Vincent Willem van Gogh

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ... Αλωνάρη, για Όλους μας...
με τα «ΠΡΩΤΑ ΒΗΜΑΤΑ» του Βαν Γκογκ.

ΚΥΡΙΑΚΗ των ΒΑΙΩΝ

Τα Βάϊα, δηλαδή η Χ ο υ ρ μ α δ ι ά... είναι ένα φυτό 
πλούσιο σε συμβολικές έννοιες: 
για τους Αιγύπτιους ήταν... Σύμβολο γονιμότητας, 
για τους Έλληνες ήταν... πηγή Τύχης και Ευημερίας, 
οι αρχαίοι Ρωμαίοι συνήθιζαν 

να χαρίζουν ένα κλαδί χουρμαδιάς
στους καλύτερους η θ ο π ο ι ο ύ ς, στους ηνίοχους
και... στους μονομάχους.

 Λέγεται ότι ο αυτοκράτορας Αύγουστος
αγαπούσε πολύ τους χουρμάδες 

και η πρώτη χουρμαδιά που γεννήθηκε στη Ρώμη 

οφείλει τη ζωή της σε ένα σπόρο
που πετάχτηκε.... από το τραπέζι του αυτοκράτορα.
Η Hathor, η Αιγύπτια θεά του Ουρανού... 

"Η Κυρία με τα Βάϊα"
Οι αρχαίοι Έλληνες ονόμαζαν την Palma Phoenix 

(ΦΟΙΝΙΞ), όπως το μυθικό πουλί Φοίνικα, 

που ξαναγεννιέται από τις στάχτες του,
συνδέοντάς τη με τον Απόλλωνα, τον θεό του Ήλιου
και... την Αθηνά, την θεά της Σοφίας, που συχνά 

την παρίσταναν με ένα κλαδί φοίνικα στο χέρι.
Για τους Ρωμαίους ήταν έμβλημα Νίκης...
και η θεά της Νίκης ονομάζονταν Palmaris.
Στους ψαλμούς της Παλαιάς Διαθήκης διαβάζουμε:
"Το σωστό ανθίζει.. όπως τα βάϊα",
Η ΧΟΥΡΜΑΔΙΑ... 

ένα δέντρο που δεν έχει τίποτε... το άχρηστο,
γιατί χρησιμοποιούμε  ό λ α  τα συστατικά του...
Ο Φοίνικας είναι επίσης... το Σύμβολο 

που συναντάμε στις κατακόμβες,
σχεδιασμένη στα μάρμαρα και στις τοιχογραφίες,
στα χέρια των αγίων και των μαρτύρων, 

για να δείξουν την πνευματική τους Νίκη..

 πεθαίνοντας για την πίστη τους .
Κατά τον Jung, ο Φοίνικας είναι... 

το Σύμβολο της Ψυχής.

Ο Φοίνικας κατά τις τελετές της Μεγάλης Βδομάδας,
συχνά... υποκαθίσταται από κλαδί Ελιάς,
φυτό που παγκόσμια θεωρείται Σύμβολο Ειρήνης
και Ευχή γονιμότητας, αναπαραγωγής, κάθαρσης, 

δύναμης, νίκης και αναγνώρισης.
Στην πραγματικότητα στο ευαγγέλιο

 δεν αναφέρεται το όνομα κανενός φυτού. 

Αναφέρεται μόνο οτι το πλήθος
έκοψε κλαδιά από τα δέντρα, 

απλώνοντάς τα... στα πόδια του Ιησού.
Θα μπορούσαν να είναι κλαδιά ελιάς,

 φυτό που αναφέρεται ήδη στην Παλαιά Διαθήκη, 

να μεταφέρεται από το περιστέρι στο Νώε,
μετά τον κατακλυσμό.
Μια ιστορία του Μεσαίωνα λέει... 

ότι στον τάφο του Αδάμ,
γεννήθηκε ένα δέντρο Ελιάς, και ήταν γι'αυτό..
που το περιστέρι... έκοψε ένα του κλαδί.
Φαίνεται ότι ο Σταυρός είχε φτιαχτεί από ξύλο Ελιάς,
δένδρο και σταυρός... οδηγεί στο δέντρο της Ζωής,
δέντρο κοσμικό που ενώνει του ουρανό και τη γη.
Η ελιά ως γνωστό, αναφέρεται

 και στην Αρχαία Ελληνική μυθολογία,
σαν το Ιερό δέντρο της Αθηνάς

 που το χάρισε στους Αθηναίους,
νικώντας τον Ποσειδώνα 

που τους είχε χαρίσει ένα λευκό άλογο.
Αλλά και... 

στους Ολυμπιονίκες πρόσφεραν κλαδί Ελιάς,
όπως και σ'αυτούς που νικούσαν στο πόλεμο.

Θα πρέπει όμως να πούμε ότι η χουρμαδιά

 θεωρείται και έναν από τα πιο ε ρ ω τ ι κ ά δέντρα.
Όσο πιο καυτός είναι ο ήλιος.. 

τόσο ψηλώνει με βαθιές ρίζες,
φτάνουν ακόμα και τριάντα μέτρα..

 μέχρι να βρει νερό,
οι κάτοικοι της ερήμου λένε... ότι έχει
«τα πόδια στα νερά... και το κεφάλι στη φωτιά»

Τα τελευταία χρόνια... οι Χουρμαδιές 

και τα άλλα είδη Φοίνικα  κ ι ν δ υ ν ε ύ ο υ ν... 

από την καταστροφική ε π έ λ α σ η
ενός «λ α ί μ α ρ γ ο υ σκαθαριού»... 

Ένα κόκκινο ρυγχοφόρο κολεόπτερο... 

που η κάμπια του τρέφεται κυρίως με τους μίσχους
των φύλλων των φοινικοειδών, 

χρησιμοποιώντας επιπλέον και τις ίνες τους... 

για να φτιάξει το κουκούλι της....

Η ΔΥΝΑΜΗ της ΑΓΑΠΗΣ

Η Δύναμη της Αγάπης

^

http://www.etv-hellas.net/videos/2014-03-05.html

Amazon Rainforest Relaxation Video

17 ΙΟΥΝΗ: Παγκόσμια Ημέρα κατά της ΕΡΗΜΟΠΟΙΗΣΗΣ και της ΞΗΡΑΣΙΑΣ

 «Ε ρ η μ ο π ο ί η σ η είναι η διαδικασία υποβάθμισης

ξηρών, ημί-ξηρων και ύφυγρων γαιών

που προκαλείται από βιοφυσικούς και ανθρώπινους

(κοινωνικο-οικονομικούς και θεσμικούς) παράγοντες."

"Υ π ο β ά θ μ ι σ η της Γης σημαίνει μείωση ή απώλεια
της βιολογικής και οικονομικής παραγωγικότητας

και πολυπλοκότητας αρδευόμενης και μη-αρδευόμενης

γεωργικής γης, λειμώνων, βοσκοτόπων,

δασών και δασικών εκτάσεων»"

Το Λευκό Τριαντάφυλλο

Το λευκό Τριαντάφυλλο

Περπατώντας εκείνο το πρωινό, με μια βαθειά επιθυμία, ν'απολαύσωτον καθαρό αέρα της φύσης, βρέθηκα μπροστά σε ένα λευκό λουλούδι. Ένα κάτασπρο τριαντάφυλλο. Η ομορφιά του τράβηξε την προσοχή μου.. Η επιθυμία μου να το απολαύσω ήταν έντονη. Μ'αρέσει τόσο πολύ αυτό το κατάλευκο λουλούδι.. Το θέλω δικό μου.. σκέφτηκα. Τι υπέροχο λευκό.. τι λεπτή η φόρμα του.. και τι υπέροχα μεθυστικό το άρωμά του.. Ήθελα να το αγγίξω απαλά και τρυφερά.. όπως ο ανοιξιάτικος άνεμος.. όπως μια ακτίνα του ήλιου.. με θαυμασμό και απέραντο σεβασμό στην ομορφιά του.. Τι γλυκειά αίσθηση ξεχειλίζει απ'την καρδιά μου.. Η τριανταφυλλιά φάνταζε στα μάτια μου περήφανη και τα κλειστά μπουμπούκια, τ'αδέλφια του το κρυφοκοίταζαν με ζήλεια.. Είναι το πιό όμορφο λευκό τριαντάφυλλο που είχα δει ποτέ.. Σαν χείμαρος ανεβαίνει μέσα μου η επιθυμία κατοχής. Μια άπληστη ανάγκη να το έχω μόνο για μένα. Θα είναι φανταστικό στο τραπεζάκι του σαλονιού.. μέσα σ'εκείνο το πανέμορφο κρυστάλλινο βάζο με την άσπρη ζωγραφιά.. Είναι το πιό ταιριαστό μέρος για το τριανταφυλλό μου.. σκέφτηκα. Σίγουρα θα το προτιμά ν'αλλάξει περιβάλλον.. Σ'όλους αρέσει ν'αλλάζουν περιβάλλον.. Θα ταξιδέψει μαζί μου.. Σ'όλους αρέσουν τα ταξίδια.. Θα γνωρίσει ένα κομμάτι αυτού του κόσμου, που κανένα άλλο τριαντάφυλλο δεν θα'χει γνωρίσει.. Θα το φροντίζω με όλη μου την αγάπη.. θα το νοιάζομαι.

Η επιθυμία μου για κατοχή, άρχισε να ντύνεται με όμορφες ιδέες, με χρωματιστή φαντασία.. έτοιμη να με οδηγήσει, χωρίς καμμιά ενοχή.. να σπάσω βίαια το κλαδί του και ν'αλλάξω την διαδρομή ζωής, στο πανέμορφο επιθυμητό τριαντάφυλλό μου. Μ'αυτές τις σκέψεις έχασα από τα μάτια μου την ομορφιά του. Η σκιά της προσδοκίας μου να κρατήσω τη ομορφιά του και να συντηρήσω τη ζωή του με τεχνητά μέσα... ενάντια στους κανόνες της φύσης, που ξέρει τόσο καλά να διατηρεί τις ομορφιές της.. τα γκρίζα σύννεφα της επιθυμίας μου για κατοχή.. και η επιθυμία μου να νοιώσω η μοναδική κυρίαρχος της ομορφιάς του.. έκρυψαν για μια στιγμή την δυνατότητά μου ν'αγαπάω.. Τι μάχη μέσα μου.. Ψάχνοντας πιό βαθειά.. αναγνώρισα ακόμα για μια φορά, εκείνο τον αιώνιο φόβο μου.. ότι μπορεί να χαθεί ό,τι αγαπήσω.. μπορεί να χάσει την ομορφιά του.. την ζωτικότητα και την ζωντάνια του.. Ο φόβος της απώλειας της ομορφιάς και της ύπαρξης.. Τι αγωνία.. η ανάγκη μου να ελέγξω, να συντηρήσω όσο γίνεται πιό πολύ να νικήσω με κάθε μέσον. Μια αιώνια μάχη.. η μάχη της ζωής ενάντια στο θάνατο και την ανυπαρξία.

Αποφασίζω να περιγράψω με λέξεις την συγκίνησή μου, ν'αδράξω αυτή την στιγμή της υπαρξής μου.. για να μην χαθεί στην αμνησία του χρόνου.. Δεν αγαπώ την λησμονιά. Θυμίζει θάνατο. Είναι τόσο λευκή.. χωρίς καμμιά απόχρωση... δίχως την παραμικρή ομορφιά... Το κόκκινο της πέννας μου, θα συμπληρώσει λίγο χρώμα.. Αλλά δεν μου φτάνει... άρχισα τότε να ζωγραφίζω την όμορφη μάνα-τριανταφυλλιά.. διατηρώντας έτσι τα συναισθήματα, τις συγκινήσεις μου και το κατάλευκο τριαντάφυλλο στο φυσικό τους περιβάλλον... Κράτησα την εικόνα του στο χρόνο.. και την ανάμνηση μες στην καρδιά μου.. θα μπορέσει ίσως να ερεθίσει και την φαντασία όποιου θα ήθελε να την αγγίξει... Κράτησα έτσι ζωντανή την ομορφιά του στο χρόνο, δίχως να ταράξω την ησυχία του..

Τι περίεργη δύναμη που'χει τούτη η αίσθηση ηρεμίας μέσα μου... μπορώ ακόμα να επιθυμώ... μπορώ ακόμα ν'απολαμβάνω, μπορώ ακόμα να παίζω και να νικώ τον φόβο και τον πόνο της απώλειας..

μπορώ ακόμα να κρατώ την αυταπάτη, ότι έχω την δυνατότητα να σώσω την ομορφιά. Κι αν τίποτε απ'όλα αυτά κάποτε δεν θα μπορώ να καταφέρω... είναι σίγουρο ότι σήμερα, μπόρεσα γι'ακόμα μια φορά να γλυτώσω από τις ενοχές, που θα έφερνε μέσα μου, η επιθυμία να καταστρέψω την ομορφιά, εν ονόματι της Αγάπης....

Lunapiena

Reginella campagnola (CLAUDIO VILLA)

Reginella Campagnola

All’alba quando spunta il sol
là nell’Abruzzo tutto d’or…
le prosperose campagnole
discendono le valli in fior..

O campagnola bella…

tu sei la Reginella.
Negli occhi tuoi c’è il sole
c’è il colore delle viole,
delle valli tutte in fior!…

Se canti la tua voce,
è un’armonia di pace,
che si diffonde e dice:
“se vuoi vivere felice
devi vivere quassù!…”

Quand’è la festa del paesello,
con la sua cesta se ne va…
trotterellando l’asinello,
la porta verso la città.

O campagnola bella…
tu sei la Reginella.
Negli occhi tuoi c’è il sole
c’è il colore delle viole,
delle valli tutte in fior!…

Se canti la tua voce,
è un’armonia di pace,
che si diffonde e dice:
“se vuoi vivere felice
devi vivere quassù!…”

Ma poi la sera al tramontare,
con le sue amiche se ne va…
è tutta intenta a raccontare,
quello che ha veduto là in città.

tu sei la Reginella.
Negli occhi tuoi c’è il sole
c’è il colore delle viole,
delle valli tutte in fior!…

è un’armonia di pace,
che si diffonde e dice:
“se vuoi vivere felice
devi vivere quassù!…”

Στιχουργός: Πωλ Μενεστρέλ
Canta: Claudio Villa
Μουσική: Eldo Di Lazzaro

Yanni - Nostalgia (live at the Acropolis) - Greece

ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ.....

Blog Action Day:.. "Επιασε η αθώα τους ευχή.."

Έπιασε... η αθώα τους ευχή

'Ηλθε κάποτε μια μέρα στο κόσμο, που ο ήλιος κουράστηκε πιά τον γαλάζιο ουρανό να φωτίζει, και τα σύννεφα δεν έφερναν νερό, κόπασε κι ο άνεμος κι η νύχτα έκρυψε στο σκοτάδι της τ'άστρα και τη Σελήνη. Το Πράσινο έπαψε πιά τη Γη.. μ'ελπίδανα στολίζει κι η Περσεφόνη φυλακισμένη έμεινε..για χρόνια, στα φωτισμένα με λάμπες και φλόγες ευγενών αερίων του υποχθόνιου αφέντη της, στ'άδυτα παλάτια του Άδη. Κι έγινε κόλαση η ζωή.. και ράθυμος ο νους τ'ανθρώπου κι η φαντασία έσβησε.. σταμάτησε η τέχνη να δημιουργεί, κι η ποίηση δεν άνθιζε τα ρόδα της στο περιβόλι της ψυχής.

Γέμισε ο ουρανός από σύννεφα μαύρου δύσοσμου καπνού. Στις πόλεις φύτρωναν κτήρια πανύψηλα από σίδηρο και μπετόν κι ο άνθρωπος.. θεός πίστεψε πως είναι, καθ'ομοίωση με τον Πατέρα και κατασκεύαζε ολημερίς, χωρίς σταματημό, άψυχες μηχανές και έστησε εργαστήρια εξερεύνησης τάχατες του μυστηρίου της ζωής και αποθήκευε με αγωνία και λαιμαργία, αντί για σπόρους, χρήμα.

Η γη έχασε την αξία της, θρηνεί γονατιστή η Δήμητρα γερασμένη, αγκαλιάζοντας τους τελευταίους καμμένους κορμούς των δέντρων, και τα ποτάμια στέρεψαν.. κι οι λίμνες θόλωσαν απ'τη λάσπη,και δεν καθρέφτισαν πιά τ'όμορφο πρόσωπο του Νάρκισσου. Άρχισαν να λοιώνουν οι πάγοι.. αφιλόξενες και στείρες έμειναν οι θάλασσες κι οι ωκεανοί κρατούν με κόπο του Ποσειδώνα την οργή. Οι μούσες εγκατέλειψαν τον Όλυμπο, κρύφτηκαν κι οι νύμφες.. δραπέτευσε και η Νεφέλη, οδύρεται στις έρημες χαράδρες η Ηχώ, κι οι άγγελοι θρηνούνε, ενώ κακόβουλα σιδερένια πουλιά.. τον θάνατο σκορπούσαν.

Άμυαλοι σκλάβοι-αφέντες της εύκολης δόξας και του πλούτου, παζαρεύουν με ύφος παντογνώστη την πολυεθνική πραμάτεια τους... μια δεκάρα η ηθική.. και η αξιοπρέπεια πωλείται στις εκπτώσεις.. γέμισαν οι αγορές του κόσμου.. από ξεπεσμένους άφραγκους πρίγκηπες, που χλευάζουν και λοιδορούν χαμένες δόξες..κι εξουσίες. Είν' άπιστος και ύπουλος υπηρέτης το χρήμα, αλλάζει αφέντες συνεχώς.

******

Μια μάνα γονατιστή παλεύει να σώσει το μονάκριβο παιδί της.. να το γαλουχήσει τολμάει με παλιά παραμύθια της γιαγιάς, πιό κει κρυμμένος ένας συγγραφέας.. σκυφτός με αγωνία φανερή.. να σώσει προσπαθεί το Λόγο, κι ένας ζωγράφος με ματωμένα χέρια απ'τη μπογιά, δακρυσμένος.. παλεύει να σώσει της ζωής την ομορφιά, σε μια ακτίνα του ήλιου..

Σ'ένα υπόγειο μαζεύτηκαν καμιά δεκαριά παιδιά..και ψάχνουν μ'ενα φακό από λείζερ... για να βρουν του Αλαντίν την λάμπα.. να κάνουν θέλουν μια ευχή.. το φως της αυγής να ξεπροβάλει... και το φεγγάρινα φανεί στον ουρανό και πάλι.. λαμπρό και φωτεινό όπως το τραγουδούσανε.. τα χρόνια τα παλιά,στα παραμύθια του παππού, χωρίς το φόβο της σκλαβιας.. τα Ελληνόπουλα.

Μια αραχνιασμένη ακούρδιστη λύρα.. τραβάει την προσοχή τους, αρχίζουν να χαιδεύουν τις χορδές της απαλά.. με δέος στη ματιά.. κι ένοιωσαν τις νότες της χαράς, να τους γεμίζει την καρδιά... μια ακτίνααπό ανέλπιδο φως... τρύπωσε κρυφά στο σκοτάδι..κι έλαμψε σαν άστρο.. και μεμιάς όλα μαζί.... ξέχασαν τη λάμπα του Αλαντίν και άρχισαν δειλάνα τραγουδάνε.. μια προσευχή: "Κάνε Θε μου να σωθεί της Φύσης η Αρμονία". Ένα χαμόγελο απρόσμενης χαράς τα πρόσωπά τους φώτισε, γεννήθηκε μέσα τους και πάλι η Ελπίδα.. έπιασε η αθώα τους ευχή.. Νίκησε για μια ακόμα φορά... και πάλι η Ζωή!

Lunapiena

τραγούδια... για τον Απρίλη

L'ECCEZIONE (2002)

Carmen Consoli

Pioggia d'Aprile, sui litorali,

desolate si adagiano

le imbarcazioni dei pescatori.

Pioggia d'Aprile, dalle finestre

donne operose raccolgono

i panni, stesi ad asciugare.

La tanto attesa, calda, stagione

sembra quasi che voglia farsi aspettare

Wonderwall - In April, you call my name...

April.... by Deep Purple

Τραγουδώντας τον..... Απρίλη

Κάθε Μάρτη, κάθε Απρίλη, κάθε Μάη

χελιδόνι η καρδιά μου και πετάει

και θυμάμαι κάτι αγάπες περασμένες

γελαστές και τρυφερές και πονεμένες.

Απρίλη μου, Απρίλη μου ξανθέ

και Μάη μυρωδάτε, καρδιά μου πώς αντέχεις

Καρδιά μου πώς, καρδιά μου πώς αντέχεις

μέσα στην τόση αγάπη και στις τόσες ομορφιές...

Γιομίζ' η γειτονιά τραγούδια και φιλιά....

Ένας ευαίσθητος Απρίλης, ένας αθέατος καιρός

γελάει το φρουρό της πύλης

και βγαίνει ήλιος λαμπερός.

Από τους κήπους κόβει βάγια

κι απ' την αυλή του πασχαλιές

για να στολίσει τα ναυάγια,

που μείναν δίχως αγκαλιές.

Φέρνει μια ζάλη στους ανέμους,

ανατριχίλα στο νερό

με την καρδιά στήνει πολέμους

και με τον Έρωτα χορό.

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ σε Ολους Σας...

Attilio Bertolucci

PER UN BEL GIORNO

Un cielo così puro

un vento così leggero

non so più dove sono

dove ero....

O gaggia nuda,

bruna violetta

che nel calore fugace appassisci..

Giorno te ne vai

e non sai nulla di me

e della violetta che tanto amo..

e del ramo nudo della gaggia,

Giorno, non andar via.

Attilio Bertolucci

Για μια όμορφη Μέρα

Τόσο καθαρός ο ουρανός

κι ο άνεμος τόσο δροσερός

δεν ξέρω πιά που είμαι

που ήμουνα...

Ω! γυμνή ακακία,

μελαγχολική βιολέτα

που σε μαραίνει η εφήμερη ζέστη...

Μέρα μου φεύγεις

και δεν έμαθες τίποτε για μένα

και για την βιολέτα που τόσο αγαπώ..

ούτε για το γυμνό κλαδί της ακακίας..

Μέρα μου... μη φεύγεις

Αttilio Bertolucci

Μετάφρ. Lunapiena

Το Τελευταίο Ρόδο..

"Non chiedere mai alla rosa

perchè è sbocciata nel tuo giardino"

*******

Coglierò per te

l'ultima rosa del giardino,

la rosa bianca che fiorisce

nelle prime nebbie.

Le avide api l'hanno visitata

sino a ieri,

ma è ancora così dolce

che fa tremare.

Attilio Bertolucci

"Μη ρωτήσεις ποτέ ένα ρόδο

γιατί άνθισε στον κήπο σου".

*******

Θα κόψω για σένα

το τελευταίο ρόδο του κήπου,

ένα λευκό τριαντάφυλλο

που άνθισε στη πρώτη ομίχλη.

Λαίμαργες οι μέλισσες

το τριγύριζαν μέχρι χθες,

αλλά έχει ακόμα τόση ομορφιά

που φέρνει ανατριχίλα.

Αttilio Bertolucci

Μετάφρ. Lunapiena

Η ΩΡΑ της ΓΗΣ

Με τα Φώτα σβηστά...

ας χαϊδέψουμε τον Ουρανό..

ας φωνάξουμε στ'αστέρια ΟΛΟΙ μαζί..

Ο ΣΕΒΑΣΜΟΣ στη ΓΗ μας

είναι ΑΓΑΠΗ για τη ΖΩΗ.....

ΑΠΟΨΕ.. στις 8.30 το βράδυ..

θα συναντηθούμε ΟΛΟΙ μαζί..

μ'Ευγνωμοσύνη και βαθύ Σεβασμό

αδέλφια είμαστε... μιας Μάνας γέννα

της Μάνας ΓΗΣ παιδιά..

******

κι ας γίνει η συνάντηση αυτή.. ΑΡΧΗ

για μια καλύτερη Μέρα...

για τ'αυριανά ΠΑΙΔΙΑ της...

******

ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ...

http://www.youtube.com/watch?v=3cO8dUk08oA

http://www.youtube.com/watch?v=exdWXYQWsFw

http://www.youtube.com/watch?v=1CRs-7lRlPo

http://www.youtube.com/watch?v=b-Z-DNe-8sc

Παιχνίδι με τα Κύματα..

Παιχνίδι με τα Κύματα

Σε είδα να παίζεις

με το βαθύ γαλάζιο της θάλασσας,

ενάντια στην οργή του Αιόλου.

Σε είδα να επιβιώνεις

στο άγριο ξέσπασμα μιας τρικυμίας

χορεύοντας πάνω στα κύματα.

Σε είδα να πλησιάζεις τους βράχους

και της παραλίας τον ημίγυμνο συνοστισμό

με φανερή την περιέργεια

για να γνωρίσεις τον άνθρωπο.

*******

Μα.. της αλήθειας οι εραστές

δεν φοβήθηκαν στα βαθεία ποτέ,

ούτε στο ξέσπασμα μιας καταιγίδας,

αυτό που μοιάζει πάντα να τους μπερδεύει,

είναι οι κρυμμένοι ύφαλοι στα ρηχά

Lunapiena

********

Il gioco del delfino

Ti ho visto giocare

con l'azzurro profondo del mare

contro il vento feroce.

Ti ho visto sopravvivere

alle grande tempeste

ballando con quelle onde giganti.

Ti ho visto avvicinare le rocce

e la spiaggia piena di gente

con la curiosità accesa di conoscere l'uomo.

******

Gli amanti della verità

non hanno mai paura dalla profondità

e nemmeno dalle tempeste,

quello che sembra di confonderli

sono solo gli scogli nascosti

di un mare meno profondo.

Lunapiena

'Εφτασε κι ο ΜΑΡΤΗΣ.....

Marzo

Io son Marzo che libero il sole,

gonfio le gemme sul ramo e sul rovo;

sciolgo la neve, fiorisco le viole,

sveglio gli uccelli nel tiepido covo.

La rondinella riporto sul tetto.

Io sono Marzo

un po' savio e un po' matto.

G. Reynaudo

**********

ΜΑΡΤΗΣ

Είμαι ο Μάρτης

που τον ήλιο ελευθερώνω

τα κλαδιά και τους βάτους

με μπουμπούκια στολίζω.

Λιώνω τα χιόνια, τις βιολέτες ανθίζω,

τα πουλιά ξυπνώ στις ζεστές φωλιές.

Στις στέγες ξαναφέρνω τα χελιδόνια.

Είμαι ο Μάρτης..

συνετός και παλαβιάρης.

G. Reynaudo

Trad. Lunapiena

Το Λευκό Τριαντάφυλλο

La Mia Rosa Bianca

Camminando al mattino con la voglia di godere l'aria pulita nella natura, mi son trovata a guardare un fiore bianco. La sua bellezza ha rubato la mia attenzione dal panorama per un attimo. Una Rosa bianca. Il desiderio di goderla era cosi forte. Questa rosa mi piace troppo!.. la desidero tanto! voglio farla mia! Che magnifica sfumatura di bianco il suo vestito.. che lineamenti sottili alla sua forma, che profumo meraviglioso si emmerge dai suoi petali. Ho una voglia matta di toccarla, come il vento di primavera, come un raggio di Sole. Quanta dolcezza arriva al mio cuore.. La pianta materna mi sembra orgogliosa e i suoi fratelli gelosamente la guardano. E' la piu' bella di tutti questa Rosa Bianca.. Mi raggiunge come una tempestala voglia del possesso.. Il desiderio goloso di tenerla solo per me quella Rosa bianca.. Sara meglio nel vaso del mio salotto,sto pensando.. In quel vaso del mio cristallo prezioso. Forse anche alla mia rosa piacera' cambiare ambiente.. Il viaggio piace tanto a noi essere umani, ma anche agli uccelli, anche agli animali. La mia Rosa conoscera' un pezzo del mondo che nessun'altra rosa ha visto mai.. Saro io a curarla con tanto affetto, con tanta premura. Il mio desideriο la mia voglia di possesso.. vestita da belle idee e fantasia colorata.. per poco non mi ha portata a fare quell'azione violenta, di cambiare il percorso di vita alla mia desiderata.. adorata Rosa biancα.

Con questi pensieri ho perso dalla mia vista la sua bellezza. L'ombra della richiesta del mio bisogno di conservare la bellezza e la sua durata a lungo nella vita con modi tecnici.. contro le regole della natura, che sa sempre conservare le sue bellezze.. le nuvole grigi della mia voglia del possesso.. per sentirmi ricca e forte, hanno nascosto per un attimo la mia capacita' di Amare. Che lotta dentro di me.. Guardando nei livelli piu' profondi di me, ho riconosciuto quella mia paura sempre presente.. eh si!!! quella paura che tutto quel che amo puo sparire.. puo' in un attimo perdere la sua bellezza.. la sua vitalita'.. la sua vita.. La paura della morte della Bellezza e della Vita.. Che lotta!.. il mio bisogno di controllare, di conservare a lungo, di vincere ad ogni costo. Una lotta perpetua.. Decido di scrivere le mie emozioni, di cogliere l'attimo della mia esistenza, per non perdere anche loro.. Non mi piace l'oblio. Sa di morte. E' tanto bianca.. senza nessuna sfumatura.. senza nessuna Bellezza.. Il rosso della mia penna mette almeno un po di colore. Ma non mi basta. Cerco di dipingere, la pianta della mia Rosa Bianca.. Conservo cosi i miei sentimenti.. le mie emozioni e la mia Rosa Bianca nel suo naturale ambiente.. Conservo la sua immagine nel tempo.. il suo ricordo aiutando la mia memoria e la fantasia dell'altro che la volesse in futuro godere.. Conservo cosi la sua bellezza nel tempo.. senza il pericolo della violenza. Che stana serenita' dentro a me.. Eh! Si. Posso ancora desiderare, posso ancora godere, posso ancora giocare a vincere il dolore e la paura della perdita.. posso ancora illudermi che sono un po' anche creatore della bellezza.. Ma in fondo-fondo, questa mia decisione mi ha salvato da quelli rimorsi di una voglia di distruggere, in nome dell'Amore..

Lunapienα

**********

Το λευκό Τριαντάφυλλο

Περπατώντας εκείνο το πρωινό, με μια βαθειά επιθυμία, ν'απολαύσωτον καθαρό αέρα της φύσης, βρέθηκα μπροστά σε ένα λευκό λουλούδι. Ένα κάτασπρο τριαντάφυλλο. Η ομορφιά του τράβηξε την προσοχή μου.. Η επιθυμία μου να το απολαύσω ήταν έντονη. Μ'αρέσει τόσο πολύ αυτό το κατάλευκο λουλούδι.. Το θέλω δικό μου.. Τι υπέροχο λευκό.. τι λεπτή η φόρμα του.. και τι υπέροχα μεθυστικό το άρωμά του.. Ήθελα να το αγγίξω απαλά και τρυφερά.. όπως ο ανοιξιάτικος άνεμος.. όπως μια ακτίνα του ήλιου.. με θαυμασμό και απέραντο σεβασμό στην ομορφιά του.. Τι γλυκειά αίσθηση ξεχειλίζει απ'την καρδιά μου.. Η τριανταφυλλιά φάνταζε στα μάτια μου περήφανη και τα κλειστά μπουμπούκια, τ'αδέλφια του το κρυφοκοίταζαν με ζήλεια.. Είναι το πιό όμορφο λευκό τριαντάφυλλο που είχα δει ποτέ.. Σαν χείμαρος ανεβαίνει μέσα μου η επιθυμία κατοχής. Μια άπληστη ανάγκη να το έχω μόνο για μένα. Θα είναι φανταστικό στο τραπεζάκι του σαλονιού.. μέσα σ'εκείνο το πανέμορφο κρυστάλλινο βάζο με την άσπρη ζωγραφιά.. Είναι το πιό ταιριαστό μέρος για το τριανταφυλλό μου.. σκέφτηκα. Σίγουρα θα το προτιμά ν'αλλάξει περιβάλλον.. Σ'όλους αρέσει ν'αλλάζουν περιβάλλον.. Θα ταξιδέψει μαζί μου.. Σ'όλους αρέσουν τα ταξίδια.. Θα γνωρίσει ένα κομμάτι αυτού του κόσμου που κανένα άλλο τριαντάφυλλο δεν θα'χει γνωρίσει.. Θα το φροντίζω με όλη μου την αγάπη.. θα το νοιάζομαι.

Η επιθυμία μου για κατοχή, άρχισε να ντύνεται με όμορφες ιδέες, με χρωματιστή φαντασία.. έτοιμη να με οδηγήσει, χωρίς καμμιά ενοχή.. να σπάσω βίαια το κλαδί του και ν'αλλάξω την διαδρομή ζωής, στο πανέμορφο επιθυμητό τριαντάφυλλό μου. Μ'αυτές τις σκέψεις έχασα από τα μάτια μου την ομορφιά του. Η σκιά της προσδοκίας μου να κρατήσω τη ομορφιά του και να συντηρήσω τη ζωή του με τεχνητά μέσα... ενάντια στους κανόνες της φύσης, που ξέρει τόσο καλά να διατηρεί τις ομορφιές της.. τα γκρίζα σύννεφα της επιθυμίας μου για κατοχή.. και η επιθυμία μου να νοιώσω η μοναδική κυρίαρχος της ομορφιάς του.. έκρυψαν για μια στιγμή την δυνατότητά μου ν'αγαπάω.. Τι μάχη μέσα μου.. Ψάχνοντας πιό βαθειά.. αναγνώρισα ακόμα για μια φορά, εκείνο τον αιώνιο φόβο μου.. ότι μπορεί να χαθεί ό,τι αγαπήσω.. μπορεί να χάσει την ομορφιά του.. την ζωτικότητα και την ζωντάνια του.. Ο φόβος της απώλειας της ομορφιάς και της ύπαρξης.. Τι αγωνία.. η ανάγκη μου να ελέγξω, να συντηρήσω όσο γίνεται πιό πολύ να νικήσω με κάθε μέσον. Μια αιώνια μάχη.. Αποφασίζω να περιγράψω με λέξεις την συγκίνησή μου, ν'αδράξω αυτή την στιγμή της υπαρξής μου.. για να μην χαθεί στην αμνησία του χρόνου.. Δεν αγαπώ την λησμονιά. Θυμίζει θάνατο. Είναι τόσο λευκή.. χωρίς καμμιά απόχρωση... δίχως την παραμικρή ομορφιά... Το κόκκινο της πένας μου, θα συμπληρώσει λίγο χρώμα.. Αλλά δεν μου φτάνει... άρχισα τότε να ζωγραφίζω την όμορφη μάνα-τριανταφυλλιά.. διατηρώντας έτσι τα συναισθήματα, τις συγκινήσεις μου και το κατάλευκο τριαντάφυλλο στο φυσικό τους περιβάλλον... Κράτησα την εικόνα του στο χρόνο.. και την ανάμνηση μες στην καρδιά μου.. θα μπορέσει ίσως να ερεθίσει και την φαντασία όποιου θα ήθελε να την αγγίξει... Κράτησα έτσι την ομορφιά του στο χρόνο, δίχως να ταράξω την ησυχία του.. Τι περίεργη ηρεμία μέσα μου... Ε! Ναι... μπορώ ακόμα να επιθυμώ... μπορώ ακόμα ν'απολαμβάνω, μπορώ ακόμα να παίζω και να νικώ τον φόβο και τον πόνο της απώλειας.. μπορώ ακόμα να κρατώ την αυταπάτη, ότι έχω την δυνατότητα να σώσω την ομορφιά. Κι αν τίποτε απ'όλα αυτά κάποτε δεν θα μπορώ να καταφέρω... είναι σίγουρο ότι σήμερα, μπόρεσα γι'ακόμα μια φορά να γλυτώσω από τις ενοχές, που θα έφερνε μέσα μου, η επιθυμία να καταστρέψω την ομορφιά, εν ονόματι της Αγάπης....

Lunapiena

ΣΕΛΗΝΗ

LUNA

Mi piace camminare nel cielo notturno..

amica delle Stelle.

Innamorata del Sole

con un amore sperduto..

da lontano l’osservo..

e mi sorride..

illuminandomi mi fa spledere,

nella notte stellata...

Un amore disperato il mio!

Le nuvole accolgono le mie lacrime

sul loro vello bianco..

e camminano tristi.. affaticatte.

Una stella cadente un giorno, mi baciò...

e mi ha donato... coraggio.

Sono il simbolo della Donna che ama..

e continua camminare da sola,

nel buio della notte stellata..

che osa... nascondere le sue lacrime

sotto un dolce sorriso.

Lunapiena

***********

ΣΕΛΗΝΗ

Μ'αρέσει να περπατώ..

στο σκοτεινό ουρανό.

Φίλη να είμαι με τ'αστρα..

Ερωτευμένη με τον Ήλιο..

μ'έναν έρωτα ανεκπλήρωτο

από μακρυά τον κοιτώ και μου χαμογελά...

με το φως του λάμπω στον έναστρο ουρανό...

Ένας έρωτας απαγορευμένος!

Τα σύννεφα μαζεύουν τρυφερά τα δακρυά μου..

μες στα ολόλευκά τους πανιά

και περπατούν με κόπο θλιμμένα..

Ένα αστέρι που έπεφτε μια μέρα

μου έδωσε ένα φιλί..

και μου χάρισε... κουράγιο.

Είμαι το σύμβολο..της γυναίκας

που ξέρει ν'αγαπά..

και συνεχίζει να περπατά μονάχη

στο σκοτάδι της έναστρης νύχτας

και τολμά να κρύψει τα δάκρυά της

πίσω από ένα χαμόγελο γλυκό.

Lunapiena

LUNA AMICA..

LUNA AMICA

Sul balcone seduta guardo il cielo stellato. Come e' pallida la Luna stasera. Di fronte una piccola collina, vestita di verde scuro. Il vento accarezza le foglie degli alberi di pino... mi arriva un leggero profumo. Respiro profondamente, come se.. l'aria mi mancasse da sempre. Calmo silenzio... rasserena l'anima. La poesia della natura.. La mia fantasia si libera, gli alberi di pino diventano, ballerini che danzano sul sommerso ritmo del vento... l'inesauribile canto d'amore. Stasera la sua rabbia e' calmata, la nostalgia addolcisce sempre.. Sento le sue carezze sui miei capelli. Come e' fresco questo contatto... mi porta i brividi. Chiudo i miei occhi per poterlo godere in pieno! Sveglia i miei sensi.. mi fa tornare ancora la voglia di Te... Dolce tristezza. Nostalgia amata. Vorrei volare vicino a te... sentirmi il tuo respiro. L'eco delle parole sussurrate una volta, tornano nella mente... come una musica divina, arrivata dal cielo. Respiro profondamente per far calmare i battiti del mio cuore, che avevan cominciato a seguire il ballo della natura. Apro i miei occhi, guardo la pallida Luna... mi sempra di sorridere. Come e' triste quel suo sorriso. Triste e dolce come il mio! Me la sento complice... Sta sempre la', con la puntualita' di una cara amica, la trovo sempre... ad aspettarmi, quasi tutte le notti.. paziente e sincera.

Quando ero bambina adoravo le favole, oggi come allora mi lascio perdere nella loro magia.. Prima che diventasse divina, anche la luna era una ragazza umana. Si era innamorata del Sole. Un amore proibito per lei... Lui un Dio! Ogni tramonto usciva di casa di nascosto... per vedere la sua partenza per il suo regno del buio. La notte si era addolcita di tutto questo amore... e la portata con se, nel cielo Stellato. Era diventata la sua figlia preferita... Ma era sempre pallida e triste. Cosi le ha permesso ogni tramonto di incontrare il sole... per un solo saluto... un solo bacio... un solo sorriso... E' allora che il Sole regala tutti i suoi colori, come dono alla madre Natura, sciolto... da quel immenso ed infinito amore della Luna. Sorrido al ricordo di questa favola.. Sento la Luna amica. Mi sento meno sola... La presenza dei amici portano sempre tranquilita' e calmo calore...

Come e' bello il cielo stellato questa Notte!!! Mi sento in armonia assoluta con la natura... Ma da un tratto il magico silenzio.. si rompe. Una sirena di ambulanza traumatiza la Notte... Una persona in pericolo.. Una corsa per salvare una Vita. Un segnalo di tragico... Piacere, nostalgia e lotta contro la morte la nostra Vita.

La Luna amica sta sempre la'... il suo amore la resa eterna. Amica del uomo da sempre... per sempre. Lei ha accetato il buio... non prova paura e puo' ancora amare... puo’ ancora intristirsi.. puo' ancora godere i mille colori del suo Sole.

Luna Amica... Ti adoro!!!

Lunapiena

(Maggio 2002)

***********

Αγαπημένη μου Σελήνη

Είναι όμορφη απόψε η νύχτα.. Καθισμένη στο μπαλκόνι μου, αφήνω το βλέμμα να χαθεί στην περιπλάνιση.. κοιτώντας τ'αστέρια. Πόσο χλωμό είναι απόψε το φεγγάρι.. Μπροστά μου, ένας μικρός λοφίσκος, ντυμένος στα πράσινα. Ο αέρας χαιδεύει το φύλλωμα των πεύκων.. και ένα λεπτό άρωμα φτάνει μέχρι εδώ... Αναπνέω βαθειά, σαν να θέλω να κρατήσω το άρωμα μέσα μου, να φτάσει με τον αέρα μέχρι την τελευταία γωνιά του είναι μου... Τι ήρεμη σιωπή.. τι γαλήνη στην ψυχή.. η ποίηση της φύσης. Ελευθερώνεται η φαντασία.. Τα πεύκα μεταμορφώνονται σε χορευτές.. που χορεύουν στον ρυθμό του ανέμου.. το ατέρμονο τραγούδι του έρωτα... Απόψε σίγασε ο θυμός του ανέμου, εκπέμπει μια γλυκειά νοσταλγία.. αισθάνομαι το χάδι του στα μαλλιά μου.. Πόση φρεσκάδα στο αγγιγμά του.. μου φέρνει ανατριχίλα, κλείνω τα μάτια μου να το απολαύσω πιό πολύ.. Ξυπνά τις αισθήσεις και μου φέρνει ξανά τη επιθυμία για σένα.. Μια γλυκειά θλίψη πλημμυρίζει την καρδιά και αναδύεται μέσα μου η αγαπημένη νοσταλγία.. Θέλω να πετάξω κοντά σου, να νοιώσω την ανάσα σου. Έρχεται στη μνήμη η ηχώ από παλιές ξεχασμένες φράσεις, ψίθυροι από λέξεις αγάπης.. σαν μια θεική μουσική που μου χαρίζει απόψε ο ουρανός..

Αναπνέω και πάλι βαθειά.. για να μειώσω τους χτύπους της καρδιάς.. που ακολούθησαν το ρυθμικό χορό των φύλλων.. Ανοίγω τα μάτια.. κοιτάζω το χλωμό φεγγάρι, Πανσέληνος σήμερα.. και νοιώθω να μου χαμογελά.

Πόσο θλιμμένο είναι το χαμογελό της, γλυκό και θλιμμένο σαν το δικό μου.. Την νοιώθω συνένοχη. Είναι πάντα εκεί ψηλά και μου χαμογελά.. σταθερά συνεπής σαν αγαπημένη φίλη.. την βρίσκω να με περιμένει τα βράδυα.. με υπομονή και ειλικρίνεια.

Όταν ήμουνα παιδί λάτρευα τους μύθους και τα παραμύθια.. Απόψε αφήνομαι να με πάρει η μαγεία τους.. Πριν γίνει αστέρι τ'ουρανού, η Σελήνη ήταν... μια νέα κοπέλα που είχε ερωτευτεί τον Ήλιο.. μ'ένα έρωτα απαγορευμένο και ανεκπλήρωτο.. Εκείνος ήταν ένας θεός.. εκείνη μια θνητή. Κάθε μέρα, έβγαινε κρυφά από το σπίτι της, για να τον χαιρετίσει την ώρα που έφευγε για το σκοτεινό του βασίλειο.. κι έμεινε εκεί δακρυσμένη μέχρι που έφτανε η νύχτα.. Η νύχτα έβλεπε τα δάκρυά της και την συμπονούσε για τον ανεκπλήρωτο ερωτά της.. ώσπου μια βραδυά την πήρε μαζί της στον έναστρο ουρανό... Έγινε η αγαπημένη της θετή κόρη.. Αλλά ήταν τόσο χλωμή και θλιμμένη.. Έτσι της επέτρεψε κάθε ηλιοβασίλεμα να συναντιέται με τον Ήλιο.. για ένα χαιρετισμό.. για ένα μόνο φιλί.. για ένα χαμόγελο... Είναι από τότε, που ο Ήλιος δωρίζει τα χρωματά του στη γη.. σαν ένα δώρο ευγνωμοσύνης στη μητέρα Φύση.. για την απέραντη και αιώνια αγάπη της Σελήνης. Χαμογελώ με την ανάμνηση αυτού του μύθου.. Νοιώθω τη Σελήνη φίλη μου. Είναι η γλυκειά μου φωτεινή παρέα. Η παρουσία των φίλων χαρίζουν πάντα ηρεμία.. και ζεστασιά.

Πόσο όμορφος είναι απόψε ο ουρανός... Νοιώθω σε αρμονία με την Φύση...Μα σε μια στιγμή η μαγεία της σιωπής... χάνεται.. σπάει.. Η σειρήνα ενός ασθενοφόρου πληγώνει την γλυκειά ηρεμία της νύχτας... Ένας άνθρωπος σε κίνδυνο... μια κούρσα για να σωθεί μια ζωή.. Ένα σημάδι του τραγικού της ανθρώπινης ύπαρξης..Ευχαρίστηση, νοσταλγία... και αγώνας ενάντια στο θάνατο η ζωή μας... ένας συνεχής αγώνας για επιβίωση.

Μα το φεγγάρι είναι πάντα εκεί... Απόψε έχουμε Πανσέληνο.. Η αγάπη την έκανε αθάνατη... Φίλη του ανθρώπου για πάντα.. Εκείνη δέχθηκε το σκοτάδι.. δεν το φοβάται.. μπορεί ακόμα ν'αγαπάει.. μπορεί ακόμα να είναι χλωμή και θλιμμένη κάποιες φορές... μπορεί ακόμα να απολαμβάνει τα χίλια χρώματα του Ήλιου της. Αγαπημένη μου Σελήνη... Σε λατρεύω!

Lunapiena

(Μάιος 2002)