Για Σένα.. Μανούλα

Picasso - Μητέρα και Παιδί 

Ω! Πόσο ήσουνα γλυκειά κι αληθινή

μες την απλότητα σου

Ειλικρίνεια στα μάτια σου, το βλέμμα σου ζεστό..

Φωτεινό το Χαμόγελο... στα χείλη Αγάπης λόγια!

Ζεις.. μέσα στις μνήμες μου...

Μια τέχνη είχες θαυμαστή.... κι υπέροχα ωραία

που'ξερε να κρατά.. μακρυά μας τη κακία..

μα δεν μιλάς πια.. ενώ μένω και σ'αφουγκράζομαι...

Ήξερες από πάντα... τόσο καλά να κρύβεις..

την δική σου ανεξαρτησία!

Το ελεύθερο πνεύμα κι τη σοφία σου

με τόση αγάπη μέσα μου.. ξαναβρίσκω

Απ'τη σιωπηλή γωνιά σου.. αθόρυβα

παρακολουθούσες το δρόμο της ζωής μας.

"Το δίπλωμα της Αγάπης και του Σεβασμού..

αξίζει πολύ περισσότερο από κάθε γνώση"

έλεγες χαμογελώντας..

Κάθε σου λόγος.. κι ένα μάθημα Ζωής.

Ήξερες.. Μανούλα ν'Αγαπάς...

κι όταν τα κρύα σύννεφα.. το νου κυκλώνουν,

η θέρμη της Αγάπης σου.. θεριεύει

και μου ζεσταίνει την ψυχή..

κι είναι οι μνήμες ζωντανές κι η άδολη Αγάπη

που μου χαιδεύουν τρυφερά.. το Είναι.

Μια μαγική μοναδική έκπληξη.. είν' η Ζωή

κι αυτό που έχασα.. το νοιώθω πιο δικό μου.

Lunapiena

..............................

Per Te... DONNA
 

Com' eri dolce e pura nella tua semplicita'...

Occhi sinceri.. sguardo caloroso...

sorriso premuroso...

sulle labbra parole d' amor...

Vivi nei miei ricordi...

La tua era un' arte stupenda.. meravigliosa...

che teneva lontano la malignità..

Ma tu non parli piu'...

mentre io resto ad ascoltarti...

Sapevi sempre nascondere bene...

la tua indipendenza!

Il tuo libero spirito e la saggezza

con tanto amore... ritrovo sempre in me...

Dal tuo angolo in silenzio infinito

osservavi... il mio cammino...

"La laurea d' Amore e di Rispetto...

vale molto di più di ogni sapienza"...

dicevi sorridendo.

Ogni tua parola... una lezione di Vita.

Tu sapevi... Amare ...

quando le nuvole umide e fredde...

circolano la mia mente

il tuo Amore dolce e caloroso...

rifiorisce nel mio cuor... e mi riscalda l'Anima...

mi lascio coccolare con tenerezza

dai suoi ricordi... dal tuo Amore...

La vita è una sorpresa magica...

cio che ho perduto... lo sento più Mio.

Lunapiena 

ΝΙΤΣΕ... για τους ΕΛΛΗΝΕΣ

«Αποδεδειγμένα σε κάθε περίοδο της εξέλιξής του

ο δυτικοευρωπαϊκός πολιτισμός.. προσπάθησε

να απελευθερώσει τον εαυτό του από τους Έλληνες.

Η προσπάθεια αυτή... 

είναι διαποτισμένη με βαθύτατη δυσαρέσκεια,

διότι οτιδήποτε κι αν δημιουργούσαν...

φαινομενικά πρωτότυπο και άξιο θαυμασμού,

έ χ α ν ε... χρώμα και ζωή...

στη σύγκρισή του με το Ελληνικό μοντέλο,

συρρικνωνότανε, κατέληγε να μοιάζει

με φθηνό αντίγραφο... με καρικατούρα.

Έτσι  ξ α ν ά  και  ξ α ν ά... μια οργή ποτισμένη με μίσος...

ξ ε σ π ά ε ι... εναντίον των Ελλήνων,

εναντίον... αυτού του μικρού και αλαζονικού Έθνους...  

που είχε το νεύρο.. να ονομάσει βαρβαρικά

ότι δεν είχε δημιουργηθεί στο έδαφός του.

Κανένας από τους επανεμφανιζόμενους εχθρούς τους

δεν είχε την τύχη... να ανακαλύψει... το  κ ώ ν ε ι ο,

με το οποίο... θα μπορούσαμε μια για πάντα

να απαλλαγούμε απ` αυτούς.

Όλα... τα δηλητήρια του φθόνου, της ύβρεως, του μίσους

έχουν αποδειχθεί   α ν ε π α ρ κ ή... να διαταράξουν

την υπέροχη ομορφιά τους.

Έτσι, οι άνθρωποι  σ υ ν ε χ ί ζ ο υ ν... να νιώθουν

ντροπή και φόβο... απέναντι στους Έλληνες.

Βέβαια, πού και πού,  κ ά π ο ι ο ς  εμφανίζεται

που αναγνωρίζει... ακέραιη την αλήθεια,

την αλήθεια που διδάσκει ότι οι Έλληνες...

ε ί ν α ι... οι ηνίοχοι.... κάθε επερχόμενου πολιτισμού

και σχεδόν πάντα... τόσο τα άρματα όσο και τα άλογα

των επερχόμενων πολιτισμών... είναι πολύ χαμηλής ποιότητας

σε σχέση... με τους ηνίοχους, οι οποίοι τελικά αθλούνται

οδηγώντας.... το άρμα στην άβυσσο....

την οποία αυτοί ξεπερνούν... με  Α χ ί λ λ ε ι ο  πήδημα».

από... Το πρώτο δημοσιευμένο έργο

του Friedrich Wilhelm Nietzsche (1872)

 «Η Γέννηση της Τραγωδίας» 

Κεφάλαιο 15       

Johann Wolfgang von Goethe

: 
«Ό,τι είναι η καρδιά και ο νους... για το σώμα,

είναι η ΕΛΛΑΔΑ... για την Ανθρωπότητα»

...σε επιστολή προς το γιό του το 1815 έγραφε:

 
«Οι ΕΛΛΗΝΕΣ... είναι συγγενείς μου, 

είναι δάσκαλοί μου....

Τους θαυμάζω σαν άφθαστες διάνοιες

 της φράσεως και της γραμμής,

αλλά και... για τον ιδεώδη βίο τους».

Friedrich von Schiller

^
Γκαίτε και Σίλλερ... στο Κέντρο της Βαϊμάρης

"ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΕ ΕΛΛΗΝΑ,
Όπου να γυρίσω τη σκέψη μου, 

όπου και να στρέψω τη ψυχή μου, 
μπροστά μου σε βρίσκω.
Τέχνη λαχταρώ, ποίηση, θέατρο, 

αρχιτεκτονική, εσύ μπροστά μου, 
πρώτος κι αξεπέραστος.
Επιστήμη αναζητώ, μαθηματικά, φιλοσοφία, ιατρική, 
κορυφαίος και ανυπέρβλητος.
Για Δημοκρατία διψώ, ισονομία και ισοπαλία,

 εσύ μπροστά μου,
α σ υ ν α γ ώ ν ι σ τ ο ς κι α ν ε π ι σ κ ί α σ τ ο ς.
Καταραμένε Έλληνα... καταραμένη γνώση.
Γιατί.. να σ' αγγίξω;
Για να αισθανθώ πόσο μικρός είμαι, 

ασήμαντος, μηδαμινός;
Γιατί... δεν μ' αφήνεις στη δυστυχία μου... 

και στην ανεμελιά μου;"
.............................................

Friedrich von Schiller, Γερμανός Ποιητής, 

δραματουργός, Ιστορικός και κριτικός, γεννήθηκε 

σαν Σήμερα στις 9 Μαΐου 1759

ΑΛΕΞΗΣ ΔΑΜΙΑΝΟΣ: ΕΥΔΟΚΙΑ - 1971

Π. ΒΟΥΛΓΑΡΗΣ: ΟΛΑ είναι ΔΡΟΜΟΣ

ΝΙΚΟΣ ΚΟΥΝΔΟΥΡΟΣ: Ο ΔΡΑΚΟΣ