Bertolt Brecht... Πόλεμος και Ειρήνη

Πόλεμος και Ειρήνη

***

Αυτοί που βρίσκονται ψηλά λένε:

πόλεμος και ειρήνη είναι δυο πράγματα

ολότελα διαφορετικά.

Όμως η ειρήνη τους κι ο πόλεμός τους

μοιάζουν όπως.. ο άνεμος κι η θύελλα.

Ο πόλεμος γεννιέται απ' την ειρήνη τους

καθώς ο γιος.. από τη μάνα.

Έχει τα δικά της απαίσια χαρακτηριστικά.

Ο πόλεμός τους σκοτώνει

ό,τι άφησε όρθιο η ειρήνη τους.

***

Bertolt Brecht

Αφήστε αυτόν τον όμορφο κόσμο

να διαιωνίζεται

ανακυκλώνοντας το αύριο..

μες στις πηγές του

όπως τον καιρό που γεννήθηκα...

σαν ν'αναδύεται κάθε πρωί,

για πρώτη φορά..

μες απ'τις ρόδινες αυγές..

της γέννας του.

Σβήστε απ'τον Ήλιο...

την κακή φωτιά.

Μη μας σκοτώνετε!

***

Bertolt Brecht

Άννα μην κλαις (Γιάννης Κούτρας - Θάνος Μικρούτσικος)

Άννα μην Κλαις

Μιλάνε για καιρούς δοξασμένους, και πάλι

Άννα μην κλαις

θα γυρέψουμε βερεσέ απ' τον μπακάλη.

***

Μιλάνε για του έθνους, ξανά, την τιμή

Άννα μην κλαις

στο ντουλάπι.. δεν έχει ψίχα ψωμί

***

Μιλάνε για νίκες... που το μέλλον θα φέρει

Άννα μην κλαις

Εμένα δε με βάζουν στο χέρι.

***

Ο στρατός ξεκινά

Άννα μην κλαις

Σαν γυρίσω ξανά

θ' ακολουθώ άλλες σημαίες.

Ο στρατός ξεκινά..

***

Bertolt Brecht

Μέσ' απ'τη λάσπη..

Μέσα απ΄τη λάσπη

*

Μ έσα στη λάσπη.. αυτή των ημερών μας

Ε γκληματίες με κουστούμι και γραβάτα

Σ υνεδριάζουν.. για το μέλλον της ζωής.

*

Α φεντικά αδίστακτα, με σβησμένο χαμόγελο

Π ερισπούδαστοι αλήτες.. τους υπηρετούν.

*

Τ ρομακτικές κραυγές.. μηδενισμού και απαξίωσης.

Η ρωες που σέρνονται και παλεύουν.. να σωθούν.

*

Λ ήθη της Ιστορίας... Λάθος εντυπώσεις...

Α ισθησιακό περιτύλιγμα.. χαμένα κορμιά.

Σ κηνικό μετάλλαξης.. στην εποχή της τεχνολογίας.

Π ορτρέτο της πιό τραγικής μορφής των ημερών μας

Η ρωες που σέρνονται και παλεύουν... να σωθούν.

*

Lunapiena

***

"Αν δε στηρίξεις το ένα σου πόδι έξω από τη Γη,

ποτέ σου δε θα μπορέσεις να σταθείς επάνω της"

*

Οδυσσέας Ελύτης

"Μαρία Νεφέλη"

ΠΑΜΕ ΜΙΑ ΒΟΛΤΑ ΣΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ -ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ

Ο Μάνος Χατζιδάκις γράφει :

Κι αν γεννηθείς κάποια στιγμή

μιαν άλλη που δε θα υπάρχω ...

Μη φοβηθείς

και θα με βρείς είτε σαν άστρο

Όταν μονάχος περπατάς

στην παγωμένη νύχτα

Είτε στο βλέμμα ενός παιδιού

που θα σε προσπεράσει ...

Είτε στη φλόγα ενός κεριού

που θα κρατάς ...

διαβαίνοντας το σκοτεινό το δάσος

Γιατί ψηλά στον ουρανό

που κατοικούνε τ'άστρα

μαζεύονται όλοι οι ποιητές

και οι εραστές καπνίζουν σιωπηλοί ..

πράσινα φύλλα

μασάν χρυσόσκονη .. πηδάνε τα ποτάμια

και περιμένουν ......

να λιγωθούν οι αστερισμοί

και να λιγοθυμήσουν

να πέσουν μες στον ύπνο σου

να γίνουν αναστεναγμός

στην άκρη των χειλιών σου ..

να σε ξυπνήσουν και να δεις

απ'το παράθυρό σου ..

το προσωπό μου φωτεινό

να σχηματίζει αστερισμό

να σου χαμογελάει

και να σου ψιθυρίζει

Κ α λ η ν ύ χ τ α ...

L'opera di José Saramago

Η πρώτη του Νουβέλα :

" Γη της αμαρτίας " εκδόθηκε το 1947

Ανάμεσα στα πιο γνωστά του μυθιστορήματα

είναι :

Εγχειρίδιο ζωγραφικής και καλλιγραφίας (1977) ,

Από τη γη θρεμμένος (1980) ,

Το χρονικό του μοναστηριού (1983) ,

Η χρονιά που πέθανε ο Ρικάρντο Ρέις (1984) ,

Η πέτρινη σχεδία (1986) ,

Ιστορία της Πολιορκίας της Λισαβόνας (1988) ,

Το κατά Ιησούν Ευαγγέλιον (1997) ,

Περί τυφλότητος (1995) ,

Όλα τα ονόματα (1997) ,

Η Σπηλιά ,

Περί Φωτίσεως ,

Περί Θανάτου ,

Άνθρωπος Αντίγραφο .

Το τελευταίο του βιβλίο με τίτλο Κάιν

εκδόθηκε το Νοέμβριο .

*****

« Δεν είμαι εγώ απαισιόδοξος ,

Είναι ο κόσμος απαίσιος » ,

έλεγε ο Ζοζέ Σαραμάγκου

Αυτό που πιστεύω περιέχεται

σε μία φράση από την «Αγία Οικογένεια»

των Μαρξ και Ενγκελς :

«Αν ο άνθρωπος διαμορφώνεται

από τις συνθήκες , τότε πρέπει

να διαμορφώσουμε τις συνθήκες

ώστε να είναι ανθρώπινες»

ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ-ΠΕΡΑΣΑ

Πέρασα

Περπατώ και νυχτώνει.

Αποφασίζω και νυχτώνει.

Όχι,δεν είμαι λυπημένη.

***

Υπήρξα περίεργη και μελετηρή.

Ξέρω απ'όλα. Λίγο απ'όλα.

Τα ονόματα των λουλουδιών

όταν μαραίνονται,

πότε πρασινίζουν οι λέξεις

και πότε κρυώνουμε.

Πόσο εύκολα γυρίζει

η κλειδαριά των αισθημάτων

μ'ένα οποιοδήποτε κλειδί της λησμονιάς.

Όχι δεν ειμαι λυπημένη.

***

Πέρασα μέρες με βροχή,

εντάθηκα πίσω απ'αυτό

το συρματόπλεγμα το υδάτινο

υπομονετικά κι απαρατήρητα,

όπως ο πόνος των δέντρων

όταν το ύστατο φύλλο τους φεύγει

κι όπως ο φόβος των γενναίων.

Όχι, δεν είμαι λυπημένη.

***

Πέρασα από κήπους,

στάθηκα σε συντριβάνια

και είδα πολλά αγαλματίδια

να γελούν σε αθέατα αίτια χαράς.

Και μικρούς ερωτιδείς, καυχησιάρηδες.

Τα τεντωμένα τόξα τους

βγήκανε μισοφέγγαρο σε νύχτες μου

και ρέμβασα.

Είδα πολλά και ωραία όνειρα

και είδα να ξεχνιέμαι.

Όχι,δεν είμαι λυπημένη.

***

Περπάτησα πολύ στα αισθήματα,

τα δικά μου και των άλλων,

κι έμενε πάντα χώρος ανάμεσα τους

να περάσει ο πλατύς χρόνος.

Πέρασα από ταχυδρομεία και ξαναπέρασα.

Έγραψα γράμματα και ξαναέγραψα

και στο θεό της απαντήσεως

προσευχήθηκα άκοπα.

Έλαβα κάρτες σύντομες:

εγκάρδιο αποχαιρετιστήριο από την Πάτρα

και κάτι χαιρετίσματα

απο τον Πύργο της Πίζας που γέρνει.

Όχι, δεν είμαι λυπημένη

που γέρνει η μέρα.

***

Mίλησα πολύ. Στους ανθρώπους,

στους φανοστάτες, στις φωτογραφίες.

Και πολύ στις αλυσίδες.

Έμαθα να διαβάζω χέρια

και να χάνω χέρια.

Όχι, δεν είμαι λυπημένη.

***

Ταξίδεψα μάλιστα.

Πήγα κι από εδώ, πήγα και από εκεί...

Παντού έτοιμος να γεράσει ο κόσμος.

Έχασα κι από εδώ, έχασα κι από κεί.

Κι από την προσοχή μου μέσα έχασα

κι από την απροσεξία μου.

Πήγα και στη θάλασσα.

Μου οφειλόταν ένα πλάτος.

Πές πως το πήρα.

Φοβήθηκα τη μοναξιά

και φαντάστηκα ανθρώπους.

Τους είδα να πέφτουν

από το χέρι μιας ήσυχης σκόνης,

που διέτρεχε μιάν ηλιαχτίδα

κι άλλους από τον ήχο

μιας καμπάνας ελάχιστης.

Και ηχήθηκα σε κωδωνοκρουσίες

ορθόδοξης ερημιάς.

Όχι,δεν είμαι λυπημένη.

***

Έπιασα και φωτιά και σιγοκάηκα.

Και δεν μου έλειψε

ούτε των φεγγαριών η πείρα.

Η χάση τους πάνω από θάλασσες

κι από μάτια, σκοτεινή, με ακόνισε.

Όχι,δεν είμαι λυπημένη.

***

Όσο μπόρεσα έφερ'αντίσταση

σ'αυτό το ποτάμι

όταν είχε νερό πολύ,

να μη με πάρει,

κι όσο ήταν δυνατόν φαντάστηκα

νερό στα ξεροπόταμα

και παρασύρθηκα.

***

Όχι, δεν είμαι λυπημένη.

Σε σωστή ώρα νυχτώνει.

Κική Δημουλά

Γεννημα Θρεμμα - Αντωνης Καλογιαννης

******

ΓΕΝΝΗΜΑ ΘΡΕΜΜΑ

Σε γήπεδα, σε μπαρ και καφενεία

φιγούρα σ’ ένα θέατρο σκιών

γυρεύω πώς να ’ρθω σε συμφωνία

με τα σκληρά σημάδια των καιρών.

***

Γέννημα θρέμμα.. μιας φτωχής πατρίδας,

γέννημα θρέμμα.. μιας σκυφτής ζωής,

γέννημα θρέμμα.. μιας κρυφής ελπίδας,

γέννημα θρέμμα.. μιας παλιάς πληγής.

***

Το κάθε μου τραγούδι μ’ αρρωσταίνει

με θάλασσες και ήλιους μακρινούς,

περίληψη ενός κόσμου που πεθαίνει,

που εσύ τον βλέπεις.. μα δεν τον ακούς.

***

Γέννημα θρέμμα.. μιας φτωχής πατρίδας

γέννημα θρέμμα.. μιας σκυφτής ζωής,

γέννημα θρέμμα.. μιας κρυφής ελπίδας,

γέννημα θρέμμα.. μιας παλιάς πληγής

***

Σε δρόμους με ονόματα ηρώων

μαθαίνω τι σημαίνει.. υποταγή,

σε μια Ελλάδα ένοχων α θ ώ ω ν

φοβάμαι να ρωτήσω... το Γιατί.

***

Γέννημα θρέμμα.. μιας φτωχής πατρίδας

γέννημα θρέμμα.. μιας σκυφτής ζωής,

γέννημα θρέμμα.. μιας κρυφής ελπίδας,

γέννημα θρέμμα.. μιας παλιάς πληγής

*****

Στίχοι: Χριστόφορος Μπαλαμπανίδης

Μουσική: Ηλίας Ανδριόπουλος

Πρώτη εκτέλεση: Αντώνης Καλογιάννης