Ο ΑΝΕΜΟΣ ΣΤΟ ΝΗΣΙ - Γιάννης Πουλόπουλος

ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΣΚΟ " ΕΜΙΛΙΑΝΟ ΖΑΠΑΤΑ " 1971

Ο άνεμος είν΄ ένα άλογο

άκου τον πώς τρέχει

για την θάλασσα, για τον ουρανό

θέλει να με σηκώσει

Άκου τον άνεμο

πώς τριγυρνάει τον κόσμο

για να πετάξει μακριά

Κρύψε με μες στα μπράτσα σου

γι΄ αυτήν την νύχτα μόνο

γι΄ αυτήν την νύχτα που η βροχή

κόντρα σε θάλασσα και γη

τα μύρια στόματά της

σπάει

Ο άνεμος τρέχει καλπάζοντας

άκου με φωνάζει

θέλει ο άνεμος

να με πάει μακρυά

δε θέλω να με πάρει

Με το κεφάλι σου

σιμά στο μέτωπό μου

και με ενωμένα τα κορμιά

Τον άνεμο να τρέξει άφησε

μες στην θάλασσα

με στεφάνι αφρού

Άκου τον με φωνάζει

Τρέχει καλπάζοντας

και στις σκιές με ψάχνει

μέσα στα σκοτάδια

με ζητά

Στίχοι: Pablo Neruda

Μουσική: Γιάννης Γλέζος

Ερμηνεία : Γιάννης Πουλόπουλος 

Απόδοση στα ελληνικά: Λευτέρης Παπαδόπουλος

Ενορχήστρωση: Νίκος Μαμαγκάκης

PABLO NERUDA - ΜΑΔΡΙΤΗ (1936)

ΜΑΔΡΙΤΗ (1936)

Του Pablo Neruda

28 – 03 – 1939,
Η πτώση της Μαδρίτης

ΜΑΔΡΙΤΗ, ολομόναχη μάννα,

Μαδρίτη, πάνσεμνη μητέρα, 

σ’ έσκιαξε ο Αλωνάρης μ’ ένα κλωνάρι 

απ’ τη χαρά σου την πλέρια,

ο ταπεινός μελισσοκόμος:

 λαμπρός ο δρόμος σου ήταν,

και τ’ όνειρο σου ολόλαμπρο.

Μαύρα ξερατά

στρατηγών, ένα κύμα 

λυσσασμένων φουστανιών 

έσπασε ανάμεσα στα γόνατα σου 

τα βαλτωμένα του νερά,

τα σαλιασμένα του ποτάμια.

Με τα μάτια πληγωμένα ακόμη από τ’ όνειρο, 

με όπλα, Μαδρίτη μου εσύ... και με πέτρες, 

Μαδρίτη, τωραδά λαβωμένη, εσύ 

συνεχίζεις, εσύ... συνεχίζεις ν’ αμύνεσαι. 

Στους δρόμους έδραμες... κι ανάρια έσταζες 

χνάρια από τ’ αγιασμένο σου αίμα, 

μαζώνοντας τον κόσμο 

και αλαλάζοντας μα λαλιά ωκεάνια, 

με όψη για πάντ’ αλλαγμένη 

από το φως των αιμάτων, ωσάν που σφυρίζει 

μαζί με τις μαχαιριές του στον αέρα.

Κι όταν στις σκοτεινές φρουρές εμπήκε, 

όταν λέω.. στα ιερά της προδοσίας μπήκε 

η καυτή σου η ρομφαία,

υπήρχε μόνο... η σιγαλιά της ροδαυγής, 

υπήρχε μόνο... 

η θρόινη παρέλαση των σημαιών σου, 

ενώ... μια μικρή τιμητική σταγόνα αίμα

σου ‘βάφε βαθιά, πολύ βαθιά...  το χαμόγελο.

ΑΝΟΙΞΗ

Pablo Neruda: 
«Μπορείς να κόψεις όλα τα λουλούδια, 
αλλά ΔΕΝ μπορείς... 
να εμποδίσεις την Άνοιξη να 'ρθει»

Pablo Neruda: Ίσως η απουσία, είναι παρουσία

Pablo Neruda: Για να μ'ακούσεις

Για να μ'ακούσεις...

Για να μπορείς να μ'α κ ο ύ σ ε ι ς

τα λόγια μου γίνονται τ ρ υ φ ε ρ ά,

σαν τα ίχνη των γλάρων

πάνω στην άμμο του γιαλού.

Κομπολόϊ,

μεθυσμένος ήχος στα χέρια σου,

που'ναι γλυκά σαν σταφύλι.

Και βλέπω τα λόγια μου

να φεύγουν μακρυά..

δεν μου ανήκουν πιά.. ε ί ν α ι  δικά σου.

Κι αναπτύσσονται... σαν το κισσό..

π'αναρριχάται στον παλιό μου πόνο.

Σ κ α ρ φ α λ ώ ν ο υ ν..

στους μουσκεμένους τοίχους..

Κι είσαι εσύ η αιτία

γι'αυτό το απάνθρωπο ντουέλο.

Δ ρ α π ε τ ε ύ ο υ ν...

από το σκοτεινό μου καταφύγιο.

Κατέκλεισες τα πάντα..

ό λ α  τα γέμισες.

Στη μοναξιά μου.. που απλώθηκες 

πριν από σένα εκείνα κατοικούσαν

κι είχαν συνηθίσει την θλίψη μου.

Τώρα επιθυμούν.. να σου μιλήσουν

για όσα θα'θελα.. να σου ψιθυρίσω

για να τ'α φ ο υ γ κ ρ α σ τ ε ί ς

όπως ποθώ.. εσύ να με ακούσεις.

Ο άνεμος της αγωνίας μου

ίσως να τα συμπαρασύρει.

Καταιγίδες ονείρων μπορεί

και να τα πετάξουν στο χώμα.

Μπορεί ν'ακούσεις αλλότριες φωνές

μες στη βασανισμένη μου φωνή.

Θρήνο από στόματα παλιών καιρών

αίμα.. από παλιές παρακλήσεις.

Αγάπα με, συντρόφισσα,

Μη μ'αφήνεις μόνο.

Α κ ο λ ο ύ θ η σ έ   με.

Να'σαι μαζί μου, συντρόφισσα,

σε τούτο 'δω το κύμα του τρόμου.

Τα  λ ό γ ι α  τώρα,

χρωματίζονται απ'την αγάπη σου.

Κι γίνονται όλα δικά σου.

Κι εγώ τα  π λ έ κ ω

σε μια ατέλειωτη αλυσίδα

για τα λευκά σου χέρια,

που'ναι γλυκά σαν το σταφύλι.

Pablo Neruda

Μεταφρ. Lunapiena

Pablo Neruda: Νύχτα στο νησί

Νύχτα στο νησί

Ολονυχτίς κοιμήθηκα κοντά σου

δίπλα στη θάλασσα, στο νησί.

Ήσουν ατίθαση και τρυφερή 

ανάμεσα στη χαρά και στο όνειρο,
ανάμεσα στο νερό και στη φωτιά.

Μπορεί αργότερα να ‘σμίξαν τα όνειρά μας
στα ύψη ή στα βάθη,
πάνω σαν κλωνιά που σάλευαν στον ίδιον άνεμο,
κάτω σαν κοκκινόριζες που αγγίζονταν.

Μπορεί το όνειρό σου
απ’ το δικό μου να ξεμάκρυνε
και στο μουντό το πέλαγος
να μ’ έψαχνε
σαν τότε,
που ακόμα δεν υπήρχες,
τότε που αρμένιζα στο πλάι σου
δίχως να σε θωρώ,
και γύρευαν τα μάτια σου
αυτά που τώρα
τα χέρια σου γιομίζω
-ψωμί, κρασί, έρωτα και θυμό –
γιατί είσαι ε σ ύ  το κύπελλο
που πρόσμενε τα δώρα της ζωής μου.

Κοιμήθηκα κοντά σου
ολονυχτίς ενώ
η σκούρα γη γύριζε
με ζωντανούς κι αποθαμένους,
κι άξαφνα ξυπνώντας
μες στο σκοτάδι
το μπράτσο μου τη μέση σου αγκαλιάζει.
Μήτε η νύχτα, μήτε το όνειρο
θα μας χωρίσουν πια.

Κοιμήθηκα κοντά σου
και στο ξύπνημα, το στόμα σου
ήρθε απ’ το όνειρό σου,
και μου ‘φερε τη γεύση απ’ τη γη,
απ’ το θαλασσονέρι, τα φύκια,
απ’ της ζωής τα βάθη,
και δέχτηκα το φίλημά σου
βρεγμένο από τη χαραυγή
λες και βγήκε
απ’ το πέλαγος που μας κυκλώνει.

Παμπλο Νερουντα

PABLO NERUDA

Perchè tu possa ascoltarmi...

Perchè tu possa ascoltarmi

le mie parole si fanno sottili, a volte,

come impronte di gabbiani sulla spiaggia.

Collana, sonaglio ebbro

per le tue mani dolci come l'uva.

*****

E le vedo ormai lontane le mie parole.

Più che mie sono tue.

Come edera crescono aggrappate

al mio dolore antico.

Così si aggrappano alle pareti umide.

E' tua la colpa di questo gioco cruento.

Stanno fuggendo dalla mia buia tana.

Tutto lo riempi tu, tutto lo riempi.

Prima di te hanno popolato

la solitudine che occupi,

e più di te sono abituate

alla mia tristezza.

******

Ora voglio che dicano

ciò che io voglio dirti

perchè tu le ascolti,

come voglio essere ascoltato.

Il vento dell'angoscia

può ancora travolgerle.

Tempeste di sogni

possono talora abbatterle.

Puoi sentire altre voci

nella mia voce dolente.

Pianto di antiche bocche,

sangue di antiche suppliche.

******

Amami, compagna.

Non mi lasciare. Seguimi.

Seguimi, compagna,

su quest'onda di angoscia.

Ma del tuo amore si vanno

tingendo le mie parole.

Tutto ti prendi tu, tutto.

E io le intreccio tutte

in una collana infinita

per le tue mani bianche,

dolci come l'uva.

Pablo Neruda

************

Για να μ'ακούσεις...

Για να μπορείς να μ'ακούσεις

τα λόγια μου γίνονται

τρυφερά καμμια φορά,

σαν τα ίχνη των γλάρων

πάνω στην άμμο του γιαλού.

Κομπολόϊ, μεθυσμένος ήχος

στα χέρια σου, που'ναι γλυκά σαν σταφύλι.

*****

Και βλέπω τα λόγια μου να φεύγουν μακρυά..

δεν μου ανήκουν πιά.. είναι δικά σου.

Κι αυξάνονται σαν το κισσό..

π'αναρριχάται στον παλιό μου πόνο.

Σκαρφαλώνουν..

στους μουσκεμένους τοίχους..

Κι είσαι εσύ η αιτία

γι'αυτό το απάνθρωπο ντουέλο.

Δραπετεύουν από το σκοτεινό μου καταφύγιο.

Κατέκλεισες τα πάντα.. όλα τα γέμισες.

Στη μοναξιά μου που κατέλαβες

πριν από σένα εκείνα κατοικούσαν

κι είχαν συνηθίσει στην θλίψη μου.

******

Τώρα επιθυμώ να σου μιλήσουν

για όσα θα'θελα να σου πω

για να τ'αφουγκραστείς

όπως θα ήθελα εμέ ν'ακούσεις.

Ο άνεμος της αγωνίας μπορεί

να τα συμπαρασύρει ακόμα.

Καταιγίδες ονείρων μπορεί

και να τα πετάξουν στο χώμα.

Μπορεί ν'ακούσεις αλλότριες φωνές

μες στη βασανισμένη μου φωνή.

Θρήνο από στόματα παλιών καιρών

αίμα από παλιές παρακλήσεις.

******

Αγάπα με, συντρόφισσα,

Μη μ'αφήνεις μόνο.Ακολούθησέ με.

Να'σαι μαζί μου, συντρόφισσα,

σε τούτο 'δω το κύμα του τρόμου.

Τα λόγια τώρα,

χρωματίζονται απ'την αγάπη σου.

Κι γίνονται όλα δικά σου.

Κι εγώ τα πλέκω σε μια ατέλειωτη αλυσίδα

για τα λευκά σου χέρια,

που'ναι γλυκά σαν το σταφύλι.

Pablo Neruda

Trad. Lunapiena

PABLO NERUDA

“io sono uscito ad andare

a cantare per il mondo”

"Βγήκα και πήγα

να τραγουδήσω για τον κόσμο"

*****

Un giorno, uomo o donna, viandante

dopo, quando non vivrò..

Cercate qui, cercatemi

tra pietra e oceano,

alla luce burrascosa della shiuma.

***

Κάποια μέρα, ταξιδιώτη

όταν πιά δεν θα ζώ..

Ψάξτε εδώ, ψάξτε με

ανάμεσα σε πέτρες κι ουρανό,

και στου ήλιου την αντανάκλαση

μες στον αφρό της θάλασσας σε τρικυμία.

***

Qui cercate, cercatemi,

perchè qui tornerò senza dire nulla

senza voce, senza bocca, puro

qui tornerò a essere il movimento dell'acqua,

del suo cuore selvaggio,

starò qui, perso e ritrovato:

qui sarò forse pietra e silenzio.

***

Εδώ ψάξτε, ψάξτε με

γιατί εδώ θα γυρίσω, χωρίς ούτε λέξη να πω,

χωρίς φωνή, δίχως στόμα, καθάριος.

εδώ θα γυρίσω να γίνω

η ρυθμική κίνηση

της άγριας καρδιάς του νερού,

θα μείνω εδώ, θα χάνομαι και θα επιστρέφω,

εδώ θα είμαι.. πέτρα και σιωπή.

*****

“La mia poesia e la mia vita

sono trascorse come un fiume americano,

come un torrente d'acque del Cile,

nate nella profondità segreta

delle montagne australi,

dirigendo senza posa

il movimento delle loro correnti

verso uno sbocco marino.

La mia poesia non ha rifiutato niente

di quanto ha potuto trascinare nel suo corso;

ha accettato la passione,

ha sviluppato il mistero,

si è aperta il passo fra i cuori del popolo”.

***

Η ποίηση και η ζωή μου πέρασαν,

όπως περνά ένας αμερικάνικος ποταμός,

όπως τα νερά του χείμαρρου στη Χιλή,

που γεννιούνται μυστικά στα έγκατα της γης,

κάπου στα βουνά της Αυστραλίας

οδηγώντας χωρίς σταματημό

την κίνηση των ρευμάτων

στην εκβολή τους προς την θάλασσα.

Η ποιησή μου δεν απέβαλε τίποτε

απ'όσα έσυρε στο διάβα της,

δέχθηκε το πάθος,

ανέπτυξε το μυστήριο

κι έπειτα άνοιξε το βήμα της

προς τις καρδιές του λαού.

*****

Pablo Neruda

Trad. Lunapiena