Τετάρτη 21 Νοεμβρίου 2012

ΚΑΛΟ Σου ΤΑΞΙΔΙ.. υπέροχε ΧΡΟΝΗ ΜΙΣΣΙΟ


ΚΑΛΟ Σου ΤΑΞΙΔΙ.. υπέροχε ΧΡΟΝΗ ΜΙΣΣΙΟ

κατάφερες να παραμείνει Ά ν θ ρ ω π ο ς....

μέχρι το τέλος...


"Τ ο λ μ ά τ ε ρε, τ ο λ μ ά τ ε!

Γράψτε αυτό που θέλετε, αυτό που σκέφτεστε.

Εγώ έγραφα, κι έγραφα με την ψυχή,

κι όταν με είπαν συγγραφέα πρώτη φορά τα ‘χασα!

Μα, σοβαρά μιλάτε ρε παιδιά, συγγραφέας;

Δεν είχα καμία τέτοια πρόθεση

απλά στις παρέες, στον κήπο τους έλεγα ιστορίες

και μου έλεγαν, ρε Χρόνη γιατί δεν τα γράφεις

αυτά τα πράγματα; Κι έτσι βγήκε.


Γιατί τα βιώματα ήταν ουσιαστικά. Κατάλαβες;

Ζ ο ύ σ α μ ε. Είχε σ υ ν έ χ ε ι α η ζωή μας,

δεν ήταν αυτή η γκρίζα καθημερινότητα,

αλλά ήταν μεγάλο  κ α τ ό ρ θ ω μ α

να παραμείνεις  ά ν θ ρ ω π ο ς"

.....................

"Ζούμε σ’ ένα σύστημα ανήθικο, παράλογο,

αφύσικο και παραπλανητικό......

σ’ ένα σύστημα που καθαγιάζει

την εκμετάλλευση του ανθρώπου από άνθρωπο,

σ’ ένα σύστημα που δεν σέβεται

την προσωπικότητα του ανθρώπου,

τον υποτάσσει κάτω από μια εξουσία,

σ’ ένα σύστημα που παράγει άχρηστα πράγματα."

..........................

"για πρώτη φορά, ίσως, στην ιστορία του κόσμου,

είναι τόσο επιτακτική η α ν ά γ κ η

της συνεργασίας των λαών σ’ ένα παγκόσμιο κ ί ν η μ α,

το οποίο θα φέρει την αλλαγή"

....................

"....δεν αρκεί, απλώς, να θέλουμε μια άλλη ζωή,

π ρ έ π ε ι να την κ α τ α κ τ ή σ ο υ μ ε!

....Πρέπει να ξ α ν α β ρ ο ύ μ ε

τα συναισθήματά μας τα χαμένα,

πρέπει να ξαναβρούμε τον εαυτό μας.

Είναι δύσκολα τα πράγματα για τους νέους.

Για μας ήταν πιο εύκολα, γιατί στους νέους

το σύστημα βομβαρδίζει την ψυχούλα τους.

Εμάς μας δέρνανε, μας κλείνανε στις φυλακές,

μας εκτελούσανε. Εντάξει. Είμαστε ζωντανοί όμως...."


έλεγε σε μια συνέντευξή του στην Κρυσταλία Πατούλη:
^

Σάββατο 17 Νοεμβρίου 2012

Κ. ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ: ΑΝΤΡΕΙΚΕΛΑ

ΑΝΔΡΕΙΚΕΛΑ

του Κ. Καρυωτάκη


Σα να μην ήρθαμε ποτέ σ’ αυτήν εδώ τη γη,

Σα να μένουμε ακόμη στην ανυπαρξία.

Σκοτάδι γύρω δίχως μια μαρμαρυγή.

Ανθρωποι στων άλλων μόνο τη φαντασία.

Από χαρτί πλασμένα κι από δισταγμό,

Ανδρείκελα,

στης Μοίρας τα τυφλά δυο χέρια,

Χορεύουμε, δεχόμαστε τον εμπαιγμό,

Άτονα κοιτώντας, παθητικά, τ’ αστέρια.

Μακρινή χώρα είναι για μας κάθε χαρά,

Η ελπίδα κι η νεότης έννοια αφηρημένη.

Αλλος δεν ξέρει ότι βρισκόμαστε, παρά

Όποιος πατάει πάνω μας καθώς διαβαίνει.

Πέρασαν τόσα χρόνια, πέρασε ο καιρός.

Ω! κι αν δεν ήταν η βαθιά λύπη στο σώμα,

Ω! κι αν δεν ήταν στην ψυχή ο πραγματικός

Πόνος μας, να λέει ότι υπάρχουμε ακόμα…

Τ. S. ELIOT: "Οι Κούφιοι Άνθρωποι"




από το…. "Οι Κούφιοι Άνθρωποι"


Εδώ πάμε γύρω απ’ την φραγκοσυκιά

Φραγκοσυκιά, φραγκοσυκιά

Εδώ πάμε γύρω απ’ την φραγκοσυκιά

Στις πέντε το πρωί.. ξημερώνει.


Μεταξύ ιδέας

και πραγματικότητας

Μεταξύ κίνησης και δράσης

Πέφτει η Σκιά..


Διότι δικό σου είναι το Βασίλειο


Μεταξύ α ν τ ί λ η ψ η ς

και δημιουργίας

Μεταξύ κ ί ν η σ η ς

και απάντησης

Πέφτει η Σ κ ι ά…


Η ζωή σου είναι πολύ μακριά


Μεταξύ π ό θ ο υ

και σπασμού

Μεταξύ δ ύ ν α μ η ς

και ύπαρξης

Μεταξύ ο υ σ ί α ς

και πτώσης

Πέφτει η Σ κ ι ά …


Διότι δ ι κ ό σου είναι το Βασίλειο

Διότι δ ι κ ή  σου είναι η Ζ ω ή..

Η Ζ ω ή είναι δική σου

είναι δική σου..


Αυτός είναι ο τρόπος

που τελειώνει ο κόσμος

Αυτός είναι ο τρόπος

που τελειώνει ο κόσμος

Αυτός είναι ο τρόπος

που τελειώνει ο κόσμος

Όχι μ’ ένα κρότο

αλλά

μ’ ένα λ υ γ μ ό…



Τ. S. ELIOT

Τρίτη 6 Νοεμβρίου 2012

DARIO FO: Δεν πληρώνω Δεν πληρώνω



DARIO FO: Δεν πληρώνω Δεν πληρώνω


"Σ' έναν καπιταλιστή δεν πρέπει ποτέ να λες:

«αχ, σας παρακαλώ, θα μπορούσατε λιγάκι

να μου κάνετε λίγο χώρο ν' αναπνεύσω κι εγώ;

θα μπορούσατε να είστε λίγο πιο καλός,

...με λίγη περισσότερη κατανόηση;

Ας συμφωνήσουμε...»


ΟΧΙ! Ο μόνος τρόπος για να μιλήσεις μαζί τους

είναι να τους στριμώξεις στον καμπινέ,

να τους χώσεις το κεφάλι μέσα στη λεκάνη

και να τραβήξεις το καζανάκι.

Μόνο έτσι θα μπορέσουμε

να φτιάξουμε έναν κ α λ ύ τ ε ρ ο Κόσμο,

ίσως με λιγότερο φανταχτερές βιτρίνες,

ίσως με λιγότερες λεωφόρους,

αλλά με λιγότερες λιμουζίνες,

με λιγότερους απατεώνες.

Τους πραγματικούς απατεώνες,

αυτούς τους μισάνθρωπους με τις χοντρές κοιλιές.

Κι έτσι θα είχαμε δ ι κ α ι ο σ ύ ν η.


Έτσι, εμείς που βγάζουμε πάντα

το φίδι απ' την τρύπα για τους άλλους,

θα μπορούμε επιτέλους

να σκεφτούμε και τον εαυτό μας.

Να κτίζουμε σπίτια που να ανήκουν σε μας...

Να ζούμε μια ζωή

που θά 'ναι ολότελα δική μας.

Να ζούμε σαν ολοκληρωμένοι άνθρωποι

τέλος πάντων.

Να ζούμε σ'έναν κόσμο

όπου η επιθυμία σου να γελάσεις,

ξεσπάει από μέσα σου σα γιορτή,

η επιθυμία να παίξεις και να γιορτάσεις...

κι επιτέλους να κάνεις μια δουλειά

που να σ' ευχαριστεί...

σαν κανονικοί ά ν θ ρ ω π ο ι

κι όχι σαν ζώα που ζουν και υπάρχουν

χωρίς χαρά και φαντασία.


Ένας κόσμος όπου μπορεί κανείς να δει ξ α ν ά

ότι υπάρχει ακόμη ένας ουρανός...

τα λουλούδια που ανθίζουν...

ότι ακόμα υπάρχει άνοιξη...

και τα κορίτσια που γελούν και τραγουδούν.

Και όταν μια μέρα πεθάνεις,

δε θα πεθάνεις σα γέρος,

πεταμένος σα στιμένη λεμονόκουπα,

αλλά σαν ά ν θ ρ ω π ο ς

που έζησε ε λ ε ύ θ ε ρ ο ς  κι ευχαριστημένος

μαζί με τους άλλους ανθρώπους..."

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ

ΟΔΥΣΣΕΑΣ  ΕΛΥΤΗΣ
« Ήδη, σας το είπα. Είναι η βαρβαρότητα.
Τη βλέπω να ‘ρχεται μεταμφιεσμένη,
κάτω από άνομες συμμαχίες
και προσυμφωνημένες υποδουλώσεις.
Δεν θα πρόκειται για τους φούρνους του Χίτλερ ίσως,
αλλά για μεθοδευμένη και οιονεί επιστημονική
καθυπόταξη του ανθρώπου.
Για τον πλήρη εξευτελισμό του. Για την ατίμωσή του.

Οπότε αναρωτιέται κανείς:
Για τι παλεύουμε νύχτα μέρα
κλεισμένοι στα εργαστήριά μας;
Παλεύουμε για ένα τίποτα,
που ωστόσο είναι το παν.
Είναι οι δημοκρατικοί θεσμοί,
που όλα δείχνουν
ότι δεν θ’ αντέξουν για πολύ.
Είναι η  π ο ι ό τ η τ α, που γι’ αυτή

 δεν δίνει κανείς πεντάρα.
 Είναι η οντότητα του ατόμου,
που βαίνει προς την ολική της έκλειψη.
Είναι η ανεξαρτησία των μικρών λαών,
που έχει καταντήσει ήδη ένα γράμμα νεκρό.
Είναι η αμάθεια και το σκότος.
Ότι οι λεγόμενοι «πρακτικοί άνθρωποι»
-κατά πλειονότητα, οι σημερινοί αστοί- μας κοροϊδεύουν,
είναι χαρακτηριστικό.

Εκείνοι βλέπουν το τίποτα. Εμείς το πάν.
Που βρίσκεται η αλήθεια, θα φανεί μια μέρα,
όταν δεν θα μαστε πια εδώ. Θα είναι, όμως, εάν αξίζει,
το έργο κάποιου απ’ όλους εμάς.
Και αυτό θα σώσει την τιμή όλων μας
-και της εποχής μας.»

Από τη συνέντευξη Τύπου που δόθηκε
στις 19 Οκτωβρίου 1979,
στο ξενοδοχείο Μεγάλη Βρεταννία
με αφορμή την αναγγελία για τη βράβευση
του έλληνα ποιητή με το Νόμπελ Λογοτεχνίας.

Σάββατο 3 Νοεμβρίου 2012

Μ. ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ "Η ΑΠΟΦΑΣΗ"



 Η ΑΠΟΦΑΣΗ


Είστε υπὲρ ή κατά;

Έστω απαντείστε μ᾿ ένα ΝΑΙ ή μ᾿ ένα ΟΧΙ.

Το έχετε το πρόβλημα σ κ ε φ τ ε ί

Πιστεύω ασφαλώς πως σας βασάνισε

...Τα πάντα βασανίζουν στη ζωὴ

Παιδιὰ... γυναίκες... έντομα

Βλαβερὰ φυτὰ.. χαμένες ώρες

Δύσκολα πάθη.. χαλασμένα δόντια

Μέτρια φίλμς.

Κι αυτὸ σας βασάνισε ασφαλώς.


Μιλάτε υ π ε ύ θ υ ν α λοιπόν.

Έστω με ΝΑΙ ή ΟΧΙ.

Σε σας α ν ή κ ε ι.... Η ΑΠΟΦΑΣΗ.

 
Δε σας ζητούμε πια να πάψετε

Τις ασχολίες σας.. να διακόψετε τη ζωή σας

Τὶς προσφιλείς εφημερίδες σας·

Τις συζητήσεις στ κουρείο·

τις Κυριακές σας στα γήπεδα.

Μια λ έ ξ η μόνο.


Εμπρὸς λοιπόν:

Είστε υπὲρ ή κατά;

Σ κ ε φ θ ε ί τ ε το καλά.

Θα περιμένω.

ΜΑΝΩΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ

Κυριακή 28 Οκτωβρίου 2012

ΗΡΩΙΚΟ ΟΧΙ... Για την Τιμή και για την Ελευθερία

Προς το καθήκον

Παύλος Παλαιολόγος


Σειρήνες και κωδωνοκρουσίες. Δευτεριάτικο πρωινό.

 Ανήσυχες μορφές στα παράθυρα.

Κοιτάζονται οι γείτονες,

συνεννοούνται με το βλέμμα, και μένουν σύμφωνοι.


Τα πάντα για την τιμή.


Δεν είναι η μανία του πολέμου που τους εμπνέει,

 δεν είναι το πάθος της περιπέτειας.

Είναι η συναίσθηση της αξιοπρέπειας.

Όταν αυτή είναι εκτεθειμένη σε κινδύνους,

τότε το τροπάριο της ειρηνοφιλίας διακόπτεται.


Όχι από αγάπη προς τον πόλεμο.

 Από αγάπη προς αυτή την ΕΙΡΗΝΗ.


Γιατί τίποτα δεν εξυπηρετεί την Ε ι ρ ή ν η χειρότερα

 από την καλοπροαίρετη διάθεση των λαών

να δ έ χ ο ν τ α ι ραπίσματα. 


Κακός είναι ο πόλεμος.

Αλλά υπάρχει κάτι πιο απαίσιο κι απ’ αυτόν ακόμα,

η λάσπη που πέφτει και κηλιδώνει τις υπολήψεις

των λαών όταν θελήσουν να τον αποφύγουν

με θυσία της τιμής τους.


Τέτοιες κηλίδες

τίποτα δεν είναι ικανό να τις καθαρίσει.

Ούτε το σβήσιμο της γενεάς

που τις έχει προκαλέσει.

Οι γενεές φεύγουν,

αλλά μένουν οι σ ε λ ί δ ε ς της Ιστορίας,

για να θυμίζουν τη ντροπή.

Μένουν οι μεταγενέστεροι,

και ζητούν ευθύνες από τη στάχτη μας. 


Στρατιώτες της ειρήνης

όσο δεν προσβάλλεται η Ελευθερία και το Δίκαιο.

Όταν όμως κινδυνεύουν

 τα δύο αυτά αγαθά, τότε η εμμονή στην ειρήνη

αποτελεί ανανδρία, αναξιοπρέπεια και αφιλοτιμία.


Για όλα μπορούν να μας κατηγορήσουν.

 Ένα μόνο δεν θα πει κανείς: ότι δεν διατηρήσαμε,

μέσα στο πέρασμα των αιώνων,

άσπιλη την εθνική μας φιλοτιμία.

Έτσι άσπιλη θα την διατηρήσουμε και τώρα.

Κοινή είναι η θέληση:

Να το ξαναφορέσουμε. Γνώριμη στολή του λαού μας.

Τη φόρεσε ο παππούς, τη φόρεσε ο πατέρας,

θα τη φορέσει τώρα ο γιος.

Και πάντα για τον ίδιο σκοπό.


Για την Τιμή και για την Ελευθερία.


Για τους ίδιους λόγους καλούμαστε και σήμερα.


Το καθήκον υπογράφει τις προσκλήσεις.


Η φωνή του είναι η πιο επιβλητική απ’ όλες τις φωνές.


Τη δέχεσθε χωρίς υπολογισμούς.

Η περηφάνια αγνοεί την αρίθμηση.

Δεν μετρά τις δυνάμεις

εκείνου που θέλει να την τσαλακώσει.

Βαδίζει με το μέτωπο ψηλά στο δρόμο της τιμής.


Οι Θερμοπύλες δεν είναι ένα γεωγραφικό σημείο,


δεν είναι ένα απλό ιστορικό γεγονός.

Είναι ένα σ ύ μ β ο λ ο.

Το σύμβολο αυτό το διατήρησαν ψηλά

οι γενεές των Ελλήνων.

Από τις Θερμοπύλες ως το 21, και πέρα απ’ αυτό,

με κλειστό το βιβλίο της αριθμητικής βάδισε το έθνος

στους δρόμους των πεπρωμένων του.

Με την αριθμητική στο χέρι

δούλοι θα είμαστε σήμερα.


Στην περιφρόνηση της αριθμητικής οφείλουμε

την εθνική μας υπόσταση.

 Το 1940 δεν θα κάμει εξαίρεση.


Παλιά και πρόσφατη ιστορία δείχνει

ποιο κατάντημα περιμένει τους λαούς εκείνους

που, με οδηγό τον υπολογισμό, έστερξαν

σε ταπεινώσεις και σε διασυρμό της τιμής τους.


Η τιμή που σπίλωσαν δεν είναι η μόνη τους θυσία.

Μαζί μ’ αυτήν έχασαν και τα υλικά αγαθά που πίστεψαν

ότι θα εξασφάλιζαν αν δέχονταν τον εξευτελισμό. 


Καθήκον και συμφέρον

 είναι η προάσπιση της εθνικής τιμής.

 Στην εκτέλεση του καθήκοντος καλούνται οι πολίτες.

Καθήκον προς τα μάρμαρα

που αποτελούν τη δόξα των περασμένων,

προς το βράχο που κοίλαναν ο ιδρώτας

και το αίμα των γενεών που προηγήθηκαν,

προς εμάς τους ίδιους,

προς τους τάφους των πατέρων μας,

προς τα λίκνα των παιδιών μας,

που θα ντρέπονταν αν μας έβλεπαν απρόθυμους

να συνεχίσουμε την εθνική μας παράδοση.


Αλλά τέτοια περίπτωση

δεν υπήρξε, δεν υπάρχει, δεν θα υπάρξει.

Μας το είπε η χθεσινή μέρα.

Θα μας το πουν οι επόμενες.

Θα μας το λένε όλες οι μέρες,

 όσο υπάρχει ο γαλάζιος ουρανός μας,

όσο υπάρχουν οι αφροί του Αιγαίου μας,

για να σχηματίζουν την απέραντη κυανόλευκη,

που αγκαλιάζει πέρα ως πέρα

τους ελληνικούς ορίζοντες.



(Από την εφημερίδα «Ελεύθερον Βήμα»

 της 29ης Οκτωβρίου 1940)

(Εθνική κληρονομιά…

που σώζεται στη Βιβιλιοθήκη της Ρόδου)
^