Ν. ΒΡΕΤΤΑΚΟΣ: Ο ΧΟΡΟΣ του ΚΟΡΥΔΑΛΛΟΥ

Ο ΧΟΡΟΣ του ΚΟΡΥΔΑΛΛΟΥ
Νικηφόρος Βρεττάκος

Μου βάσταξες τις σκαλωσιές του ήλιου
– ώσπου αναλήφθηκα.

Είδα τον κόσμο από το ύψος του τελευταίου φωτός.

Είσαι συ, που με βοήθησες ν' ανακαλύψω λοιπόν

πως ο κ ό σ μ ο ς... γυρίζει έξω απ' τη νύχτα.

Πως ο ά ν θ ρ ω π ο ς είναι ένα σύστημα ήλιου. 

Πως όλα τα κύτταρά μου είναι λίμνες...
που αναδίνουνε Φως.

Κι είσαι συ που με βοήθησες

ν' ανακαλύψω πως τ' αστέρια είναι πεντάγραμμα,

πως τ' αυτιά δεν ακούν, πως δε νιώθουν τα δάχτυλα

τη μωβ απόχρωση της πέτρας όταν δύει ο ήλιος.

Και πως ο Ή λ ι ο ς αυτός... 

είναι ο Μέγας ε ξ ο υ σ ι ο δ ο τ η μ έ ν ο ς
του στερεώματος,

να 'ναι ο πανταχού παρών – σ' όλα τα βάθη του.

Να βρίσκει χιλιάδες φλεβίτσες 

και να διακλαδίζεται μες στο γρανίτη,

να φορεί στέφανο χρυσό στο κεφαλάκι του βρέφους

που περιμένει το πλήρωμά του
στο σκοτάδι της μήτρας,

ν' αναβλύζει απ' τα βάθη των θαλασσών,

να κυκλοφορεί
μες στα χρώματα των ζωγράφων

και μες στους στίχους των ποιητών

και μες στα πόδια που χορεύουν

και μες στους ήχους του «αλληλούια».

Κι η σιωπηλή παρουσία σου 

μ' έμαθε πως σιωπή δεν υπάρχει.

Άκουσα να θροΐζει η ψυχή σου 

όπως ένας πευκώνας το καλοκαίρι.

Τα δάχτυλά σου μ' αγγίξαν
σαν ένα σμήνος πουλιών.

Κι όταν χαμογελάς ακούω μιαν άρπα.

Κι όταν σκέφτεσαι ακούω που σκέφτεσαι.

Κι όταν αγαπάς τα παιδιά
που ευλόγησεν ο Ιησούς, πάλι, ακούω.

Κι ακούω το ρόδινο σύννεφο
όταν ακουμπάει στο βουνό.

Κι ακούω το στάχυ
όταν πίνει μια σταγόνα νερού.

Κι όταν τη νύχτα κοιτάζεις τον ουρανό

ακούω τ' αστέρι που πλέει μες στο βλέμμα σου.

Κι είναι αυτό που ακούω πολύ δυνατότερο

απ' αυτό που γράφω
κι απ' αυτό που μπορώ να σου ειπώ.

Όλα είναι γραμμένα.
Αρκεί να μπορεί να διαβάζει η καρδιά

τα ψηφία της κτίσεως.
Οι στίχοι είναι αντίλαλοι.

Απόψε τελειώσανε όλες οι λέξεις μου.

Ακούω το ποτάμι...
ζητώντας να ξεκλέψω τα λόγια του.

Αφουγκράζομαι στο άπειρο
το χαίρε των κόσμων

που παραπλέουν ο ένας τον άλλο – 

χαιρετιώνται κι αποχωρίζονται.

Αλλά η γλώσσα του σύμπαντος
έχει μια μόνο λέξη.

Όλα λένε: «Α γ ά π η».

Κι όταν γράφω «αγάπη» δεν έχω πια άλλο.

Αλλά εγώ σ' αγαπώ. Και γι' αυτό κομματιάζω

τη λέξη «α γ ά π η» σε χιλιάδες ρινίσματα

και ζυμώνω τα χρώματα,
όχι σα να 'ναι να ειπώ ή να γράψω,

α λ λ ά...

σα να 'μαι ο παντοκράτορας
ενός μεγάλου περβολιού

και να θέλουν τα χέρια μου
να υφάνουνε κρίνα.

Είσαι εσύ, που με φύσηξες σαν ένας αγέρας 

απ' τα ανοιχτά του Θεού.

Το νερό σου περίσσεψε κάτω στις ρίζες μου
κι έκαμε ν' ανοίξει η ψυχή μου
σαν μια φωτεινή φυλλωσιά,

κι είμ' εγώ που σου ετοίμασα στέγη.

Το Μάρτη σε στεφάνωσα με χελιδόνια.

Κι έκαμα να φυτρώσουνε 

κάτω στο γύρο του φουστανιού σου
α γ ρ ι ο λ ο ύ λ ο υ δ α,

που κυνηγιούνται σαν φώτα πολύχρωμα
 όταν χορεύεις

ή όταν ονειρεύεσαι πως χορεύεις
και τινάζεσαι ανάλαφρα

σα να ζητάς να πιαστείς απ' το υπέρτατο φως.

Δεν ξέρω τι θα 'πρεπε να σου γράψω,
τι να σου ειπώ.

Πρέπει να 'ναι μεγάλος ο κήπος
που θα σε περπατήσω.

Κι ευτυχώς που είναι ο κόσμος απέραντος 

και τον έχουμε ό λ ο ι μαζί

και μπορεί να διαλέξει κανείς ό,τι θέλει.

Θα τυλίξω στα δάχτυλά μου...
τα νήματα του νερού,

θα ξεδιαλέξω το μετάξι του ήλιου 

απλώνοντάς τον πάνω σε άνθη αχλαδιάς,

θα βγάλω το μπρισίμι απ' το ζέφυρο,

να σου φτιάξω ένα ένδυμα γάμου.

Απόψε σε παντρεύω με την αιωνιότητα.

Περνώ το χρυσό δαχτυλίδι της ποίησής μου
στο δάχτυλό σου.

Περνώ στα μαλλιά σου ένα στέφανο λεμονιάς

που στάζει χαραυγή και δροσιά, που στάζει αγάπη.

Το 'χω κομμένο
από την παιδική αστροφεγγιά της καρδιάς μου.

Ο ουρανός μοναχά το' χει αγγίξει. 

Σ' το πρόσφερα σήμερα.

Περπάτησα όλο το Μ ά η...
μ' ανοιγμένα τα χέρια μου.

Η ψυχή μου ξ ε χ ε ί λ ι ζ ε... και τη μάζευα

όπως ξεχειλίζει μια κούπα νερό,

όπως ξεχειλίζει το φως
σ' έναν κόρφο ξεκούμπωτο.

Δίπλωσα στην παλέτα μου το ουράνιο τόξο,

ανάλυσα της δύσης το βυσσινί μέσα στη φούχτα μου,

να σε φτιάξω να ταιριάζεις
με τη δημιουργία του Θεού.

Κι όχι όπως μοιάζει το ένα αστέρι με το άλλο.

Να ξεχωρίζεις... στην παγκόσμια τάξη.

Και πάντοτε να χορεύεις
μ' ένα φουστάνι ουρανό,

μ' έναν θύσανο ήλιου...
 ολόγυρα στα μαλλιά σου,

με τα χέρια σου ν' ανεβαίνουν ανάλαφρα,
όμοια με δυο κρίνους
που προσφέρονται στην Παναγία την άνοιξη.

Από τη συλλογή Ο χρόνος και το ποτάμι (1957) 

του Νικηφόρου Βρεττάκου

Lunapiena: Δες τον Άνθρωπο

Δες τον Άνθρωπο..

Όποιος έμαθε ν’ αφουγκράζεται

με προσοχή την φύση και τα όντα, 

μπορεί να μάθει και τον άνθρωπο

γιατί... μες στην ουσία του αν ψάξει 

θα τα ’βρει όλα:

τη θλίψη του φθινοπώρου

το χαμόγελο της άνοιξης

την ξενοιασιά του καλοκαιριού

και τη ψύχρα του χειμώνα…

τη ψυχρότητα των ερπετών,

τη περηφάνεια των αλόγων,

τη πονηριά της αλεπούς,

την ετοιμότητα του λαγού,

τη μοναξιά του αετού..

και τη χάρη των γλάρων!

Lunapiena

^

Osserva l’Uomo

Chi sa ascoltare la natura

può conoscere anche l’uomo

nel suo essere 

si trova un po di tutto:

La tristezza dell’ autunno

il sorriso di primavera,

la spensieratezza d’ estate

e la freddezza d’inverno.

Il sangue freddo dei rettili

l’ orgoglio del cavallo

l’ astuzzia della volpe

la prontezza della lepre

la solitudine dell’ aquila

e la grazia del gabbiano.

Lunapiena

Λευκάδιος Χέρν

Λευκάδιος Χέρν, ο Συγγραφέας που γνώρισε στη Δύση 
τον Π ο λ ι τ ι σ μ ό της Ανατολής. 
Στα Ελληνικά κυκλοφορούν: 
Το αγόρι που ζωγράφιζε γάτες και άλλες ιστορίες
 (εκδόσεις Εστία), 
Εντός του Κύκλου των Ψυχών (εκδόσεις Ίνδικτος), 
Η Χώρα των Χρυσανθέμων (εκδόσεις Κέδρος),
Ιαπωνικοί Θρύλοι (εκδόσεις Σιδέρη),
Κείμενα από την Ιαπωνία (εκδόσεις Ίνδικτος).

ΚΩΣΤΑΣ ΑΞΕΛΟΣ

ΑΦΙΕΡΩΜΑ στον Μεγάλο Δάσκαλο ΚΩΣΤΑ ΑΞΕΛΟ , 

τον «α σ υ μ β ί β α σ τ ο Στοχαστή» τον Φιλόσοφο 

και κορυφαίου Διανοητή του 20ου αιώνα,
που γεννήθηκε στις 26 του Ιουνη 1924, στην Αθήνα.
 Έφτασε στο Παρίσι το 1945,
ε π ι β ά τ η ς του θρυλικού πλοίου «Ματαρόα» 

που με τη βοήθεια του τότε διευθυντή
του Γαλλικού Ινστιτούτου

Ροζέ Μιλιέξ, μαζί με τον Κορνήλιο Καστοριάδη, 

τον Κώστα Παπαϊωάννου τη Μιμίκα Κρανάκη, 

τον Κώστα Κουλεντιανό, τον Νίκο Σβορώνο κ.α.

«Ίσως ο Τόπος της Σ κ έ ψ η ς.. είναι η Εξορία... είπε, 

και η κ α τ ο ι κ ί α της... ο Κόσμος»

...το «ΠΑΙΧΝΙΔΙ του ΚΟΣΜΟΥ» είναι πιό ΔΥΝΑΤΟ 

από τον Μηδενισμό»

............................

«Στην ερώτηση: Υπάρχει σήμερα Κρίση;

απάντησε:

Υ π ά ρ χ ε ι... Κρίση Πολιτισμού, 

Κρίση στον ψυχισμό των ανθρώπων, 

που εκδηλώνεται σε ολόκληρο τον κόσμο»

«Η εποχή μας έχει πέσει χαμηλά 

και η Φ ι λ ο σ ο φ ί α... ζει το τέλος της,

...μετά από αυτήν υπάρχει χώρος 

για μια α ν ο ι χ τ ή Ποιητική Σ κ έ ψ η »

είχε πει στη συνέντευξη του στον Γιώργο Δουατζή 

που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Κ»

της εφημερίδας «Καθημερινή»

«Η Σ κ έ ψ η που προσπαθώ να ξετυλίξω 

στέκεται π έ ρ α.. από την αισιοδοξία
 και την απαισιοδοξία, 

τις ελπίδες και την απελπισία,
τη χαρά και τη λύπη»

..................................

Φοίτησε στη Nομική Σχολή
του Πανεπιστημίου Aθηνών. 

Πήρε μέρος στην Eθνική Aντίσταση 

και στη συνέχεια στον εμφύλιο ως οργανωτής,

δημοσιογράφος και θεωρητικός 

του Κομμουνιστικού Κινήματος.

Για τη δράση του
καταδικάστηκε ερήμην σε θάνατο. 

Το 1945 πριν φύγει από την Ελλάδα,

είχε διαγραφεί από το ΚΚΕ,
με το οποίο είχε διαφωνήσει.

Στη Γαλλία εργάστηκε από το 1950 ώς το 1957

στο Εθνικό Κέντρο Έρευνας, 

ετοιμάζοντας και τις δύο Διατριβές του, 

τις οποίες υποστήριξε το 1959 και είχαν θέμα:

«Ο Ηράκλειτος και η Φιλοσοφία» και

«Ο Μαρξ στοχαστής της Τεχνικής».

Δίδαξε για πολλά χρόνια στη Σορβόννη
(1962-1973),

                                                  αλλά ποτέ δεν έγινε Καθηγητής,
                                              γιατί πίστευε ότι, 

«το Πανεπιστήμιο

δεν είναι ο χώρος της ριζικής Σκέψης»

Ζωντανά και Δυνατά παραμένουν ..

«στο Κόσμο τα Ίχνη της Ζωής»...
του Κώστα Αξελού

και η Σκέψη του.. θα συνεχίσει
«το Παιχνίδι του Κόσμου».. 

φωτίζοντας νέους στοχαστές.. 

στο «Παιχνίδι του Συνόλου των Συνόλων»..

Μέρες θρηνούσε ο ουρανός..

Δεν πρόλαβε η άνοιξη.. 

να σε καλωσορίσει..

κι οι ανεμώνες έσκυψαν στη γη

να κρύψουν.. τη ντροπή τους..

Σε πήρε η νύχτα αγκαλιά.. 

να σε παρηγορήσει..

μέσα στο βλέμμα κράτησες

τη θλίψη.. του ανθρώπου!

...............

Υγρό το μνήμα.. παγερό..

Μέρες θρηνούσε ο ουρανός..

τον άδικο χαμό σου..

και δάκρυσε η τριανταφυλλιά

στο πρώτο της μπουμπούκι…

οι μαργαρίτες στόλισαν το δρόμο σου

ήρεμα να περάσεις.. στ' απέναντι στρατί

εκεί που η βία πια.. να σε αγγίξει δεν μπορεί.

..............

Καλό Σου Ταξίδι… Ψυχή μου

Lunapiena

Νικόλας Κατεινάς: Ο Γέρο Αύγουστος

Α π λ ώ ν ε ι.. το κορμί του στη θάλασσα
ο  Γέ ρ ο... Αύγουστος
και στα μ α λ λ ι ά του μπλέκονται
κ ο χ ύ λ ι α.. κι α χ ι β ά δ ε ς,
χιλιάδες χρόνια ακούρευτος.. και άλουστος
ξ α π λ ώ ν ε ι ράθυμα... απάνω στις Κυκλάδες.
^
Sdraiato sul mare il vecchio Agosto
intralciati son i suoi capelli
con gusci e conchiglie
non gli ha lavati e nemmeno tagliati
da mille e mille anni ormai
cosi sdariato ozioso sulle isole cicladi.

Nikolas Kateinas
Tradotto da... Lunapiena

ΑΠΕΡΑΝΤΟ ΓΑΛΑΖΙΟ

"Σ’όλους τους τόπους κι αν γυρνώ
μόνον ετούτον…. α γ α π ώ"
βράχοι… στεριές και…. θάλασσες
κι απέραντο γαλάζιο…

Ταξίδι Στα Δωδεκάνησα

Gracias a la vida - Yasmin Levy

QUERER-CIRQUE DU SOLEIL

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΩΓΟΥ: Η Μοναξιά

Η μ ο ν α ξ ι ά...

δεν έχει το θλιμμένο χρώμα στα μάτια

της συννεφένιας γκόμενας.

Δεν περιφέρεται νωχελικά κι αόριστα

κουνώντας τα γοφιά της στις αίθουσες συναυλιών

και στα παγωμένα μουσεία.

Δεν είναι κίτρινα κάδρα παλιών «καλών» καιρών

και ναφθαλίνη στα μπαούλα της γιαγιάς

μενεξελιές κορδέλες και ψάθινα πλατύγυρα.

Δεν ανοίγει τα πόδια της με πνιχτά γελάκια

βοϊδίσιο βλέμμα κοφτούς αναστεναγμούς

κι ασορτί εσώρουχα.

Η μ ο ν α ξ ι ά.

Έχει το χρώμα των Πακιστανών η μοναξιά

και μετριέται πιάτο πιάτο

μαζί με τα κομμάτια τους

στον πάτο του φωταγωγού.

Στέκεται υπομονετικά όρθια στην ουρά

Μπουρνάζι – Αγ. Βαρβάρα – Κοκκινιά

Τούμπα – Σταυρούπολη – Καλαμαριά

Κάτω απ’ ό λ ο υ ς..... τους καιρούς

με ιδρωμένο κεφάλι.

Εκσπερματώνει ουρλιάζοντας 

κατεβάζει μ’ αλυσίδες τα τζάμια

κάνει κατάληψη στα μέσα παραγωγής

βάζει μπουρλότο στην ιδιοκτησία

είναι επισκεπτήριο τις Κυριακές στις φυλακές

ίδιο β ή μ α στο προαύλιο.... ποινικοί κι επαναστάτες

πουλιέται κι αγοράζεται λεφτό λεφτό ανάσα ανάσα

στα σκλαβοπάζαρα της γης 

– εδώ κοντά είν’ η Κοτζιά –

ξυπνήστε πρωί.

Ξ υ π ν ή σ τ ε.... να τη δείτε.

Είναι πουτάνα στα παλιόσπιτα

το γερμανικό νούμερο στους φαντάρους

και τα τελευταία

ατέλειωτα χιλιόμετρα ΕΘΝΙΚΗ ΟΔΟΣ–ΚΕΝΤΡΟΝ

στα γαντζωμένα κρέατα από τη Βουλγαρία.

Κι ό τ α ν.... σφίγγει το αίμα της και δεν κρατάει άλλο

που ξ ε π ο υ λ ά ν.... τη φάρα της

χορεύει στα τραπέζια ξυπόλυτη.... ζεμπέκικο

κρατώντας στα μπλαβιασμένα χέρια της

ένα καλά ακονισμένο τσεκούρι.

Η μ ο ν α ξ ι ά

η μοναξιά μας λέω.... Για τη δική μας λέω

είναι τσεκούρι στα χέρια μας

που πάνω απ’ τα κεφάλια σας... 

γ υ ρ ί ζ ε ι.... γυρίζει.... γυρίζει.... γυρίζει

Κ. ΚΑΒΑΦΗΣ: ΘΑΛΑΣΣΑ ΤΟΥ ΠΡΩΙΟΥ

Θάλασσα του Πρωιού

Εδώ ας σταθώ

κι ας δω κι εγώ τη φύση λίγο

θάλασσα του πρωιού 

κι ανέφελου ουρανού

λαμπρά μαβιά και κίτρινη όχθη

Ολα ωραία και μεγάλα φωτεισμένα

λαμπρά μαβιά και κίτρινη όχθη

Εδώ ας σταθώ 

κι ας γελαστώ πως βλέπω αυτά

τα είδα αλήθεια μια στιγμή

σαν πρωτοτοστάθηκα

κι όχι κι εδώ

τες φαντασίες μου

τα ιδάλματα της υδονής 

κι όχι κι εγώ

Ολα ωραία και μεγάλα φωτεισμένα

λαμπρά μαβιά και κίτρινη όχθη

Κωνσταντίνος Καβάφης

Π. ΒΟΥΛΓΑΡΗΣ: ΟΛΑ είναι ΔΡΟΜΟΣ

Μοιρολόϊ της Βροχής

Μοιρολόι της βροχής

βράδυ Κυριακής,

πού πηγαίνεις μοναχός

ούτε πόρτα να μπεις,

πέτρα να σταθείς

κι όπου πας, χλωμό παιδί,

ο καημός σου στη γωνιά

σε καρτερεί.

Παλληκάρι χλωμό

μες στο καπηλειό

απομείναμε οι δυο μας,

ο καημός σου βραχνάς

πάψε να πονάς

η ζωή γοργά περνά

δυο κρασιά, δυο στεναγμοί

κι έχε γεια.

Παλληκάρι χλωμό

σ' ηύρανε νεκρό

στο παλιό σταυροδρόμι,

μοιρολόι η βροχή

μαύρα π' αντηχεί

στο καλό, χλωμό παιδί,

σαν τη μάγισσα

σε πήρε η Κυριακή.

Ποίηση: Τάσος Λειβαδίτης 
Μουσική - Ερμηνεία: Μίκης Θεοδωράκης 
Βιντεοσύνθεση: Στέλλα Δενδηλιάρη
Άλμπουμ: Τα Λυρικά (1978) 

ΚΩΣΤΑΣ ΚΡΥΣΤΑΛΛΗΣ: Στὸ Σταυραητό

ΚΩΣΤΑΣ ΚΡΥΣΤΑΛΛΗΣ: Στὸ Σταυραητό

Ἀπὸ μικρὸ κι ἀπ᾿ ἄφαντο πουλάκι... Σταυραητέ μου,
παίρνεις κορμὶ μὲ τὸν καιρὸ... καὶ δύναμη κι ἀγέρα
κι ἁπλώνεις πῆχες τὰ φτερὰ... καὶ πιθαμὲς τὰ νύχια
καὶ μέσ᾿ στὰ σύγνεφα πετᾶς... μέσ᾿ στὰ βουνὰ ἀνεμίζεις
φωλιάζεις μέσ᾿ στὰ κράκουρα.., συχνομιλᾶς μὲ τἄστρα,
μὲ τὴν βροντὴ ἐρωτεύεσαι.. κι ἀπιδρομᾶς καὶ παίζεις
μὲ τἄγρια ἀστροπέλεκα... καὶ βασιλιᾶ σὲ κράζουν
τοῦ κάμπου τὰ πετούμενα... καὶ τοῦ βουνοῦ οἱ πετρίτες.

Ἔτσι ἐγεννήθηκε μικρὸς... κι ὁ πόθος μου στὰ στήθη,
κι ἀπ᾿ ἄφαντο κι ἀπ᾿ ἄπλερο πουλάκι... Σταυραητέ μου,
μεγάλωσε... πῆρε φτερά.. πῆρε κορμὶ καὶ νύχια
καὶ μοῦ ματώνει τὴν καρδιά... τὰ σωθικά μου σκίζει
κι ἔγινε τώρα ὁ πόθος μου ἀητός... στοιχειὸ καὶ δράκος
κι ἐφώλιασε βαθιὰ - βαθιὰ... μέσ᾿ στ᾿ ἄσαρκο κορμί μου
καὶ τρώει κρυφὰ τὰ σπλάγχνα μου... 

κουφοβοσκάει τὴν νιότη.

Μπεζέρισα νὰ περπατῶ... στοῦ κάμπου τὰ λιοβόρια.
Θ έ λ ω.. τ᾿ ἀψήλου ν᾿ ἀνεβῶ... ν᾿ ἀράξω θ έ λ ω, ἀητέ μου,
μέσ᾿ στὴν παλιά μου κατοικιά... στὴν πρώτη τὴ φωλιά μου,
Θ έ λ ω.. ν᾿ ἀράξω στὰ βουνά... θ έ λ ω νὰ ζάω μ᾿ ἐσένα.
Θ έ λ ω.. τ᾿ ἀνήμερο καπρί... τ᾿ ἀρκούδι, τὸ πλατόνι,
καθημερνή μου κι ἀκριβὴ... νὰ τἄχω συντροφιά μου.
Κάθε βραδούλα, κάθε αὐγή... θ έ λ ω.. τὸ κρύο τ᾿ ἀγέρι
νἄρχεται ἀπὸ τὴν λαγκαδι..., σὰν μάνα.. σὰν ἀδέρφι..
νὰ μοῦ χαϊδεύει τὰ μαλλιὰ... καὶ τ᾿ ἀνοιχτά μου στήθη.

Θ έ λ ω.. ἡ βρυσούλα, ἡ ρεματιά... 

παλιὲς γλυκές μου ἀγάπες
νὰ μοῦ προσφέρνουν γιατρικὸ... τ᾿ ἀθάνατα νερά τους.
Θ έ λ ω.. τοῦ λόγγου τὰ πουλιὰ... μὲ τὸν κελαϊδισμό τους
νὰ μὲ κοιμίζουν τὸ βραδύ, νὰ μὲ ξυπνοῦν τὸ τάχυ.
Καὶ θ έ λ ω.. νἄχω στρῶμα μου, 

νἄχω καὶ σκέπασμά μου
τὸ καλοκαίρι τὰ κλαδιὰ καὶ τὸν χειμώ᾿ τὰ χιόνια.

Κλωνάρια ἀπ᾿ ἀγριοπρίναρα... φουρκάλες ἀπὸ ἐλάτια
θ έ λ ω.. νὰ στρώνω στοιβανιὲς 

κι ἀπάνου... νὰ πλαγιάζω,
ν᾿ ἀκούω τὸν ἦχο τῆς βροχῆς... καὶ νὰ γλυκοκοιμιέμαι.

Ἀπὸ ἡμερόδεντρον ἀητέ, θ έ λ ω... νὰ τρώω βαλάνια,
θ έ λ ω.. νὰ τρώω τυρὶ ἀλαφιοῦ καὶ γάλα ἀπ᾿ ἄγριο γίδι.
Θ έ λ ω.. ν᾿ ἀκούω τριγύρω μου 

πεῦκα κι ὀξιὲς νὰ σκούζουν,
θ έ λ ω.. νὰ περπατῶ γκρεμούς, ῥαϊδιά, ψηλὰ στεφάνια,
θ έ λ ω.. κρεμάμενα νερὰ δεξιὰ ζερβιὰ νὰ βλέπω.
Θ έ λ ω... ν᾿ ἀκούω τὰ νύχια σου.. 

νὰ τὰ τροχᾶς στὰ βράχια,
ν᾿ ἀκούω τὴν ἄγρια σου κραυγή..

 τὸν ἴσκιο σου νὰ βλέπω.
Θ έ λ ω... μὰ δὲν ἔχω φτερά... δὲν ἔχω κλαπατάρια,
καὶ τυραννιέμαι, καὶ πονῶ, καὶ... σβυιέμαι νύχτα μέρα.

Παρακαλῶ σε, Σ τ α υ ρ α η τ έ, γιὰ χαμηλώσου ὀλίγο
καὶ δῶσ᾿ μου τὲς φτεροῦγες σου...

 καὶ πάρε με μαζί σου,
πάρε με ἀπάνου στὰ βουνά... τὶ θὰ μὲ φάῃ ὁ κάμπος!

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ Gabriel Garcia Marquez

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ.... Gabriel Garcia Marquez
Τι μέρα διάλεξες να φύγεις.... Παρασκευή του Θρήνου..
κι έκλαιγε.. όλη τη νύχτα.. ο Αττικός ουρανός
σ τ ε ρ ν ό... ADDIO

....“Εκατό Χρόνια Μοναξιά” 
 “Ο Έρωτας Στα Χρόνια Της Χολέρας“
... σφράγισαν... τη ζωή μας 

Η ΥΜΝΟΓΡΑΦΟΣ ΚΑΣΣΙΑΝΗ: ΕΚΣΤΗΘΙ ΦΡΙΤΤΩΝ ΟΥΡΑΝΕ

ΕΝΑ ΟΜΟΡΦΟ ΠΡΩΙΝΟ - JACK PREVERT

Κανέναν δε φοβόταν

Τίποτε δε φοβόταν

Αλλά ένα πρωινό.. ένα όμορφο πρωινό

Του φάνηκε.. πως είδε κάτι

Όμως είπε… Δεν είναι τ ί π ο τ ε

Και είχε δίκιο

Με τη δική του λογική χωρίς αμφιβολία

Δεν ήταν τίποτε

Όμως.. το ίδιο εκείνο πρωινό

Του φάνηκε πως κάποιον άκουσε

Και του άνοιξε την πόρτα

Μα την ξανάκλεισε... Κ α ν έ ν α ς είπε

Και είχε δίκιο

Με τη δική του λογική χωρίς αμφιβολία

Δεν ήταν κανείς

Και ξαφνικά φοβήθηκε

Κατάλαβε πως ήταν μόνος

Ή μάλλον όχι μόνος εντελώς

Και τ ό τ ε.... είδε το τ ί π ο τ α... μπροστά του

αυτοπροσώπως....