Η Απορία του Τρυποκάρυδου

Η Απορία του Τρυποκάρυδου

Γειά σας... μα ποιοί είστε? Τι είδος κελάηδισμα είναι αυτό!  Μοιάζουν σαν ουρλιαχτά... κραυγές από εκείνα τα άγρια ζώα, που η μαμά μου έλεγε.. άν κάποτε τύχει να τα ακούσω, να φύγω... να πετάξω μακρυά!!!... αλλά η περιέργειά μου είναι πιό δυνατή από τον φόβο μου...

Πού πήγαν τα φ τ ε ρ ά σας?

ωχ! ξέχασα να σας συστηθώ.. είμαι ένα μικρό κοκκινωπό πουλί.. Tο ονομά μου είναι Τρυποκάρυδος, ίσως γιατί μου αρέσει να κρύβομαι και να παρατηρώ τον κόσμο...

Αυτό το δάσος ή τ α ν  κ ά π ο τ ε γεμάτο ζωή! Καταπράσινα δένδρα.. λουλούδια με χίλια χρώματα... πουλιά που κελαηδούσανε ευτυχισμένα... δυνατά και ελεύθερα ζώα που έτρεχαν εδώ και κεί για να βρούν τροφή!!..

Ένα δάσος γεμάτο ζωή!...

Αλλά μια μέρα, ένας φθονερός μάγος με κακοήθεια και κακία.. κατάφερε και σταμάτησε τη ζωή. Ήταν ένα άγριο ζώο που είχε δύο πόδια, όπως και μείς, αλλά δ ε ν  ε ί χ ε  φ τ ε ρ ά... Το βλέμμα του ήταν παγωμένο και η καρδιά του από κρύσταλλο. Ήθελε να μένει πάντα μόνος.. δεν είχε ούτε ένα φίλο.. και δεν είχε μάθει ποτέ του ν'αγαπάει... Λάτρευε μόνο την εξουσία.. Έλεγε ότι ήταν κάτι... να δεις πως το'λεγε... "αφεντικό".. Τι να'ναι άραγε αυτό? ποτέ δεν θυμάμαι, να μου το είπε η μαμά μου.. Την καημένη!.. πολύ αργότερα κατάλαβα ότι δεν μπορούσε να τα ξέρει όλα.

Εγώ εκείνη τη μέρα του κακού... είχα κρυφτεί.. από φόβο και περιέργεια, ανάμεσα στα φύλλα ενός τεράστιου Κόκκινου λουλουδιού.. Η τύχη μου ήταν από πάντα και η ατυχία μου, έλεγε η μαμά μου. Όλοι θαύμαζαν τα όμορφα φτερά μου.. αλλά ήταν αυτά που με έκαναν την ίδια στιγμή ωραίο και αδύναμο.. Δεν μπορούσα να κρυφτώ ανάμεσα στις φυλλωσιές των δένδρων, όπως όλα τα άλλα πουλιά.. Ηταν επικίνδυνο.. αμέσως τράβαγα την προσοχή.. Έτσι έμαθα να είμαι προσεκτικός.. για να σωθώ.

Και σεις; Τι ψάχνεται εδώ;

Κατάλαβα καλά? Δεν ξέρετε, λέτε.. που να πάτε? Δεν ξέρετε ούτε το δρόμο... Χάσατε το μονοπάτι... Δεν έχετε ούτε φτερά!... Τι είναι αυτά τα πράγματα.. που έχετε εκεί που έπρεπε να είχαν φυτρώσει τα φτερά σας... Τι σας χρειάζονται??

Τι ψ ά χ ν ε τ ε? Ξέρετε τουλάχιστον τι ψάχνετε???

Πόσο παράξενοι είστε!! και τι περίεργα που μαλώνετε....

Ήταν τόσο σιωπηλά εδώ.. πριν φτάσετε! Ήλπιζα τόσο ν'ακούσω ένα τραγούδι...

Αισθανόμουνα τόσο μόνος! Δεν σας καταλαβαίνω! Τι είναι αυτό που θαυμάζεται? Αυτό που εσείς ονομάζεται ωραίο.. εγώ το λέω θάνατο. Σιωπή θανάτου... ένας τεράστιος τάφος! κι ήμουνα τόσο ευτυχής.. όταν άκουσα τα βηματά σας.... αλλά...

Τι Ψάχνετε????...

Ξ έ ρ ε τε τουλάχιστον Τι Ψ ά χ ν ε τ ε ???

Lunapiena

απόσπασμα από..
"Η Απορία του Τρυποκάρυδου"

Στην Αγκαλιά του Ονείρου

Στην Αγκαλιά του Ονείρου


Στη σκιά του θανάτου

Εκτίμησα κάποτε τη Ζωή,

Στο σκοτάδι πεθύμησα

Την ακτινοβολία του Ήλιου,

Στη μοναξιά μου αντίκρυσα

Του βλέμματος την ομορφιά,

Στη σιωπή μου μέθυσα

Απ'το άρωμα της μιλιάς σου..

Σε συνάντησα μες στην νύχτα,

Στη γαλάζια αγκαλιά του ονείρου..

Sotto l'ombra della Morte

ho apprezzato la Vita,

Nel buio ho desiderato

la dolce lucidita' del Sole,

Nella solitudine ho visto

la bellezza del Tuo sguardo,

Nel silenzio ho apprezzato

il profumo delle Tue parole,

Nella Notte Ti ho incontrato

sul limite azzurro del sogno.

Lunapiena

Rainer Maria Rilke

Ίσως πάω μέσα από βαριά βουνά,

Μές σε φλέβες σκληρές,

μόνος, σαν ένα ορυχτό

και βαθιά τόσο

που να μην βλέπω κανένα τέλος

κι ορίζοντα κανένα :

Όλα εγίναν κοντινά

κι όλα τα κοντινά έχουν πέτρες γίνει.

Μύστης στον πόνο

δεν έχω ακόμα γίνει,

τόσο μικρόν το μέγα αυτό

σκότος με κάνει,

Μα εσύ ‘σαι αυτό:

σκληρός γίνου,

κ’ έτσι βαθιά μπές

που όλο το χέρι σου

να μπορεί να με φτάνει

και μ’ όλες μου εγώ να σε φτάνω

...τις κραυγές.

Rainer Maria Rilke
Μεταφρ. Αρης Δικταίος

Κοριτσάκι μου... του Γ. Ρίτσου

Κοριτσάκι μου,

θέλω να σου φέρω τα φαναράκια των κρίνων

να σου φέγγουν τον ύπνο σου.

Θέλω να σου φέρω ένα περιβολάκι

ζωγραφισμένο με λουλουδόσκονη

πάνω στο φτερό μιας πεταλούδας

να σεργιανάει το γαλανό όνειρό σου.

Θέλω να σου φέρω

ένα σταυρουλάκι αυγινό φως

δυό αχτίνες σταυρωτές

από τους στίχους μου

να σου ξορκίζουν το κακό

να σου φωτάνε μη σκοντάψεις.

Κοριτσάκι μου,

μες στο βουβό πηγάδι του φεγγαριού

σου ‘πεσε απόψε το πρώτο δαχτυλίδι σου.

Δεν πειράζει.

Αργότερα θα φτιάξεις άλλο

να παντρευτείς τον κόσμο μες στον ήλιο.

Γιατί δεν είναι κοριτσάκι

να μάθεις μόνο εκείνο που είσαι,

εκείνο που έχεις γίνει,

είναι να  γ ί ν ε ι ς  ό,τι  ζ η τ ά ε ι

η ε υ τ υ χ ί α του κόσμου.

 

Γιάννης Ρίτσος

από το έργο του... «Ποιητές»

Τα Παιδιά.... του Kahlil Gibran

"Τα παιδιά σας δεν είναι δικά σας.

Είναι γιοι και θυγατέρες της Ζωής

που ενδιαφέρεται για τον εαυτό της.

Βγαίνουν από μέσα σας, όχι όμως για σας.

Και αν είναι μαζί σας, δεν ανήκουν σε σας.

Μπορείτε να τους δώσετε την αγάπη σας,

όχι όμως και τις σκέψεις σας.

Γιατί έχουν τις δικές τους σκέψεις.

Μπορείτε να στεγάσετε τα σώματά τους,

όχι όμως τις ψυχές τους.

Γιατί οι ψυχές τους ζουν στο σπίτι του αύριο,

που εσείς δεν μπορείτε να επισκεφθείτε,

ούτε ακόμα στα όνειρά σας.

Μπορεί να προσπαθείτε να είστε σαν κι αυτά.

Όμως μην επιδιώκετε να τα κάνετε σαν εσάς.

Γιατί η ζωή δεν πηγαίνει προς τα πίσω.

Ούτε μένει στο χθες".

 

Χαλίλ Γκιμπράν (Kahlil Gibran)

"Ο Προφήτης, Ο κήπος του Προφήτη"

1923

Της καλημέρας τα πουλιά__a.στεφόπουλος-κ.παρίσσης

ΤΗΣ ΚΑΛΗΜΕΡΑΣ ΤΑ ΠΟΥΛΙΑ

Τα πόδια στο κεφάλι μου και ποιος με κυνηγάει

Στην άκρη της ανάγκης μου μια θάλασσα γελάει

Μια πολιτεία έρημη κι ένα χωριό χαμένο

Αυτά που εγώ πεθύμησα, αυτά που περιμένω

Να βγαίνει ο ήλιος το πρωί και να ναι πάντα ήλιος

Να ναι η σκέψη μου παιδί και η καρδιά μου κήπος

Να τρέχουν μέσα μου νερά σαν πάντα έτσι και τώρα

Της καλημέρας τα πουλιά να μου χαρίζουν δώρα

Τα πόδια στο κεφάλι μου και η ψυχή στο στόμα

Καινούριο δρόμο τράβηξα, καινούριο βρήκα χώμα

Να σπείρω τις αγάπες μου να γίνουν όλες δέντρα

Να κρύβομαι στα φύλλα τους, να χω την τρέλα αφέντρα

adri

Άνοιξη 2001

MARIA CALLAS La Traviata, Addio del passato 1953 (audio) e 1958 (foto)

ADDIO del PASSATΟ

Addio, del passato.. bei sogni ridenti,

Le rose del volto già son pallenti;
       

L'amore d'Alfredo pur esso mi manca,

Conforto, sostegno dell'anima stanca

Ah, della traviata sorridi al desio;

A lei, deh, perdona; tu accoglila, o Dio,

Or tutto finì.

Le gioie, i dolori tra poco avran fine,

La tomba ai mortali di tutto è confine!

Non lagrima o fiore avrà la mia fossa,

Non croce col nome che copra quest'ossa!

Ah, della traviata sorridi al desio;

A lei, deh, perdona; tu accoglila, o Dio.

Or tutto finì!

από την Όπερα "La Traviata"

του Giuseppe Verdi

Θεική Αξεπέραστη Ερμηνεία..

από την Μοναδική ΜΑΡΙΑ ΚΑΛΛΑΣ