Το ΜΑΡΤΥΡΙΟ του ΣΙΣΥΦΟΥ

O Σίσυφος γιoς του Αιόλου, 
ήταν βασιλιάς της Εφύρας, 
και είχε γιό τον Γλαύκο 
και εγγονό τον Βελλεροφώντα. 
Ο Βελλεροφώντας ήταν εκείνος, που πέταξε
με το φτερωτό άλογο.. τον Πήγασο
και σκότωσε την Χ ί μ α ι ρ α. 

Από την Οδύσσεια του Ομήρου γνωρίζουμε ότι
ο Σίσυφος, είχε καταδικασθεί στον Άδη
και έσπρωχνε για ν’ανεβάσει έναν τεράστιο βράχο
από τους πρόποδες στην πλαγιά ενός βουνού
κι όταν έφτανε στην κορφή,
ο βράχος κυλούσε προς τα πίσω,
κι άρχιζε π ά λ ι... από την αρχή.

Το μαρτύριο του Σισύφου, όπως γράφει ο Α. Καμύ
γίνεται πιο τραγικό γιατί
"ο ήρωας είχε σ υ ν ε ί δ η σ η του μαρτυρίου "…
που "στηρίζεται στην ελπίδα
ότι μπορεί να τα καταφέρει την επόμενη φορά..
α λ λ ά... κάθε φορά αναβιώνει...
τον π ό ν ο... της ματαίωσης."

Lunapiena

Αλμπέρ Καμύ για την Ελλάδα

Αλμπέρ Καμύ για την Ελλάδα:

"Είναι ο τόπος των θεών"

«Είναι πολύ ωραίο το νησί σου, Άγγελε,

ωραίο και αρρενωπό»,

......

«Ωστόσο οι ελαιώνες , καταπράσινοι λόφοι,

καμπύλες τρυφερές, ασημοντυμένες οδαλίσκες

... να λικνίζονται στον Αιγαιοπελαγίτικο αγέρα,

παντρεύονται αρμονικά με τα ψηλά αρρενωπά βουνά,

που τις καμαρώνουν ξαπλωμένες νωχελικά στα πόδια του.

Βουνά που αγναντεύουν πέρα κατά την Ανατολή,

κ λ η ρ ο ν ό μ ο ι περήφανοι της ιωνικής φιλοσοφίας…

Κι όμως, φίλοι μου, η μεγάλη Ευρωπαϊκή λογοτεχνία

από τον Dostoievski κι ύστερα αγνοεί το τοπίο,

γυρίζει την πλάτη στην αθάνατη ομορφιά της φύσης

και περιορίζεται στους μεγάλους δρόμους της πολιτείας.

Αλλά π έ ρ α από τη μεγάλη ιστορία φύση του νησιού,

μ’ εντυπωσιάζουν και οι ά ν θ ρ ω π ο ι που το κατοικούνε.

Εκεί που θαρρείς πως είναι στεγνοί σαν τις αστυβιές

και τις βαλανιδιές τους, ανακαλύπτεις μέσα τους

ψυχικούς χυμούς, πολύτιμους, κρυμμένους θησαυρούς

σαν τ’ ασήμια απ’ τις εληές τους.

Εκεί θα πάω να ζήσω, Άγγελε, στο νησί σου.

Όμως στα δυτικά, στο γυμνό βράχο

του γραφικού ψαράδικου χωριού.

Ποιος ξέρει… ίσως για πάντα…»

......

Θα στέκω στην άκρη του γιαλού, ν’ αγναντεύω τη θάλασσα…

τα κύματα του Αιγαίου να μου φέρνουν μηνύματα μακρινά,

μηνύματα από την Tipassa, αρώματα της πατρίδας μου…

Θα στέκω εκεί με τις ώρες, η αρμύρα να καίει τα μάτια μου,

να μου στεγνώνει τα χείλη… Και θα αποχαιρετώ τον ήλιο

στην κάθε δύση του, να συνηθίζω στο χωρισμό.

Κι άλλες φορές, μονάχος μες στη βαρκούλα μου,

κάργα το πανί στον άγριο αγέρα, θ’ αρμενίζω σαν παλαβός

στο μανιασμένο πέλαγο, κυνηγημένη, έρημη, χαμένη ψυχή.

Κι ίσως σε κάποια απανεμιά, αποσταμένος πια,

σα γέρνω στην κουπαστή να θωρώ της θάλασσας τα βάθη,

ίσως και μου φανερωθούν εκείνες οι ψυχές,

που είναι στα σπλάχνα της θαμμένες,

για πάντα στην αιώνια σιωπή.

Δάσος απολιθωμένο,

που όπως όλοι λένε βρίσκεται εκεί στο βυθό,

μα που εγώ δε στάθηκα τυχερός και δεν το είδα…»

Ήταν Ιούνιος του 1959 όταν ο Καμύ επισκέφτηκε την Λέσβο....

από το βιβλίο της Λητώς Κατακουζηνού