Ο ΑΝΕΜΟΣ ΣΤΟ ΝΗΣΙ - Γιάννης Πουλόπουλος

ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΣΚΟ " ΕΜΙΛΙΑΝΟ ΖΑΠΑΤΑ " 1971

Ο άνεμος είν΄ ένα άλογο

άκου τον πώς τρέχει

για την θάλασσα, για τον ουρανό

θέλει να με σηκώσει

Άκου τον άνεμο

πώς τριγυρνάει τον κόσμο

για να πετάξει μακριά

Κρύψε με μες στα μπράτσα σου

γι΄ αυτήν την νύχτα μόνο

γι΄ αυτήν την νύχτα που η βροχή

κόντρα σε θάλασσα και γη

τα μύρια στόματά της

σπάει

Ο άνεμος τρέχει καλπάζοντας

άκου με φωνάζει

θέλει ο άνεμος

να με πάει μακρυά

δε θέλω να με πάρει

Με το κεφάλι σου

σιμά στο μέτωπό μου

και με ενωμένα τα κορμιά

Τον άνεμο να τρέξει άφησε

μες στην θάλασσα

με στεφάνι αφρού

Άκου τον με φωνάζει

Τρέχει καλπάζοντας

και στις σκιές με ψάχνει

μέσα στα σκοτάδια

με ζητά

Στίχοι: Pablo Neruda

Μουσική: Γιάννης Γλέζος

Ερμηνεία : Γιάννης Πουλόπουλος 

Απόδοση στα ελληνικά: Λευτέρης Παπαδόπουλος

Ενορχήστρωση: Νίκος Μαμαγκάκης

ΑΠΕΡΑΝΤΟ ΓΑΛΑΖΙΟ

"Σ’όλους τους τόπους κι αν γυρνώ
μόνον ετούτον…. α γ α π ώ"
βράχοι… στεριές και…. θάλασσες
κι απέραντο γαλάζιο…

Μάνος Λοϊζος - Πόσο σ΄ αγαπώ

Νίκος Παπάζογλου - Στιγμές

Είναι κάτι στιγμές,
τρυφερές και λεπτές,
σαν κλωστές τυλιγμένες σ' αδράχτι,
σε γυρνούν απαλά,
σε μεθούν σιωπηρά,
σε γεμίζουν με πείσμα και άχτι...

για όλα αυτά που ζητάς,
για πολλά που πονάς,
για το τίποτε μιας ευτυχίας,
και γυρνάς σαν τρελός,
του καθρέφτη εαυτός,
θύμα-θύτης κακής συγκυρίας.

Πλημμυρίζουν το χθες
μαγεμένες σκιές,
που ξοπίσω μου γράφουν τροχιά,
με κρατούνε θαρρώ
σαν αλήθειες παλιές
σε λαβύρινθο δέσμιο βαθιά.

Είναι κάτι στιγμές,
σα μικρές πινελιές
ζωγραφιάς που δεν έχει τελειώσει,
λείπουν λίγα ακριβά
των χρωμάτων νερά,
για να δώσουν του τόπου τη γνώση.

Για τους κήπους της γης,
για το ροζ της αυγής,
για το κύμα που απόμεινε μόνο,
να χαϊδεύει με αφρούς,
τους πικρούς μας καημούς
και να διώχνει της πίκρας τον πόνο.
 Πολυξένη Βελένη
Μουσική - Ερμηνεία: Νίκος Παπάζογλου

Walt Whitman - Ναπολέων Λαπαθιώτης

Δάκρυα! Δάκρυα! Δάκρυα!

Μέσ΄ την ερμιά και μέσ΄ τη νύχτα, δάκρυα,

Που πέφτουν, πέφτουν στάλα – στάλα 

στο λευκό ακρογιάλι

κι η αμμουδιά τα πίνει,

Δάκρυα και μήτ΄ έν΄ άστρο 

που να λάμπει όλα άνελπα και μαύρα,

Δάκρυα που τρέχουν 

απ΄ τα υγρά τα μάτια μιανής μορφής

με σκεπασμένο πρόσωπο·

Ω ποια είν΄ αυτή η σκιά; 

Η οπτασία αυτή 

που κλαίει μέσ’ τα σκοτάδια;

Ποιος όγκος άμορφος, εκεί, 

είναι κι αυτός σκυφτός στην αμμουδιά;

Κύματα δάκρυα και λυγμοί, αγωνίες

 που μέσα πνίγονται κραυγές τρελές.

Μην είσ΄ εσύ, εσύ τάχα,

 ενσαρκωμένη τρικυμία, που υψώνεσαι έτσι

και περνάς στον όρμο βιαστικά!

Ω τρικυμία νυχτερινή, πένθιμη κι αγριωπή, 

με τον αγέρα σου – όλο σπασμούς κι αλλοφροσύνη!

Ω σκιά τόσο ήρεμη κι αξιόπρεπη τη μέρα, 

με το γαλήνιο πρόσωπό σου 

και με την ταχτικιά περπατησά σου

Όμως τη νύχτα, άμα κανένας δε σε βλέπει

 και ξεσπάς – σε τι αβάσταχτον ωκεανόν 

μεταμορφώνεσαι. 

Από δάκρυα! δάκρυα! δάκρυα!

Ουώλτ Ουίτμαν (1819-1892) 

Αμερικανός Ποιητής
από τη συλλογή "Φύλλα Χλόης" - 1855
Μετάφραση:  Ναπολέων Λαπαθιώτης 

Το Βαλς των Λουλουδιών... από τον Καρυοθραύστη

The Nutcracker... του P. Tchaikovsky

Σαββίνα Γιαννάτου: Σα δέσμη από Τριαντάφυλλα

Κ. ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ

Σαν δέσμη από τριαντάφυλλα
είδα το βράδυ αυτό.
Κάποια χρυσή,λεπτότατη 
στους δρόμους ευωδιά.
Και στην καρδιά
αιφνίδια καλοσύνη.
Στα χέρια το παλτό,
στ'ανεστραμμένο πρόσωπο η σελήνη.
Ηλεκτρισμένη από φιλήματα
θα'λεγες την ατμόσφαιρα.
Η σκέψις, τα ποιήματα,
βάρος περιττό.

Έχω κάτι σπασμένα φτερά.
Δεν ξέρω καν γιατί μας ήρθε
το καλοκαίρι αυτό.
Για ποιαν ανέλπιστη χαρά,
για ποιες αγάπες,
για ποιο ταξίδι ονειρευτό.

Μουσική: Λένα Πλάτωνος.
Πρώτη εκτέλεση: Σαββίνα Γιαννάτου,
δίσκος "ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ - 13 ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ",
αρχές του '80.