ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΗΣ ΠΑΡΕΑΣ- Μάριος Τόκας- Μανώλης Μητσιάς

Γ, ΣΕΦΕΡΗΣ

 

Πότε θα ξ α ν α μ ι λ ή σ ε ι ς;

Είναι π α ι δ ι ά... πολλών ανθρώπων 

τα λ ό γ ι α μας.

Σπέρνουνται.. γ ε ν ν ι ο ύ ν τ α ι... σαν τα βρέφη

ρ ι ζ ώ ν ο υ ν θρέφονται με το αίμα.

Όπως τα πεύκα κρατούνε.. τη μορφή του αγέρα

ενώ ο αγέρας έφυγε, δεν είναι εκεί.

Το ίδιο τα λ ό γ ι α φυλάγουν 

τη μ ο ρ φ ή... του ανθρώπου

κι ο άνθρωπος έφυγε δεν είναι εκεί.

Ί σ ω ς γυρεύουν.. να μιλήσουν τ’ά σ τ ρ α

που πάτησαν.. τη τόση γύμνια σου μια νύχτα.

Ο Κύκνος, ο Τοξότης, ο Σκορπιός… ίσως εκείνα.

Αλλά πού θα ε ί σ α ι τη στιγμή

που θα “ρθει ε δ ώ... σ’αυτό το θέατρο το φ ω ς;

Από τον κύκλο τραγουδιών "Αργοναύτες" 

τραγούδι του παλιού καιρού Μ. ΜΗΤΣΙΑΣ - Γ.ΦΕΡΤΗΣ

Τραγούδι του παλιού καιρού

Αλλάζουν οι καιροί, περνάν τα χρόνια

του κόσμου το ποτάμι είναι θολό

μα εγώ θα βγώ στου ονείρου τα μπαλκόνια

για να ιδώ σκυμμένο στον πηλό

καράβια να κεντάς και χελιδόνια..

το πέλαγο πικρό και η γή μας λίγη

και το νερό στα σύννεφα ακριβό

το κυπαρίσσι η γύμνια το τυλίγει

το χόρτο καίει τη στάχτη του βουβό

κι ατέλειωτο του ήλιου το κυνήγι..

κι ήρθες εσύ και σκάλισες μια κρήνη

για τον παλιό του Πόντου ναυαγό

που χάθηκε, μα η μνήμη του έχει μείνει

κοχύλι λαμπερό στην Αμοργό

και βότσαλο αρμυρό στη Σαντορίνη

κι απ' τη δροσιά που σάλεψε στη φτέρη

πήρα κι εγώ το δάκρυ μιας ροδιάς,

για να μπορώ σε τούτο το τεφτέρι

καημούς να συλλαβίζω της καρδιάς,

με του παραμυθιού το πρώτο αστέρι.

Μα τώρα που η Μεγάλη φτάνει Τρίτη

και Ανάσταση θα αργήσει να φανεί

θέλω να πας στην Μάνη και στην Κρήτη

με συντροφιά σου εκεί παντοτινή

το λύκο, τον αητό και τον αστρίτη.

κι άμα θα δεις κρυφά στο μέτωπό σου,

να λάμπει μια απαλή μαρμαριγή

τ'αλλοτινό πεφτάστερο, σηκώσου,

να ζωντανέψεις πάλι μια πηγή

που καρτερεί στο βράχο το δικό σου.

Νίκος Γκάτσος

Μουσική: Ηλίας Ανδριόπουλος

Ερμηνεία: Μανώλης Μητσιάς

Απαγγελία: Γιάννης Φέρτης

από το δίσκο: "ΑΡΓΟΝΑΥΤΕΣ"

ΜΑΝΩΛΗΣ ΜΗΤΣΙΑΣ - Πότε θα Ξαναμιλήσεις (Ηλίας Ανδριόπουλος)

Πότε θα ξαναμιλήσεις;

Είναι παιδιά πολλών ανθρώπων τα λόγια μας.

Σπέρνουνται γεννιούνται σαν τα βρέφη

ριζώνουν θρέφονται με το αίμα. (δις)

Όπως τα πεύκα κρατούνε τη μορφή του αγέρα

ενώ ο αγέρας έφυγε, δεν είναι εκεί.

Το ίδιο τα λόγια φυλάγουν τη μορφή του ανθρώπου

κι ο άνθρωπος έφυγε δεν είναι εκεί.

Πότε θα ξαναμιλήσεις;

Είναι παιδιά πολλών ανθρώπων τα λόγια μας.

Σπέρνουνται γεννιούνται σαν τα βρέφη

ριζώνουν θρέφονται με το αίμα.

Ίσως γυρεύουν να μιλήσουν τ’ άστρα

που πάτησαν τη τόση γύμνια σου μια νύχτα.

Ο Κύκνος, ο Τοξότης, ο Σκορπιός

ίσως εκείνα. (δις)

Αλλά πού θα είσαι τη στιγμή

που θα ‘ρθει εδώ σ’ αυτό το θέατρο το φως; (τρις)

Πότε θα ξαναμιλήσεις;

Είναι παιδιά πολλών ανθρώπων τα λόγια μας.

Σπέρνουνται γεννιούνται σαν τα βρέφη

ριζώνουν θρέφονται με το αίμα.

Ποίηση: Γιώργος Σεφέρης

Μουσική: Ηλίας Ανδριόπουλος

Ερμηνεία: Μανώλης Μητσιάς

Manolis Mitsias - Pote tha ksanamiliseis (Hlias Andriopoulos)

Πότε θα ξαναμιλήσεις;

Είναι παιδιά πολλών ανθρώπων

τα λ ό γ ι α  μας.

Σπέρνουνται γεννιούνται σαν τα βρέφη

...ρ ι ζ ώ ν ο υ ν  θρέφονται με το αίμα.

Όπως τα πεύκα κρατούνε τη μορφή του αγέρα

ενώ ο αγέρας έφυγε, δεν είναι εκεί.

Το ίδιο τα  λ ό γ ι α  φυλάγουν

τη μορφή του ανθρώπου

κι ο άνθρωπος έφυγε δεν είναι εκεί.

Ίσως γυρεύουν να μιλήσουν τ’άστρα

που πάτησαν τη τόση γύμνια σου μια νύχτα.

Ο Κύκνος, ο Τοξότης, ο Σκορπιός… ίσως εκείνα.

Αλλά πού θα  ε ί σ α ι  τη στιγμή

που θα ‘ρθει εδώ σ’αυτό το θέατρο το  φ ω ς;

Ποίηση: Γ. Σεφέρης

Μουσική: Ηλίας Ανδριόπουλος

Ερμηνεία: Μανώλης Μητσιάς

από τον κύκλο τραγουδιών "Αργοναύτες"