Μανόλης Αναγνωστάκης: ΕΚΕΙ

Μανόλης Αναγνωστάκης
[Εκεί…]
Εκεί θα τα βρεις.
Κάποιο κλειδί
που θα πάρεις
μονάχα εσύ που θα πάρεις
και θα σπρώξεις την πόρτα
θ’ ανοίξεις το δωμάτιο
θ’ ανοίξεις τα παράθυρα στο φως..
Ζαλισμένα τα ποντίκια θα κρυφτούν
οι καθρέφτες θα λάμψουν
οι γλόμποι θα ξυπνήσουν απ’ τον άνεμο..
Εκεί θα τα βρεις
κάπου - απ’ τις βαλίτσες και τα παλιοσίδερα
απ’ τα κομμένα καρφιά, δόντια σκισμένα,
καρφίτσες στα μαξιλάρια, τρύπιες κορνίζες,

Μισοκαμμένα ξύλα, τιμόνια καραβιών.
Θα μείνεις λίγο μέσα στο φως
ύστερα θα σφαλίσεις τα παράθυρα
προσεχτικά τις κουρτίνες..
Ξεθαρρεμένα τα ποντίκια θα σε γλείφουν
θα σκοτεινιάσουν οι καθρέφτες
θ’ ακινητήσουν οι γλόμποι
κι εσύ θα πάρεις το κλειδί
και με κινήσεις βέβαιες χωρίς τύψεις
θ’ αφήσεις να κυλήσει στον υπόνομο
βαθιά βαθιά μες στα πυκνά νερά.
Τότε θα ξέρεις.

Γιατί η ποίηση... 

δεν είναι ο τρόπος να μιλήσουμε, 

αλλά ο καλύτερος τοίχος 

να κρύψουμε το πρόσωπό μας...

Μ. ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ: ΟΤΑΝ μιαν ΑΝΟΙΞΗ

Όταν μιαν ά ν ο ι ξ η.... χαμογελάσει

θα ντυθείς μια καινούργια φορεσιά

και θα 'ρθεις... να σφίξεις τα χέρια μου

παλιέ μου φίλε

Κι ίσως κανείς... δε σε προσμένει να γυρίσεις

μα εγώ ν ι ώ θ ω... τους χτύπους της καρδιάς σου

κι ένα ά ν θ ο ς... φυτρωμένο στην ώριμη,

πικραμένη σου μ ν ή μ η

Κάποιο τρένο, τη νύχτα, σφυρίζοντας,

ή ένα πλοίο, μακρινό κι απροσδόκητο

θα σε φέρει... μαζί με τη νιότη μας

και τα ό ν ε ι ρ ά μας

Κι ίσως τίποτα... αλήθεια, δεν ξέχασες

μα ο γυρισμός... πάντα α ξ ί ζ ε ι περισσότερο

από κάθε μου αγάπη... κι αγάπη σου

παλιέ μου φίλε

Μουσική: Μ. Θεοδωράκης

Ερμηνεία: Μαργαρίτα Ζορμπαλά

ΜΑΝΩΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ

Παρασκήνιο: ΜΑΝΟΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ - ΕΤ1

Μ. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗ - Μ. ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ

ΜΑΡΙΑ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗ - Μ. ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ....

Κι ήθελε ακόμη πολύ Φ ω ς... να ξημερώσει
όμως εγώ.... ΔΕΝ παραδέχτηκα... την ήττα, 
έβλεπα τώρα.. πόσα κρυμμένα τιμαλφή.... 

έπρεπε να σώσω
πόσες φωλιές νερού.... 

να σ υ ν τ η ρ ή σ ω.. μέσα στις φλόγες.

Μιλάτε, δείχνετε πληγές... 

αλλόφρονες στους δρόμους.
Τον πανικό.... που στραγγαλίζει την καρδιά σας 

σαν σημαία
καρφώσατε σ’ εξώστες... 

με σπουδή φορτώσατε το εμπόρευμα.
Η πρόγνωσή σας.... ασφαλής: 

Θα πέσει η Π ό λ ι ς.

Εκεί, προσεκτικά σε μια γωνιά... 

μ α ζ ε ύ ω με τάξη,
φράζω με σύνεση.. το τελευταίο μου φυλάκιο.
Κρεμώ κομμένα χέρια στους τοίχους,

 σ τ ο λ ί ζ ω
με τα κομμένα κρανία τα παράθυρα, πλέκω...
με κομμένα μαλλιά το δίχτυ μου... και περιμένω
ό ρ θ ι ο ς και μόνος.....

 σαν και πρώτα π ε ρ ι μ έ ν ω.

Κι ήθελε ακόμη πολύ Φ ω ς... να ξημερώσει
όμως εγώ.... ΔΕΝ παραδέχτηκα... την ήττα.....

Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
^
http://youtu.be/OIV7SWMYk_o

ΜΑΡΙΑ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗ:κι ήθελε ακόμα...

Μανόλης Αναγνωστάκης

Η ΑΠΟΦΑΣΗ 

 

ὑ π ὲ ρ  ἢ  κ α τ ά;

Ἔστω ἀπαντεῖστε μ᾿ ἕνα ναὶ ἢ μ᾿ ἕνα ὄχι

Τὸ ἔχετε τὸ πρόβλημα σ κ ε φ τ ε ῖ

Πιστεύω ἀσφαλῶς πὼς σᾶς βασάνισε

Τὰ πάντα βασανίζουν στὴ ζωὴ

Παιδιὰ.. γυναῖκες.. ἔντομα..

Βλαβερὰ φυτὰ.. χαμένες ὦρες..

Δύσκολα πάθη.. χαλασμένα δόντια..

Μέτρια φίλμς.

Κι αὐτὸ σᾶς βασάνισε ἀσφαλῶς.

Μιλᾶτε .ὑ π ε ύ θ υ ν α .λοιπόν.

Ἔστω μὲ ναὶ ἢ ὄχι.

Σὲ σᾶς ἀνήκει.. ἡ ἀ π ό φ α σ η.

Δὲ σᾶς ζητοῦμε πιὰ

νὰ πάψετε τις ἀσχολίες σας

νὰ διακόψετε τὴ ζωή σας

Τὶς προσφιλεῖς ἐφημερίδες σας·

τὶς συζητήσεις στὸ κουρεῖο·

τὶς Κυριακές σας στὰ γήπεδα.

Μιὰ λέξη μόνο. Ἐμπρὸς λοιπόν:

Ε ἶ σ τ ε  ὑπὲρ  ἢ  κατά;

Σ κ ε φ θ ε ῖ τ ε   το  κ α λ ά.

Θὰ περιμένω!

Μ. ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ "Η ΑΠΟΦΑΣΗ"

 Η ΑΠΟΦΑΣΗ

Είστε υπὲρ ή κατά;

Έστω απαντείστε μ᾿ ένα ΝΑΙ ή μ᾿ ένα ΟΧΙ.

Το έχετε το πρόβλημα σ κ ε φ τ ε ί

Πιστεύω ασφαλώς πως σας βασάνισε

...Τα πάντα βασανίζουν στη ζωὴ

Παιδιὰ... γυναίκες... έντομα

Βλαβερὰ φυτὰ.. χαμένες ώρες

Δύσκολα πάθη.. χαλασμένα δόντια

Μέτρια φίλμς.

Κι αυτὸ σας βασάνισε ασφαλώς.

Μιλάτε υ π ε ύ θ υ ν α λοιπόν.

Έστω με ΝΑΙ ή ΟΧΙ.

Σε σας α ν ή κ ε ι.... Η ΑΠΟΦΑΣΗ.

 

Δε σας ζητούμε πια να πάψετε

Τις ασχολίες σας.. να διακόψετε τη ζωή σας

Τὶς προσφιλείς εφημερίδες σας·

Τις συζητήσεις στ κουρείο·

τις Κυριακές σας στα γήπεδα.

Μια λ έ ξ η μόνο.

Εμπρὸς λοιπόν:

Είστε υπὲρ ή κατά;

Σ κ ε φ θ ε ί τ ε το καλά.

Θα περιμένω.

ΜΑΝΩΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ

Μ. ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ: Η ΑΓΑΠΗ είναι ο Φόβος

Η ΑΓΑΠΗ είναι ο Φόβος

Η αγάπη είναι ο φόβος

που μας ενώνει με τους άλλους.

Όταν υπόταξαν τις μέρες μας

και τις κρεμάσανε σα δάκρυα

Όταν μαζί τους πεθάνανε

σε μιαν οικτρή παραμόρφωση

Τα τελευταία μας σχήματα των παιδικών αισθημάτων

Και τι κρατά τάχα το χέρι που οι άνθρωποι δίνουν;

Ξέρει να σφίγγει γερά εκεί που ο λογισμός μας ξεγελά

Την ώρα που ο χρόνος σταμάτησε

και η μνήμη ξεριζώθηκε

Σα μιαν εκζήτηση παράλογη πέρα από κάθε νόημα;

(Κι αυτοί γυρίζουν πίσω μια μέρα

χωρίς στο μυαλό μια ρυτίδα

Βρίσκουνε τις γυναίκες τους

και τα παιδιά τους μεγάλωσαν

Πηγαίνουνε στα μικρομάγαζα

και στα καφενεία της συνοικίας

Διαβάζουνε κάθε πρωί...

την εποποιία της καθημερινότητας).

Πεθαίνουμε τάχα για τους άλλους

ή γιατί  έ τ σ ι  νικούμε τη ζωή

Ή γιατί έτσι φτύνουμε

 ένα-ένα τα τιποτένια ομοιώματα

Και μια στιγμή στο στεγνωμένο νου τους

π ε ρ ν ά  μιαν ηλιαχτίδα

Κάτι σα μια θαμπήν ανάμνηση

μιας ζωικής προϊστορίας.

Φτάνουμε μέρες που δεν έχεις πια...

τι να λογαριάσεις

Συμβάντα ερωτικά και...

χρηματιστηριακές επιχειρήσεις

Δε βρίσκεις καθρέφτες να φωνάξεις τ' όνομά σου

Απλές προθέσεις ζωής

διασφαλίζουν μιαν επικαιρότητα

Ανία, πόθοι, όνειρα, συναλλαγές, εξαπατήσεις

Κι αν σκέφτομαι είναι γιατί.. η συνήθεια

είναι πιο προσιτή από την τύψη.

Μα ποιος θα' ρθει να κρατήσει

την ορμή μιας μπόρας που πέφτει;

Ποιος θα μετρήσει μια-μια τις σταγόνες

πριν σβήσουν στο χώμα;

Πριν γίνουν ένα με τη λάσπη

σαν τις φωνές των ποιητών;

Επαίτες μιας άλλης ζωής

 της Στιγμής λιποτάχτες

Ζητούνε μια ώρα απρόσιτη

τα σάπια τους όνειρα.

Γιατί η σιωπή μας είναι...

ο δισταγμός για τη ζωή και το θάνατο.

Μανόλης Αναγνωστάκης

Μανώλης Αναγνωστάκης

Ήρθες όταν εγώ δεν σε περίμενα

Ήρθες όταν εγώ δεν σε περίμενα. Σαν κάθε νύχτα

Καίοντας την ανάμνηση πικρών θανάτων

Ανημποριά των γηρατειών, τρόμος της γέννησης,

Σε τρώγλες σκοτεινές, στην αγκύλη της ηδονής

Πέρα απ τους άδειους κάμπους των αποσπασμάτων

Ήρθες όταν εγώ δεν σε περίμενα. Α πως θα ζούσες

Εσύ κι εγώ μια τέτοιαν εποχή

Σάπιο φορτίο στ αμπάρι ενός

Μεθυσμένου καραβιού που πέθαναν όλοι

Βουλιάζοντας με χίλιες τρύπες στα κορμιά μας

Μάτια θολά που χλεύασαν το φως

Στόματα αδέσποτα στη φλούδα της ζωής

Καίοντας την ανάμνηση Νεκροί

Σε μια εποχή ανέκκλητου θανάτου

Ήρθες όταν εγώ δεν σε περίμενα. Κι ούτε ένα νεύμα

Μια λέξη, όπως η σφαίρα στο στίγμα του λαιμού

Ούτε μι ανθρώπινη φωνή γιατί δεν είχε

Ακόμα γεννηθεί καμιά φωνή

Δεν είχε γεννηθεί τ άγριο ποτάμι

Που ρέει στις άκρες των δακτύλων και σωπαίνει.

Ανάμνηση ζωής πότε ν αρχίζεις

Αδίστακτος και πράος να βγάζω λόγους

Να εκφωνώ στα κενοτάφια τους θρήνους

Φθαρμένους στων φθόγγων την πολυκαιρία

Και να κλειδώνεις τις μικρές μικρές χαρές

Όχι πατώντας στους νεκρούς σου πάνω στίχους

Γιατί αν είναι κόκκαλα, έρωτες ή χαμόσπιτα

Με την κουβέρτα στην ξώπορτα χωρίζοντας τον κόσμο

Στα δυο, κρύβοντας τον σπασμό και την απόγνωση

Κι έξω να ψάλλουν οι περαστικοί στο πείσμα των πιστών

Στο πείσμα του άρρωστου παιδιού και του χειμώνα

Α πως θα ζούσες μια εποχή. Κι αυτός αδίσταχτος,

Ο χρόνος, θρυμματίζοντας τη σκέψη

Τα στέρεα σχέδια και τις βίαιες αποφάσεις

Τα αιωρούμενα γιατί, τα υγρά χαμόγελα

Ήρθες όταν εγώ δεν σε περίμενα. Μη με γελάσεις

Αυτά δεν είναι τα κατώφλια που έχω σκύψει

Αυτές οι κρύπτες που ριγούν τα τρωκτικά

Δεν έχουν τίποτε απ τ άρωμα της λάσπης

Ούτε απ το χάδι των νεκρών στα όνειρα μας

Γιατί έχει μείνει κάτι αν έχει μείνει

Πέρα από θάνατο, φθορά, λόγια και πράξη.

Άφθαρτο μες στην τέφρα αυτή που καίω

Σαν κάθε νύχτα την ανάμνηση θανάτων

Πικρών και ανεξήγητων θανάτων

Γράφοντας ποιήματα χωρίς ήχους και λέξεις.


Μανώλης Αναγνωστάκης

Σε Σκοτεινούς Καιρούς

Σε Σκοτεινούς Καιρούς

(In finsteren Zeiten)

Δε θα λένε: Tον καιρό που η βελανιδιά

τα κλαδιά της ανεμοσάλευε.

Θα λένε: Tον καιρό που ο μπογιατζής

τσάκιζε τους εργάτες.

Δε θα λένε: Tον καιρό που το παιδί πετούσε

βότσαλα πλατιά στου ποταμού το ρέμα.

Θα λένε: Tον καιρό που ετοιμάζονταν

οι μεγάλοι πόλεμοι.

Δε θα λένε: Tον καιρό που μπήκε

στην κάμαρα η γυναίκα.

Θα λένε: Tον καιρό που οι μεγάλες δυνάμεις

συμμαχούσαν ε ν ά ν τ ι α στους εργάτες.

Mα δε θα λένε: Ήτανε σκοτεινοί καιροί.

Θα λένε: Γιατί σωπαίναν.. οι Ποιητές τους;

Μπέρτολντ Μπρέχτ

(1898-1956)

"Ξέρω: κηρύγματα και ρητορείες πάλι, θα πεις.

Έ ναι λοιπόν! Kηρύγματα και ρητορείες.

Σαν π ρ ό κ ε ς πρέπει να καρφώνονται οι λέξεις

Nα μην τις παίρνει ο άνεμος."

Μανώλης Αναγνωστάκης