Υπόσχεση..

..από.. INELEHREA

Υπόσχεση

Ήταν μια νύχτα σκοτεινή, δίχως Σελήνη

έκρυψε τ'άστρα τ'ουρανού, του νέφους η σκιά..

δεν ήσουν δίπλα μου εσύ.. να μου κρατάς το χέρι,

στη μοναξιά του ουρανού.. γεννήθηκε το δάκρυ.

******

Ήταν χειμώνας.. γκρίζο το πέπλο της αυγής,

στη σιωπή τυλίχτηκε τ'αηδόνι, έπαψε το τραγούδι

έχασε ο χρόνος το ρυθμό.. και το μικρό κοχύλι,

μέσα στη άμμο την υγρή.. έκρυψε τη ζωή.

*******

Γυμνό το δέντρο.. έριξε τα φύλλα του στη γη,

αίμα απ'τις σάρκες του, τις ρίζες για να δυναμώσει

και στα γυμνά κλαδιά του, έμεινε άδεια μια φωλιά,

που τόλμησε ν'αντισταθεί.. στου ανέμου την οργή.

*******

Μέσα στου βράχου τη σπηλιά.. απάνεμο λιμάνι,

βρήκε η βάρκα του ψαρά.. κι η μπόρα θα περάσει,

στο πέτρινο κορμί του βράχου έχουν χαράξει με ορμή

της θάλασσας την ιστορία.. κύματα οργισμένα.

********

Στην αγκαλιά της μάνας.. κοιμήθηκε ένα παιδί,

μ'ένα φιλί της στέγνωσε το δάκρυ τρυφερά..

βάλσαμο η Αγάπη.. και τ'όνειρο ελπίδα,

ύπνος, δάκρυ κι ελπίδα.. τον πόνο θα γλυκάνει.

******

Ήταν μια νύχτα σκοτεινή.. δίχως Σελήνη,

γκρίζο το πέπλο της αυγής.. μαίνεται καταιγίδα,

Υπόσχεση του ουρανού.. είναι το ουράνιο τόξο,

σ'όποιον αντέξει στη ζωή, η καταιγίδα να περάσει.

Lunapiena

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ την ΑΥΓΗ

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΤΗΝ ΑΥΓΗ

Κοίταξε τούτη τη μέρα!

γιατί είναι ζωή,

η ίδια η ζωή της Zωής.

Στο σύντομο πέρασμά της

κείτονται όλες οι αλήθειες

κι οι πραγματικότητές μας.

Η ευτυχία της νιότης

η δόξα της δράσης

η χαρά για κάθε επίτευγμα.

Γιατί το χτές δεν είναι παρά ένα όνειρο

και τ΄ αύριο, μόνο ένα όραμα.

Ενώ το σήμερα που τo 'ζησες όμορφα,

κάνει το χτές όνειρο ευτυχίας.

Και το κάθε αύριο ένα όραμα ελπίδας

Φρόντισέ τη λοιπόν.. καλά τούτη τη μέρα!

Τούτος είν’ ο χαιρετισμός την αυγή.

Calidasa

(Ινδός ποιητής)

Ινδιάνος Πολεμιστής

L'indiano è diverso dall'uomo bianco.

Il duellante può avere un certo coraggio fisico,

ma gli manca il coraggio morale dell'indiano

che, quando veniva sfidato, rispondeva:

"Io ho due obiezioni a questo duello;

la prima è che io temo di ferirvi,

la seconda è che voi potreste ferirmi."

****

Io non riesco a vedere il vantaggio

che mi procurerebbe il fatto

di mettervi una pallottola in corpo,

non potrei farmene niente di voi

quando sarete morto come invece

potrei fare di un coniglio o di un tacchino.

****

Ai miei occhi, sarebbe più saggio evitare

di mettermi in una situazione

che potrebbe nuocermi;

temo che voi potreste colpirmi.

In questo caso, penso che sarebbe più saggio

se io mi mantenessi ad una certa distanza.

******

Se voi volete provare le vostre pistole,

perché non scegliere un albero,

un qualsiasi oggetto della mia taglia;

e se voi lo centrerete, fatemelo sapere,

sarò lieto di riconoscere che, se fossi stato lì,

voi mi avreste sicuramente colpito".

******

Peter Jones

(Capo Kahkewaquonaby, Ojibway)

Ο Ινδιάνος είναι διαφορετικός από τον λευκό.

Ο μονομάχος μπορεί να έχει ένα φυσικό κουράγιο,

μα του λείπει το ψυχικό κουράγιο,

που διαθέτει ο ινδιάνος,

που ενώ τον προκαλούν για μονομαχία, απαντά:

"Εγώ έχω δύο ενστάσεις

ενάντια σ'αυτό το ντουέλο:

από τη μιά γιατί φοβάμαι μήπως σας πληγώσω,

και την άλλη, γιατί θα μπορούσα να πληγωθώ."

******

Δεν μπορώ να δώ τί κέρδος θα έβγαινε

με το να σας πυροβολήσω το κορμί,

δεν θα μου χρησιμεύσει

σε τίποτε αν σκοτωθείτε,

όπως αντίθετα.. θα μου χρησίμευε

ένα κουνέλι ή ένας πετεινός.

******

Μου είναι φανερό, ότι είναι πιό φρόνιμο

ν'αποφύγω να σας κάνω κάτι

που θα μπορούσε να με βλάψει,

γιατί φοβάμαι ότι εσείς

μπορεί και να με πυροβολήσετε.

Γι'αυτό σκέφτομαι, ότι είναι πιό φρόνιμο

να κρατηθώ σε απόσταση από σας.

******

Άν θέλετε να δοκιμάσετε τα πιστόλια σας,

γιατί δεν διαλέγετε ένα δέντρο,

όποιοδήποτε πράγμα στο μπόι μου,

κι αν κάνετε κέντρο, πείτε το μου,

θα είμαι ευτυχής να σας αναγνωρίσω

ότι αν ήμουν σε εκείνη τη θέση,

θα με είχατε σίγουρα χτυπήσει."

Peter Jones

Capo Kahkewaquonaby, Ojibway

Trad. Lunapiena

Οιδίποδας και Περσέας...

Οιδίποδας και Περσέας

Παράλληλοι Βίοι.. παρόμοιες ιστορίες.

Ένας χρησμός, που στο τέλος επαληθεύεται

εχθρούς της Εξουσίας.. τους θέλει,

πολύ πριν γεννηθούν!

Κι η τιμωρία έρχεται.. πριν φταίξουν.

Βάσανα και ταλαιπωρίες

και τους δυό... τους περιμένουν..

Θυλικά μυθικά Τέρατα.. απ'την αρχή

οφείλουν να νικήσουν!

Ο ένας.. στο Αίνιγμα της Σφίγγας

καλείται ν'απαντήσει..

κι ο άλλος... στης Μέδουσας το βλέμμα

οφείλει ν'αντισταθεί...

Βία και Θάνατο.. στη Ζωή συναντούν

στο θρόνο... πριν ανέβουν!

Ο ένας χωρίς να ξέρει γίνεται

του Πατέρα του ο φονιάς..

και ο άλλος με το κεφάλι της Μέδουσας

τον Πατέρα της μάνας του σκοτώνει.

Εμπλέκει ανθρώπους και Θεούς,

η μάχη για την εξουσία!

Lunapiena

Γενάρης Μήνας

Γενάρης Μήνας

*****

Κι ήλθε και πάλι... o γελαστός Γενάρης,

πρώτος και καλύτερος... Ιανός με δύο πρόσωπα,

με δώρα φορτώθηκε.. αγάπης μηνύματα κι ευχές,

κι ολόλευκες μας λέει... του Χρόνου οι σελίδες θα'ναι!

Νέα Αρχή υπόσχεται, χαμογελά στο όνειρο, η Ελπίδα.

Το Χθες όμως παλεύει... στο Σήμερα να κατοικήσει

σαν άγριο θηρίο, λαβωμένο... ζητάει να επιζήσει,

αγκομαχώντας... ρουφάει τ' Οξυγόνο της Ζωής!

κι ο Χρόνος Παιδί... που Παίζει με την άμμο..

κτίζει παλάτια... στις ακροθαλασσιές!

*****

Γενάρης Μήνας... απλόχερα σκορπάει τις Στιγμές

Γενάρχης της Χαράς... του Έρωτα ντελάλης

,και της Ελπίδας γιός... Προοπτικής μεσίτης,

κρυμμένη μες στο χιόνι... η Ζωή κυοφορεί!

Παίζει ο Ήλιος.. με τα σύννεφα κρυφτούλι

κι ανάβει φλόγες... στο τζάκι η μοναξιά!

Ένα παιδί τολμάει.. χιονάνθρωπο να φτιάξει,

με βόλια από χιόνι.. παραλλαγή ζωής...

κι αρχίζει ο χιονοπόλεμος.. κι όποιος νικήσει,

Χιονάνθρωπο θα στήσει... κόντρα στο χιονιά!

*****

Γενάρης Μήνας.. Νέα Ευκαιρία, λένε, για.. Ζωή!

Γύρισε και πάλι.. του Χρόνου η κλεψύδρα,

κι η καρδιά ελεύθερο πουλί.. γυρίζει στον αέρα,

στο γυμνό κλαρί της μυγδαλιάς.. έφτιαξε φωλιά..

και του χιονιά τη παγωνιά.. παλεύει να νικήσει!

κι η πόλη γύρω οχλοβοή, οχλαγωγία, φασαρία, ταραχή..

η Μουσική κρατάει αγκαλιά... μες στο ρυθμό της,

του Κόσμου τη σιωπή.. ανάμεσα στις νότες!

Περνούν οι ώρες κι οι στιγμές... σαν ποταμός που τρέχει

που δυό φορές.. κανείς, δεν μπόρεσε μέσα του να διαβεί!

*****

Lunapiena

ΣΚΕΨΕΙΣ....

Σ κ έ ψ ε ι ς..

Σκέψεις που έρχονται και φεύγουν,,,,

Σκέψεις που πιάνονται απ'το χέρι,

η μια την άλλη θέλει να κρατεί...

και στήνουν το χορό τους,

μες στο διάδρομο του Νου.

Σ κ έ ψ ε ι ς...

που ενώνονται με άλλες Σκέψεις,

που μπόρεσαν, μέσα μου, να επιβιώσουν,

απ΄τη φθορά του χρόνου...

θλιμμένα απλώνουνε τα χέρια,

για να κρατήσουνε ζωντανό

κείνο το δάκρυ, που ποτίζει

της ψυχής τ'άγριο λουλούδι...

κι αφουγκράζονται μαζί..

το περπάτημα του αιώνιου εχθρού,

που όλο πλησιάζει...

-σαράκι της φθοράς-

μασκαρεμένο με χίλια χρώματα

κι εικόνες δουλεμένες με δεξιοτεχνία

-το μυστικό της φθοράς-

μιας εποχής, π'αγκαλιάζει τη μορφή

κι αδιαφορεί για την ο υ σ ί α.

Σ κ έ ψ ε ι ς....

Σκέψεις που στήσανε χορό..

σφυροκοπούν το χρόνο

σφυρίζοντας

συντονισμένα με το παλιό τ ρ α γ ο ύ δ ι

του φ ί λ ο υ κι α δ ε λ φ ο ύ...

"εντροπία.... και τελείωση".

Lunapiena

Ύμνος... για τις Γυναίκες... του Ν. Εγγονόπουλου

Υμνος Δοξαστικός..

για τις Γυναίκες π'αγαπούμε

****

...είν' οι γυναίκες π' αγαπούμε

σαν τα ρ ό δ ι α

έρχονται και μας βρίσκουνε

τις νύχτες όταν βρέχη

με τους μαστούς τους

καταργούν τη μοναξιά μας

μεσ' τα μαλλιά μας εισχωρούν βαθειά

και τα κοσμούνε σα δάκρυα

σαν ακρογιάλια φωτεινά

σα ρ ό δ ι α...

****

...είν' οι γυναίκες π' αγαπούμε κ ύ κ ν ο ι

τα πάρκα τους ζουν..

μόνο μέσα στην καρδιά μας

είν' τα φτερά τους τα φτερά αγγέλων

τ' αγάλματά τους.. είναι το κορμί μας

οι ωραίες δεντροστοιχίες..

είν' αυτές οι ίδιες

ορθές στην άκρια των ελαφρών ποδιών τους

μας πλησιάζουν κι είναι

σαν μας φιλούν στα μάτια

κ ύ κ ν ο ι.....

*****

είν' οι γυναίκες π' αγαπούμε λ ί μ ν ε ς

στους καλαμιώνες τους

τα φλογερά τα χείλια μας σφυρίζουν

τα ωραία πουλιά μας κολυμπούνε στα νερά τους

κι ύστερα σαν πετούν τα καθρεφτίζουν

- υπερήφανα ως ειν' - οι λ ί μ ν ε ς..

... κι είναι στις όχθες τους οι λεύκες λύρες

που η μουσική τους πνίγει μέσα μας τις πίκρες

κι ως πλημμυρούν το είναι μας.. χαρά.. γαλήνη

είν' οι γυναίκες π' αγαπούμε λ ί μ ν ε ς...

*****

......είν' οι γυναίκες π' αγαπούμε σαν σ η μ α ί ε ς

στου πόθου τους ανέμους κυματίζουν

τα μακρυά μαλλιά τους λάμπουνε

τις νύχτες μεσ' στις θερμές παλάμες

τους κρατούνε τη ζωή μας

είν' οι απαλές κοιλιές τους.. ο ουράνιος θόλος

είναι οι πόρτες μας.....

τα παραθύρια μας... οι στόλοι

τ' άστρα μας συνεχώς ζούνε κοντά τους

τα χρώματά τους είναι ... τα λόγια της αγάπης

τα χείλη τους είναι.... ο ήλιος.. το φεγγάρι

και το πανί τους... είν' το μόνο σάβανο

που μας αρμόζει :

είν' οι γυναίκες που αγαπούμε

σαν σ η μ α ί ε ς....

******

......είν' οι γυναίκες που αγαπούμε δ ά σ η

το κάθε δέντρο τους...

είν' κι ένα μήνυμα του πάθους

σαν μεσ' σ' αυτά τα δάση..

μας πλανέψουνε τα βήματά μας

και... χαθούμε

τότες είν' ακριβώς που βρίσκουμε

τον εαυτόνε μας και ζούμε...

κι όσο από μακρυά

ακούμε νάρχωνται οι μπόρες

ή και μας φέρνει ... ο άνεμος

τις μουσικές και τους θορύβους της γιορτής

ή τις φλογέρες του κινδύνου

τίποτε - φυσικά - δε μπορεί να μας φοβίση

ως οι πυκνές οι φυλλωσιές

ασφαλώς μας προστατεύουν

μια που οι γυναίκες π' αγαπούμε

είναι σα δ ά σ η.....

*****

...είν' οι γυναίκες π' αγαπούμε σαν λ ι μ ά ν ι α

(μόνος σκοπός.. προορισμός

των ωραίων καραβιών μας)

τα μάτια τους... είν' οι κυματοθραύστες

οι ώμοι τους... είν' ο σηματοφόρος της χαράς

οι μηροί τους... σειρά αμφορείς στις προκυμαίες

τα πόδια τους... οι στοργικοί μας φάροι

-οι νοσταλγοί τις ονομάζουν.. Κ α τ ε ρ ί ν α-

είναι τα κύματά τους... οι υπέροχες θωπείες

οι Σειρήνες τους δεν μας γελούν

μόνo μας δείχνουνε το δρόμο

- φιλικές -προς τα λ ι μ ά ν ι α :

.....τις γ υ ν α ί κ ε ς που α γ α π ο ύ μ ε...

***

....έχουνε οι γυναίκες π' αγαπούμε...

θεία την ο υ σ ί α

κι όταν σφιχτά στην αγκαλιά μας τις κρατούμε

με τους θεούς κι εμείς γινόμαστ' όμοιοι

στηνόμαστε ορθοί σαν άγριοι πύργοι

τίποτε δεν είν' πια δυνατό να μας κλονίση

με τα λευκά τους χέρια... αυτές

γύρω μας γαντζώνουν

κι έρχονται όλοι οι λαοί... τα έθνη

και μας προσκυνούνε φωνάζουν...

αθάνατο στους αιώνες τ' όνομά μας

γιατί οι γυναίκες π' αγαπούμε

την μεταδίνουν και σ' εμάς...

αυτή τη θεία τους ο υ σ ί α....

Νίκος Εγγονόπουλος

(από τη συλλογή: Έ λ ε υ σ ι ς, 1948)