη γη

που ‘δωσε το σκοτάδι.. Φως για να το πιεί..

 Ο. ΕΛΥΤΗΣ

J. S. Bach Sacred Cantatas

J. S. BACH - Sacred Cantata

Γιώργος Χειμωνάς

Ποίημα Κασσιανής Μοναχής

Κύριε 

Eγώ η γυναίκα... η μολυσμένη των αμαρτιών 

στα σ π λ ά χ ν α μου.. την θεότητά σου 

κι έγινα μυροφόρος 

Με οδυρμούς μύρα ακουμπώ 

εμπρός από τον τάφο σου. 

Τα σπλάχνα μου... η νύχτα τα κατέχει

Μανία η ακολασία μου

Σκοτάδι και θάνατος της σελήνης 

ο έρως μου της αμαρτίας . 

Π ά ρ ε.. τα μάτια μου 

μαζί με τα δ ά κ ρ υ ά τους εσύ 

που όρισες η θάλασσα 

να κατάγεται από τα σύννεφα. 

Κλίνε πάνω από τον στεναγμό 

τον πιό βαθύ της καρδιάς μου 

Εσύ που έκαμψες τούς ουρανούς 

γιά να χωρέσει το άφατο.. 

Θέλω να φιλήσω τα πόδια σου 

τα ανέγγιχτα… και να τα προστατεύω 

μέσα στις θηλειές των μαλλιών μου 

Στο σούρουπο του παράδεισου η Εύα 

τους κρότους ακούει και ταράζεται 

τρόμαξε και εκρύφθη… 

Σωτήρα μου και των ψυχών σωτήρα 

Ποιός.. το κουβάρι των αμαρτιών μου 

θα έρθει να ξ ε τ υ λ ί ξ ε ι.. 

Στης τιμωρίας σου την άβυσσο 

ποιος.. πώς να κρατηθεί.. 

Μην αποστρέψεις το βλέμμα σου 

από πάνω μου. Βλέπε με.. την δούλη σου

Εσύ που Είσαι το Έλεος.

Γιώργος Χειμωνάς

Ο. Ελύτης

ΒΡΗΚΑ ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΕΚΚΛΗΣΊΑ 

όλο τρεχούμενα νερά

και την κρέμασα στον τοίχο. 

Τα μανουάλια της είναι πήλινα 

και μοιάζουν με τα δάχτυλα μου 

όταν γράφω.

Από το πώς αστράφτουν τα τζάμια

καταλαβαίνω αν πέρασε άγγελος. 

Και συχνά κάθομαι τ' απογέματα 

έξω στο πεζούλι 

και κρατιέμαι στις κακοκαιρίες 

όπως το γεράνι.

Οδυσσέας Ελύτης 

Ημερολόγιο ενός αθέατου Απριλίου

 1984

Μανόλης Αναγνωστάκης: ΕΚΕΙ

Μανόλης Αναγνωστάκης
[Εκεί…]
Εκεί θα τα βρεις.
Κάποιο κλειδί
που θα πάρεις
μονάχα εσύ που θα πάρεις
και θα σπρώξεις την πόρτα
θ’ ανοίξεις το δωμάτιο
θ’ ανοίξεις τα παράθυρα στο φως..
Ζαλισμένα τα ποντίκια θα κρυφτούν
οι καθρέφτες θα λάμψουν
οι γλόμποι θα ξυπνήσουν απ’ τον άνεμο..
Εκεί θα τα βρεις
κάπου - απ’ τις βαλίτσες και τα παλιοσίδερα
απ’ τα κομμένα καρφιά, δόντια σκισμένα,
καρφίτσες στα μαξιλάρια, τρύπιες κορνίζες,

Μισοκαμμένα ξύλα, τιμόνια καραβιών.
Θα μείνεις λίγο μέσα στο φως
ύστερα θα σφαλίσεις τα παράθυρα
προσεχτικά τις κουρτίνες..
Ξεθαρρεμένα τα ποντίκια θα σε γλείφουν
θα σκοτεινιάσουν οι καθρέφτες
θ’ ακινητήσουν οι γλόμποι
κι εσύ θα πάρεις το κλειδί
και με κινήσεις βέβαιες χωρίς τύψεις
θ’ αφήσεις να κυλήσει στον υπόνομο
βαθιά βαθιά μες στα πυκνά νερά.
Τότε θα ξέρεις.

Γιατί η ποίηση... 

δεν είναι ο τρόπος να μιλήσουμε, 

αλλά ο καλύτερος τοίχος 

να κρύψουμε το πρόσωπό μας...

F. PESSOA: ΘΑΛΑΣΣΙΝΗ ΩΔΗ

ΘΑΛΑΣΣΙΝΗ ΩΔΗ 

Θέλω να φύγω μαζί μας, 

θέλω να φύγω μαζί σας,

Με όλους εσάς μαζί,

Παντού όπου πηγαίνετε!

Τους κινδύνους σας θέλω μπροστά μου να βρω,

Στο πρόσωπό μου, τους ανέμους να νιώσω,

Αυτούς, που το δικό σας γέμισαν ρυτίδες,

Το αλάτι της θάλασσας, 

που τα χείλη σας φίλησε, να φιλήσω

Στη δουλειά σας το χέρι μου να βάλω,

Τις καταιγίδες σας να μοιραστώ,

Και σαν κι εσάς, 

σε πανέμορφα λιμάνια να φτάσω!

Τον πολιτισμό, όπως κι εσείς, 

πίσω μου να αφήσω!

Μαζί σας κάθε ίχνος ηθικής να χάσω!

Στ' ανοιχτά να νιώσω 

την ανθρωπιά μου ν' αλλάζει!

Τις θάλασσες του Νότου μαζί σας να πιω,

Άγρια πράγματα νέα, 

νέες της ψυχής επαναστάσεις,

Νέες φωτιές πυρηνικές 

στο ηφαιστειακό μου πνεύμα!

Να φύγω μαζί σας, 

ν' απογυμνωθώ-εμπρός, ουστ!-

Απ' τα πολιτισμένα ρούχα μου, 

τα ήθη τα χρηστά,

Τον έμφυτό μου φόβο για τις φυλακές,

Την ήσυχη ζωή μου,

Την καθιστική, τη στατική, 

την προσεγμένη, την κανονική!

Στη θάλασσα, στη θάλασσα, 

στη θάλασσα, στη θάλασσα,

Αχ!Στη θάλασσα, στον άνεμο, 

στα κύματα, τη ζωή μου

Να πετάξω!