Attilio Bertolucci

PER UN BEL GIORNO

Un cielo così puro

un vento così leggero

non so più dove sono

dove ero....

O gaggia nuda,

bruna violetta

che nel calore fugace appassisci..

Giorno te ne vai

e non sai nulla di me

e della violetta che tanto amo..

e del ramo nudo della gaggia,

Giorno, non andar via.

Attilio Bertolucci

Για μια όμορφη Μέρα

Τόσο καθαρός ο ουρανός

κι ο άνεμος τόσο δροσερός

δεν ξέρω πιά που είμαι

που ήμουνα...

Ω! γυμνή ακακία,

μελαγχολική βιολέτα

που σε μαραίνει η εφήμερη ζέστη...

Μέρα μου φεύγεις

και δεν έμαθες τίποτε για μένα

και για την βιολέτα που τόσο αγαπώ..

ούτε για το γυμνό κλαδί της ακακίας..

Μέρα μου... μη φεύγεις

Αttilio Bertolucci

Μετάφρ. Lunapiena

Το Τελευταίο Ρόδο..

"Non chiedere mai alla rosa

perchè è sbocciata nel tuo giardino"

*******

Coglierò per te

l'ultima rosa del giardino,

la rosa bianca che fiorisce

nelle prime nebbie.

Le avide api l'hanno visitata

sino a ieri,

ma è ancora così dolce

che fa tremare.

Attilio Bertolucci

"Μη ρωτήσεις ποτέ ένα ρόδο

γιατί άνθισε στον κήπο σου".

*******

Θα κόψω για σένα

το τελευταίο ρόδο του κήπου,

ένα λευκό τριαντάφυλλο

που άνθισε στη πρώτη ομίχλη.

Λαίμαργες οι μέλισσες

το τριγύριζαν μέχρι χθες,

αλλά έχει ακόμα τόση ομορφιά

που φέρνει ανατριχίλα.

Αttilio Bertolucci

Μετάφρ. Lunapiena

CESARE PAVESE

Hai un sangue, un respiro.

Sei fatta di carne, di capelli, di sguardi anche tu.

Terra e piante, cielo di marzo, luce,

vibrano e ti somigliano

‒ il tuo riso e il tuo passo come acque che sussultano ‒

la tua ruga fra gli occhi come nubi raccolte

‒ il tuo tenero corpo una zolla nel sole.

Hai un sangue, un respiro.

Vivi su questa terra.

Ne conosci i sapori, le stagioni, i risvegli,

hai giocato nel sole, hai parlato con noi.

Acqua chiara, virgulto primaverile, terra,

germogliante silenzio,

tu hai giocato bambina, sotto un cielo diverso,

ne hai negli occhi il silenzio, una nube,

che sgorga come polla dal fondo.

Ora ridi e sussulti sopra questo silenzio.

*********

Έχεις αίμα κι ανάσα.

Είσαι κι εσύ φτιαγμένη από σάρκα,

από μαλλιά και από βλέμματα.

Η γη και τα λουλούδια του Μάρτη,

ο ουρανός και το φως,

πάλλονται και σου μοιάζουν,

το γέλιο και το βήμα σου

σαν τα νερά που αναπηδούν-

η ρυτίδα ανάμεσα στα μάτια σου

σαν σύννεφα μαζεμένα

και το τρυφερό κορμί σου, ένας σβώλος στoν ήλιο.

Έχεις αίμα και ανάσα.

Ζεις σε τούτη τη γη.

Γνωρίζεις τις γεύσεις, τις εποχές, τα ξυπνήματα,

έπαιξες κάτω απ'τον ήλιο, μίλησες μαζί μας.

Καθαρό νερό της άνοιξης.

βλαστός, χώμα, ανθισμένη σιωπή,

έπαιξες όταν ήσουνα μικρούλα

κάτω από ένα διαφορετικό ουρανό,

έχεις τη σιωπή μέσα στα μάτια σου,

σαν ένα σύννεφο, σαν πηγή

που αναβλύζει από τα βάθη..

Τώρα γελάς και λικνίζεσαι

μέσα σ'αυτή τη σιωπή.

*******

Cesare Pavese

απο τή συλλογή:

"Verrà la morte e avrà i tuoi occhi"

21 marzo 1950

Μετάφρ. Lunapiena

ΤΖΕΝΗ ΚΑΡΕΖΗ

"Το Παράπονο"

Σου 'φερα νερό στις χούφτες

για να πιεις , να ξεδιψάσεις

που ν' τ' αχείλι σου πικρό.

Κι ως ξεδίψασε η καρδιά σου

βιάστηκες να προσπεράσεις.

Τόση πίκρα, τόση δίψα,τόσος πόνο

ςκι ούτε ένα ευχαριστώ.

******

Σου 'φερα ψωμί και μέλι

κι ένα καθαρό σεντόνι

και τον χτύπο απ' την καρδιά.

Και δε μου 'δωσες το χέρι

κι έχεις φύγει - χελιδόνι-

Τόση πίκρα, τόση δίψα, τόση αγάπη

και μια θάλασσα ερημιά.

******

Στίχοι: Παπαδόπουλος Λευτέρης

Μουσική: Ξαρχάκος Σταύρος

Τραγουδά: Τζένη Καρέζη

Κόκκινα Φανάρια (Β.Γεωργιάδης) The Red Lanterns (1964)

Η ΩΡΑ της ΓΗΣ

Με τα Φώτα σβηστά...

ας χαϊδέψουμε τον Ουρανό..

ας φωνάξουμε στ'αστέρια ΟΛΟΙ μαζί..

Ο ΣΕΒΑΣΜΟΣ στη ΓΗ μας

είναι ΑΓΑΠΗ για τη ΖΩΗ.....

ΑΠΟΨΕ.. στις 8.30 το βράδυ..

θα συναντηθούμε ΟΛΟΙ μαζί..

μ'Ευγνωμοσύνη και βαθύ Σεβασμό

αδέλφια είμαστε... μιας Μάνας γέννα

της Μάνας ΓΗΣ παιδιά..

******

κι ας γίνει η συνάντηση αυτή.. ΑΡΧΗ

για μια καλύτερη Μέρα...

για τ'αυριανά ΠΑΙΔΙΑ της...

******

ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ...

http://www.youtube.com/watch?v=3cO8dUk08oA

http://www.youtube.com/watch?v=exdWXYQWsFw

http://www.youtube.com/watch?v=1CRs-7lRlPo

http://www.youtube.com/watch?v=b-Z-DNe-8sc

Percy Bysshe Shelley

"Ο άνθρωπος μέσα στην κοινωνία δεν αργεί

να γίνει ο ίδιος αντικείμενο των παθών και των ηδονών του... κι όσο εμπλουτίζεται

ο συναισθηματικός κόσμος τόσο πληθαίνουν

κι οι τρόποι του να εκφράζεται.

Τα λόγια, η εκφραστική κίνηση των χεριών,

οι μιμητικές τέχνες γίνονται αυτοδίκαια

Αναπαράσταση και Μέσον...

μολύβι και εικόνα, σμίλη και άγαλμα..

χορδή και Αρμονία..."

***

Η ισότητα, η πολυμορφία, η ενότητα,

η αντίθεση, η αμοιβαία εξάρτηση...

γίνονταιοι μόνες Αρχές που μπορούν

να προσφέρουν κίνητρα ικανά να μετατρέψουν

την Θέληση σε Πράξη,

κι έρχεται η Ευχαρίστηση

να κατοικήσει στον Αισθησιασμό,

η Αρετή στο Συναίσθημα,

η Ομορφιά στην Τέχνη

η Αλήθεια στην Διανόηση

και η Αγάπη στις σχέσεις των ανθρώπων"

Percy Bysshe Shelley

(1792-1822)

Ι. ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ

«Κι όσα σημειώνω τα σημειώνω γιατί δεν υποφέρνω να βλέπω το άδικο να πνίγει το δίκιο. Για κείνο έμαθα γράμματα στα γεράματα και κάνω αυτό το γράψιμο το απελέκητο,ότι δεν είχα τον τρόπον όντας παιδί να σπουδάξω: ήμουν φτωχός κι έκανα τον υπηρέτη και τιμάρευα άλογα, κι άλλες πλήθος δουλειές έκανα, να βγάλω το πατρικό μου χρέοςπου μας χρέωσαν oι χαραμήδες, και να ζήσω κι εγώ σε τούτη την κοινωνία, όσο έχω ταμανέτι του Θεού στο σώμα μου. Κι αφού ο Θεός θέλησε να κάμει νεκρανάσταση στην Πατρίδα μου, να τη λευτερώσει από την τυραγνία των Τούρκων, αξίωσε κι εμένα να δουλέψω κατά δύναμη, λιγότερον από τον χερότερο πατριώτη μου Έλληνα.

Γράφουν σοφοί άντρες πολλοί, γράφουν τυπογράφοι ντόπιοι, και ξένοι διαβασμένοι για την Ελλάδα. Ένα πράμα μόνο με παρακίνησε κι εμένα να γράψω: ότι τούτη την πατρίδα την έχομεν όλοι μαζί, και σοφοί κι αμαθείς, και πλούσιοι και φτωχοί,και πολιτικοί και στρατιωτικοί, και οι πλέον μικρότεροι άνθρωποι. Όσοι αγωνιστήκαμεν, αναλόγως ο καθείς, έχομεν να ζήσομεν εδώ.Το λοιπόν δουλέψαμεν όλοι μαζί να τη φυλάμε κι όλοι μαζί, και να μη λέγει ούτε ο δυνατός «εγώ», ούτε ο αδύνατος. Ξέρετε πότε να λέγει ο καθείς «εγώ»; όταν αγωνιστεί μόνος του και φκιάσει ή χαλάσει, να λέγει «εγώ»· όταν όμως αγωνίζονται πολλοίκαι φκιάνουν, τότε να λένε «εμείς». Είμαστε στο «εμείς» κι όχι στο «εγώ».

Και στο εξής να μάθομε γνώση, αν θέλομε να φκιάσομε χωριό να ζήσομε όλοι μαζί. Έγραψα γυμνή την αλήθεια, να ιδούνε όλοι οι Έλληνες ν αγωνίζονται για την πατρίδα τους, για τη θρησκεία τους· να ιδούνε και τα παιδιά μου και να λένε:

«Έχομε αγώνες πατρικούς, έχομε θυσίες -αν είναι αγώνες και θυσίες. Και να μπαίνουν σε φιλοτιμία και να εργάζονται στο καλό της πατρίδας τους, της θρησκείας τους και της κοινωνίας- ότι θα είναι καλά δικά τους. Όχι όμως να φαντάζονται για τα κατορθώματα τα πατρικά,όχι να πορνεύουν την αρετή και να καταπατούν το νόμο, και να 'χονν την επιρροή για ικανότη»

Ι. ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ