Γιορτάζουμε μαζί σου

ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΜΕ ΜΑΖΙ ΣΟΥ και Τραγουδάμε 

Δανείστηκα απ’τη θάλασσα.. 

τη γαλανή της αγκαλιά 
και το γαλάζιο φως.. 

απ’τ’ουρανού τη χάρη πήρα
για να σου στείλω μια Ευχή.. 

Σ ή μ ε ρ α που γιορτάζεις!
Να ζ ή σ ε ι ς μάτια μου Καλά… 

μ’ Αγάπη κι Ευτυχία..

Ζήτησα απ’την Άνοιξη… 

τα πιο όμορφα λουλούδια
κι από της μάνας τη καρδιά.. 

τη πιο γλυκειά Αγάπη
απ’της φιλίας τη ματιά.. 

όλη τη Χάρη πήρα
κι από το βλέμμα του παιδιού.. 

την άδολη Αλήθεια
για να το κάνω προσευχή.. 

για να το πω τραγούδι..
και να σου στείλω μια Ευχή.. 

Σ ή μ ε ρ α που γιορτάζεις!

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ….

 ΚΑΛΑ… κι ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΑ…
σε Σ Ε Ν Α.. 

που ΣΗΜΕΡΑ…. Γ Ι Ο Ρ Τ Α Ζ Ε Ι Σ 

Τ. Σ. ΕΛΙΟΤ

"...Ο Απρίλης είναι.... ο Μήνας ο σκληρός,

 
γ ε ν ν ώ ν τ α ς 

μες απ’ την πεθαμένη γη... τις π α σ χ α λ ι έ ς, 

σ μ ί γ ο ν τ α ς... Θύμηση.... κι ε π ι θ υ μ ί α, 

ταράζοντας με τη βροχή της άνοιξης... ρίζες οκνές..."

Thomas Stern Eliot

απόσπασμα από.... "ΕΡΗΜΗ ΧΩΡΑ"

Ν. ΚΑΡΟΥΖΟΣ: ΠΟΙΟΣ Μ’ ΕΧΕΙ ΣΥΝΤΑΡΑΞΕΙ

ΠΟΙΟΣ Μ’ ΕΧΕΙ ΣΥΝΤΑΡΑΞΕΙ 

Λάμποντας η δροσοσταλίδα χαίρει.
Απ’ το λιβάδι της βροχής 
ωραίο κορίτσι με τα μαλλιά πνιγμένα 
σε περιμένω...

 στην πνοή των χρυσανθέμων.
Όταν κοίταζες απ’ αυτή την πέτρα τον ουρανό 

και οι κορφές ξεχείλιζαν ηλιοβασίλεμα
εγώ στην τρομερή Αθήνα της αναδουλειάς
επέστρεφα μέσ’ απ’ την τσακισμένη μνήμη.

Όλα τ’ ανθρώπινα σε μένα λιγοστά, μονάχα ο πόνος.
Μετέωρος πρωί με βράδυ καθώς τότε απομένω
δεν ελπίζω στη γη.
Τώρα ελευθέρωσα τα μαλλιά σου απ’ το σώμα
είσαι μακριά με τ’ αστέρια
ελευθέρωσα τα χέρια σου
ψηλά στον άνεμο... ελευθέρωσα.
Ιδού το σώμα της μέσ’ από κλαδιά στα όνειρά μου
μέσ’ από κλαδιά ευγενικά ανεβαίνει.

Νίκος Καρούζος
Από τη συλλογή «Τα Λυπηρά» - 1961

Μ. ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ: ΟΤΑΝ μιαν ΑΝΟΙΞΗ

Όταν μιαν ά ν ο ι ξ η.... χαμογελάσει

θα ντυθείς μια καινούργια φορεσιά

και θα 'ρθεις... να σφίξεις τα χέρια μου

παλιέ μου φίλε

Κι ίσως κανείς... δε σε προσμένει να γυρίσεις

μα εγώ ν ι ώ θ ω... τους χτύπους της καρδιάς σου

κι ένα ά ν θ ο ς... φυτρωμένο στην ώριμη,

πικραμένη σου μ ν ή μ η

Κάποιο τρένο, τη νύχτα, σφυρίζοντας,

ή ένα πλοίο, μακρινό κι απροσδόκητο

θα σε φέρει... μαζί με τη νιότη μας

και τα ό ν ε ι ρ ά μας

Κι ίσως τίποτα... αλήθεια, δεν ξέχασες

μα ο γυρισμός... πάντα α ξ ί ζ ε ι περισσότερο

από κάθε μου αγάπη... κι αγάπη σου

παλιέ μου φίλε

Μουσική: Μ. Θεοδωράκης

Ερμηνεία: Μαργαρίτα Ζορμπαλά

ΑΝΟΙΞΗ

Pablo Neruda: 
«Μπορείς να κόψεις όλα τα λουλούδια, 
αλλά ΔΕΝ μπορείς... 
να εμποδίσεις την Άνοιξη να 'ρθει»

Κ. Παπαγεωργίου

 Άνοιξη.... J. J. Tissot, 1865

Πέρα από την πηγή

είν’ένας τόπος μακρινός 

όπου χορεύουν οι φωνές αγκαλιασμένες 

από την άκρη των χειλιών 

πριν τις γεννήσουν.

Είν’ένας τόπος φωτεινός

όπου δεν έχει σώμα η αμαρτία

τόπο δεν έχουν του κακού οι άγγελοι.

Λένε πως εκεί τον έρωτα

δεν τονε τρώνε τα πουλιά.

Λένε την Άνοιξη εκεί

όλοι την χαιρετούνε.

Κ. Παπαγεωργίου