Lunapiena: Δες τον άνθρωπο

ΔημόσιαΦίλοιΦίλοι (εξαιρούνται οι Γνωστοί)Μόνο εγώΠροσαρμογήΣτενοί φίλοιΧαμόγελο ΦιλίαςΔείτε όλες τις λίστες...του Ανέμου ΧάδιΤο Άρωμα του ΛόγουΤώρα σκοτάδι, Sorriso AzzurroΜάνα εξ ουρανούΠεριοχή Athens, GreeceΟικογένειαΓνωστοίΕπιστροφή

Όποιος  έ μ α θ ε... ν'αφουγκράζεται

με προσοχή.. την φύση και τα όντα,

μπορεί να μάθει... και τον άνθρωπο,

γ ι α τ ί... μες στην ουσία του αν ψάξει

θα τα'βρει  ό λ α:

τη  θ λ ί ψ η.. του φθινοπώρου,

το  χ α μ ό γ ε λ ο.. της άνοιξης,

την  ξ ε ν ο ι α σ ι ά.. του καλοκαιριού...

και.. τη  π α γ ω ν ι ά.. του χειμώνα.

Τη ψυχρότητα.. των  ε ρ π ε τ ώ ν,

τη περηφάνεια των  α λ ό γ ω ν,

τη πονηριά της  α λ ε π ο ύ ς,

την ετοιμότητα του  λ α γ ο ύ,

τη μοναξιά του  α ε τ ο ύ..

και... τη χάρη των  γ λ ά ρ ω ν!

^

Osserva l'Uomo

Chi sa  ascoltare... la natura

può conoscere anche l'uomo,

nel suo essere si trova

un po di tutto:

La  tristezza..  dell'autunno,

il  sorriso.. di primavera,

la  spensieratezza.. d'estate

e la  freddezza.. d'inverno.

Il sangue freddo.. dei rettili,

l'orgoglio.. del cavallo,

l'astuzzia.. della volpe,

la prontezza.. della lepre,

la  solitudine.. dell'aquila

e la  grazia  del gabbiano. 

Lunapiena - 1990 

Νικόλας Κατεινάς: Ο Γέρο Αύγουστος

Α π λ ώ ν ε ι.. το κορμί του στη θάλασσα
ο  Γέ ρ ο... Αύγουστος
και στα μ α λ λ ι ά του μπλέκονται
κ ο χ ύ λ ι α.. κι α χ ι β ά δ ε ς,
χιλιάδες χρόνια ακούρευτος.. και άλουστος
ξ α π λ ώ ν ε ι ράθυμα... απάνω στις Κυκλάδες.
^
Sdraiato sul mare il vecchio Agosto
intralciati son i suoi capelli
con gusci e conchiglie
non gli ha lavati e nemmeno tagliati
da mille e mille anni ormai
cosi sdariato ozioso sulle isole cicladi.

Nikolas Kateinas
Tradotto da... Lunapiena

ΚΟΡΝΗΛΙΟΣ ΚΑΣΤΟΡΙΑΔΗΣ

ΠΑΝΟΥΣΗΣ - ΚΑΣΤΟΡΙΑΔΗΣ

Γ. ΣΟΥΡΗΣ: Ο Σκαρτάδος

Ἕνας σκαρτάδος Βρεττανὸς προχθὲς.. ἀνέβη μόνος

ἀπάνω ᾿στὴν Ἀ κ ρ ό π ο λ ι... τὴ δόξα μας νὰ ᾿δῇ,

κι᾿ ὅσο τὰς στήλας ἔβλεπε.. τοῦ θείου Παρθενῶνος,

ἐσυγκινεῖτο κι᾿ ἔκλαιε... σὰν τὸ μωρὸ παιδί.

Τὸν ἔπιασε ντελίριο... τὸν ἔσφιξ᾿ ἡ καρδιά του,

κι᾿ ἐστάλαζαν ᾿στὰ μάρμαρα... ζεστὰ τὰ δάκρυά του.

Κι᾿ ἀμέσως τότε ἔγραψε... μὲ φοῦρκα ᾿στὸ Λονδῖνο

῾στὴν Ἄνασσα Βικτώρια... ὀπίσω νὰ μᾶς δώσῃ

τὰ ὅσα ἐσουφρώθησαν.. ἀπ᾿ τὸν γνωστὸ Ἐλγῖνο,

γιατὶ ἀργὰ ἢ γρήγορα θὲ νὰ τὸ μετανιώσῃ.

Αὐτὰ καὶ ἄλλα ἔγραψε.. ὁ κύριος σκαρτάδος,

χωρὶς γι᾿ αὐτὸ τὴν ἄδεια... νὰ πάρῃ τῆς Ἑλλάδος.

Τί διάβολο;... κάθε τρελλὸς σ᾿ ἐμᾶς θὰ ξεθυμαίνῃ;

ποιὸς τοὖπε τούτου τοῦ μουρλοῦ.. γιὰ μάρμαρα νὰ γράψῃ;

καὶ ἂν γυμνὸς ὁ Παρθενῶν.. κι᾿ ἐρημωμένος μένῃ,

θαρρῶ κανένας Ἕλληνας... γι᾿ αὐτὸ πὼς δὲ θὰ κλάψῃ.

Ἐμεῖς ἐσυνειθίσαμε σὲ τέτοια.. καὶ δὲν κλαῖμε,

κι᾿ ἐκεῖνα ποὺ μᾶς ἔκλεψαν... ὀπίσω δὲν τὰ θέμε.

Κι᾿ ἂν θὲς ν᾿ ἀκούσῃς, Ἄνασσα τῶν Βρεττανῶν, κι᾿ ἐμένα,

τὸ λάμπον Μεγαλεῖόν σου... θερμῶς παρακαλῶ,

νὰ μὴ μᾶς στείλῃ τίποτε.. ἀπ᾿ ὅλα τὰ κλεμμένα,

καὶ νὰ βουλώσῃ τὸ αὐτὶ.. γιὰ τοῦτο τὸν τρελλό.

Σὲ βεβαιῶ, Παντάνασσα, πὼς διόλου δὲ μᾶς μέλλει,

κανεὶς δὲν τοὖπε τίποτα... κανένας δὲν τὰ θέλει.

Ὦ Βρεττανέ, τοὺς Ἕλληνας.. μὴν κλαῖς γιὰ Παρθενῶνες,

καὶ οὔτε γράμματα πικρὰ.. ᾿στὴν Ἄνασσα νὰ στέλλῃς,

πέρνε σὰν τὸν Παράσχο μας.. ἀπὸ τὴ γῆ κοτρῶνες,

καὶ στοίβαζε κι᾿ ἀσβέστωνε.. καὶ κάνε ὅσους θέλεις.

Ὅπου πατήσῃς μάρμαρα... ὅπου σταθῇς μνημεῖα,

καὶ ἀπὸ ἀρχαιότητας... παντοῦ ἐπιδημία.

Κι᾿ ἂν ἔχῃς ὄρεξι νὰ κλαῖς.. μὲ ὅλη τὴν καρδιά σου,

γι᾿ ἄψυχα μάρμαρα μὴν κλαῖς.. καὶ γιὰ παλῃὰ κεφάλια,

τὰ ζωντανὰ ἀγάλματα... γιὰ κύτταξε ᾿μπροστά σου,

κι᾿ ἐμᾶς νὰ κλάψῃς, Βρεττανέ.. καὶ τὰ κακά μας χάλια.

Τὰ πύρινά σου δάκρυα.. γιὰ ᾿μᾶς δὲν πᾶν χαμένα...

ὤ! κλάψε γιὰ τοὺς Ἕλληνας.. μὰ κλάψε καὶ γιὰ ῾μένα.

Καὶ στεῖλε ᾿στὴ Βικτώρια.. ἄλλο καινούριο γράμμα,

καὶ πές της γιὰ τὸ χάλι μας... καὶ τὴν κακή μας μοίρα,

καὶ παρακάλει την καὶ σὺ.. μὲ πόνο καὶ μὲ κλάμμα

νὰ στείλῃ ἀντὶ μάρμαρα.. κανένα κιούπι λίρα,

κανένα παλῃοκάνονο... κανένα παλῃοστόλο,

κι᾿ ἂν τὸ θέλῃ, τῆς χαρίζουμε... τὸν Παρθενῶνα ὅλο.

Γ. ΣΟΥΡΗΣ

Γ. Σουρής: Αρχηγοί

Τοῦ Δ ι ο γ έ ν η... πιάσετε ἀμέσως... τὸ φανάρι,

κι᾿ ἐλᾶτε νὰ γυρέψουμε κανέναν ἀ ρ χ η γ ό·

ἀλλὰ καθένας μας, θαρρῶ, εἶν᾿ ἄξιος νὰ πάρῃ

τὴν ἀρχηγίαν κόμματος, ἀκόμη δὰ κι᾿ ἐγώ.

Γιὰ τὰ π ρ ω τ ε ῖ α  ξεψυχᾷ ... κάθε Ρῳμιὸς λεβέντης,

μόνον α ὐ τ ὸ ς  πρωθυπουργός, μόνον αὐτὸς ἀ φ έ ν τ η ς.

Τί ἀρχηγῶν κατακλυσμός! ... κι᾿ οἱ ἕλληνες ἐκεῖνοι,

ποὺ τὸν καφφέ των βερεσὲ εἰς τὰ Χαυτεῖα πίνουν,

ἂν ἀρχηγίαν ἔξαφνα κανένας τοὺς προτείνῃ,

δὲν θὰ διστάσουν βέβαια.... καὶ Ἀρχηγοὶ νὰ γίνουν.

Κι᾿ αὐτὸς ὁ ἕσχατος Ρωμηὸς.. γιὰ ὅλα κάτι ξέρει,

ἕλληνος τράχηλος...  π ο τ ὲ  ζυγὸν δὲν ὑποφέρει.

Ἰδοὺ ν τ α ῆ ς  φουστανελλᾶς.. μὲ φέσι καὶ σελάχι!

ποιὸς ξέρει ἂν Πρωθυπουργὸς δὲν γίνῃ καμμιὰ ᾿μέρα;

ποιὸς ξέρει πόσα σχέδια... καὶ ἀπαιτήσεις θἄχη,

καὶ ἂν τὴν διπλωματικὴ... δὲν συνταράξῃ σφαῖρα;

Ὤ! ναί! ποτὲ τὸν ἕλληνα.. μὴ θεωρῆτε πτῶμα...

᾿ς ὅλους θὰ ἔλθη ἡ σειρὰ... νὰ κυβερνήσουν κόμμα.

Μᾶς λείπει ἕνας ἀρχηγός;... πενῆντα ξεφυτρόνουν,

τὸ ἕνα κόμμα χάνεται;... θὰ ἔβγουν ἄλλα δέκα·Όλοι... γιὰ τὸ ἀξίωμα τοῦ ἀρχηγοῦ... μαλλόνουν,

κι᾿ ἴσως ἀργότερα μᾶς βγῇ.. ᾿ς τὴ μέση καὶ γυναῖκα.

Ἀλλὰ κι᾿ ἐγὼ... ὁ ἀφανὴς τῶν Ἀθηνῶν πολίτης

ἐλπίζω πὼς καμμιὰ φορὰ... θὰ γίνω Κυβερνήτης.

Ἐμπρός! μὲ πόζα ἀρχηγοῦ καθένας ἂς προβάλλη,

ἀπ᾿ ὅλους ἂς κυβερνηθῆ... ἡ προσφιλὴς Ἑλλάς·

ἂς γίνῃ ὁ Ἡμέτερος.. ἂς γίνουν ὅμως κι᾿ ἄλλοι,

ἂς γίνῃ κι ὁ Κατσικαπῆς.. κι᾿ αὐτὸς ὁ Μπουλελᾶς.

Ἂς πλημμυρίσῃ μ᾿ ἀρχηγοὺς... τὸ ἔθνος πέρα πέρα,

ἂς μᾶς σηκώσῃ ἔξαφνα... καὶ ἡ Ροζοῦ παντιέρα.

Μονάχα ἕνας βασιλεὺς μὴ μένη ᾿ς τὸ Παλάτι,

πενῆντα δυὸ... τουλάχιστον... ἂς ἦνε βασιλεῖς,

ὅλοι ἂς ἔβγουν κύριοι... ᾿ς τῶν ἄλλων τὸ γεινάτι,

κι᾿ ὀγδόντα πέντε Πρόεδροι... ἂς γίνουν τῆς Βουλῆς.

Ὅλοι τρανοὶ πολιτικοί... κανένας ἰδιώτης,

ὅλοι ποζάτοι στρατηγοί.... κανένας στρατιώτης.

Γ. Σουρής

Κωστής Παλαμάς

" Ο άνθρωπος εκεί που κάτι αξίζει 

είναι... να δημιουργεί. 

Η ποίηση, η μουσική, η ζωγραφική, 

η φιλοσοφία, η επιστήμη, 

Nα τα δικαιολογητικά του κόσμου τούτου ...
Αν έλειπαν αυτά 

δεν θα ήταν ανάγκη να υπάρχει ο κόσμος ".

Κωστής Παλαμάς