ΣΥΓΝΩΜΗ Αλέξη...

Τατιάνα Μπόλαρη/Εurokinisi

Μαθητές από σχολεία της Αθήνας

στο σημείο της δολοφονίας

του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου

*****

Συγνώμη Αλέξη..

Τούτη η πόλη δεν σου χάρησε στοργή

κι ούτε προστάτευσε τα πρώτα βηματά σου..

σου 'κλεψε το χαμόγελο, μέσα στη νύχτα..

Τούτος ο κόσμος δεν σεβάστηκε

της πρώτης σου άνοιξης τον ανθό..

τον τσαλαπάτησε δημόσια.. στην πλατεία.

Τούτος ο τόπος δεν θα μπορέσει να χαρεί

της πρώτης σου νιότης το τραγούδι..

της σιωπή σου η κραυγή, θα μείνει στον αέρα.

Συγνώμη Αλέξη...

*****

Τούτη η πόλη δεν σου χάρησε χαρά

κι ούτε αγκάλιασε τα ονειρά σου..

αδίστακτα έσπασε το χτύπο της καρδιάς σου..

Τούτος ο κόσμος δεν κατάφερε

ν'αντέξει για πολύ.. τα πρώτα σου πετάγματα

κι έκρυψε ύπουλα το θάνατο..

σε χέρια δολοφόνου.

Τούτος ο τόπος δεν αξιώθηκε να χαρεί

της νιότης σου.. τις όμορφες ιδέες για τη ζωή

της σιωπής σου η κραυγή.. θα μείνει στον αέρα.

Συγνώμη Αλέξη...

*****

ΚΑΛΟ Σου ΤΑΞΙΔΙ...

γιέ τ'ουρανού!

ΣΚΟΤΩΣΑΝ ένα ΠΑΙΔΙ...

Σκότωσαν ένα Παιδί..

Ποιός είν' αυτός που τόλμησε

να δικάσει σε θάνατο ένα παιδί..

Ποιός είν'αυτός που αρμάτωσε

χέρια αδίστακτου δολοφόνου..

που του'φτασε να επικαλείται

ότι την τάξη και τον νόμο υπηρετεί

και πυροβολεί κι σκοτώνει άδικα ένα παιδί,

τολμώντας... να τ'ονομάζει τρομοκράτη.

Ποιοί είν'αυτοί που έμαθαν στο δολοφόνο

πως να τραβάει τη σκανδάλη

μα δεν του δίδαξαν το σεβασμό στον άνθρωπο

και την αξία της ζωής ενός παιδιού..

Ποιοί είν'άραγε αυτοί που στη βία

προτάσουν άλλη βία... δίχως κανένα σεβασμό

και τη θλίψη τολμούν να σκεπάζουν με οργή..

καταστρέφοντας ότι στο δρόμο συναντούν.

Ποιοί είν'αυτοί... που δηλώνουν

ότι... κατανοούνε όλη αυτή την οργή..

χωρίς.. να βρούν ούτε μια λέξη συγνώμης..

για τους άτυχους γονείς.. και το άμοιρο παιδί

που στα 16 του χρόνια... του έλαχε

να πληρώσει ακριβά.. με το αθώο αίμα του

και την τελευταία του πνοή...

την βία αυτών που τάχτηκαν

την τάξη και το νόμο να υπηρετήσουν..

Που βρίσκεται η... "αναρχία",

στην έκφραση βίας των οργισμένων νέων

που απαντούν με νέα βία, στη βία της εξουσίας

ή στην υποτίμηση των ηθικών αρχών

και στην απουσία σεβασμού για τη ζωή?

Που βρίσκεται η... "αναρχία",

στις μαζικές διαδηλώσεις των μαθητών

και στις οργισμένες πορείες διαμαρτυρίας

ή στην αυταρχική στάση εκείνων

που εύκολα.. αποποιούνται τις ευθύνες τους?

Που έχει τις ρίζες της αυτή η... "αναρχία"?

Μέχρι πότε...

θα κλαίμε αδικοχαμένους νέους και παιδιά

και θα θρηνούμε σκοτωμένες ελπίδες.....

Πότε και Πως...θα σταματήσει

το "Κράτος" να σκοτώνει... τα παιδιά του?

Να'ταν ο θάνατος του Αλέξη... το τέλος της βίας

και η αρχή για ένα... Κράτος Δικαίου

ίσως... να χαμογελούσε η Ψυχή του εκεί ψηλά..

και να'πιανε τόπο... η άδικη ΘΥΣΙΑ του.

ΑΜΗΝ

Σαν Πεταλούδα..

Come una Farfalla

Come una farfalla vorrei vivere

ogni mia giornata,

con il pensiero che e' l'ultima

che ho per godere...

Come una farfalla il mio cuore

in cerca del fiore piu bello.

Volare, fermarmi, ubriacarmi,

dal nectar divino di Vita,

lasciarmi gioire nella luce del giorno

giocando con un raggio del Sole.

Come una farfalla vorrei vivere

ogni mio minuto...

senza aver tempo per rimpiangere

occasioni perduti...

Come una farfalla il mio cuore

libera dal stretto del tempo,

Volare nel sogno...

tra un petalo all'altro

fermarmi nella mia realta',

lasciarmi godere la liberta' dell'attimo

illuminata dal tuo raggio d'Amore.

Lunapiena (4.6.2003)

*********

Σαν Πεταλούδα..

Σαν τη πεταλούδα θα'θελα

να ζώ κάθε μου μέρα,

με τη σκέψη ότι είναι η τελευταία

που'χω στη ζωή για να χαρώ.

Σαν τη πεταλούδα η καρδιά

να ψάχνει το πιό όμορφο λουλούδι.

Να πετώ, να σταματώ,

να μεθώ με της ζωής το θείο νέκταρ,

στο φως της μέρας να χαρώ

παίζοντας με μια ακτίνα του ήλιου.

Σαν τη πεταλούδα θα'θελα

να ζω τη κάθε μου στιγμή..

χωρίς να μένει χρόνος στη θλίψη

για κάποιες χαμένες ευκαιρίες.

Σαν τη πεταλούδα η καρδιά

ελεύθερη απ΄την απειλή του χρόνου,

στο όνειρο να πετάει.. από λουλούδι σε λουλούδι,

και στην αλήθεια μου να σταματά,

για να χαρεί της στιγμής το ανέμελο πέταγμα,

λουσμένη απ'της αγάπης τη λάμψη.

Lunapiena

Επιθυμώ να Χαθώ...

Ho voglia di perdermi

Ho voglia di perdermi

nel canto delle tue parole

e nell'aria del tuo respiro profondo

particella d'ossigeno

per arrivare fino al tuo cuore...

scorrere nel fiume del tuo sangue

e raggiungere in ogni angolo della tua esistenza.

Ho voglia di perdermi

nel mare del tuo sguardo

tra le stelle del tuo universo

senza bisogno di contare il tempo,

lasciarmi trascinare dalle onde

del tuo sapere del mondo

e seguirti in quelle isole perdute

per cercare con te, la verita'...

Ho voglia di perdermi

nel calore del tuo abbraccio

accedere quella fiamma del desiderio

che bruccia le pelle ed infiamma il cuore

con un conserto divino

tra parole, baci e battiti

del nostro lungo dialogo d'amore...

per sciogliere la voglia dei nostri corpi

e maturare i frutti nel nostro cuore.

Ho voglia di perdermi

nei tuoi sogni piu' belli

per accarezzare il tuo sorriso,

dipingere di rosa le tue illusioni

e navigare tra i tuoi ricordi

nel mare della tua nostalgia...

e ritrovarmi nell'alba nel tuo fianco

per assistere il tuo nuovo viaggio...

Ho voglia di perdermi

nel buio dell'ignoto con te...

navigare tra il dubbio e la sorpresa

e lottare con te per vincere la noia

di un mondo fatto di calcoli e favole

che vende caro l'illusioni di eternita,

per ritrovarmi nella luce del sole

vicino a te... ancora libera.

Lunapiena

*********

Επιθυμώ να χαθώ

Επιθυμώ να χαθώ

μεσα στους στίχους απ'το τραγούδι σου,

να γίνω άτομο οξυγόνου

στον αέρα που βαθειά αναπνέεις..

και να φτάσω μέχρι την καρδιά σου,

να τρέξω μες στο κόκκινο ποτάμι της ζωή σου

και να κρυφτώ σε κάθε γωνιά της υπαρξή σου.

Επιθυμώ να χαθώ

στη θάλασσα του δικού σου βλέμματος

και από κεί να πετάξω ανάμεσα

στ'αστέρια του δικού σου κόσμου,

χωρίς να πρέπει να μετρώ το χρόνο,

ν'αφεθώ στα κύματα

της δική σου άποψης για τον κόσμο..

και να σ'ακολουθήσω

στα ξεχασμένα νησιά του νού σου,

ψάχνοντας μαζί σου την αλήθεια.

Επιθυμώ να χαθώ

στης αγκαλιά σου την φλόγα,

ν'ανάψει της επιθυμίας η φωτιά,

που καίει το κορμί και την καρδιά φλογίζει,

μ'ένα θεϊκό κονσέρτο από καρδιοχτύπι,

φιλιά και λόγια

και το αδιάκοπο διάλογο του ερωτά μας..

για να λυώσει η επιθυμία των κορμιών

και να ωριμάσουν της καρδιάς τα φρούτα.

Επιθυμώ να χαθώ

στα πιό γλυκά σου όνειρα,

για να χαϊδέψω το χαμογελό σου,

να χρωματίσω ροζ τις αυταπάτες σου

και να ταξιδεύω ανάμεσα στις αναμνήσεις σου,

μέσα στη θάλασσα της νοσταλγίας...

και να ξαναβρεθώ πάλι κοντά σου την αυγή...

για να συμμετέχω στο νέο σου ταξίδι...

Επιθυμώ να χαθώ

στο σκοτάδι του άγνωστου μαζί σου,

να ταξιδεύω ανάμεσα σε αμφιβολία και έκπληξη

και να παλεύουμε μαζί

και να νικάμε την ανία ενός κόσμου,

που φτιάχτηκε από υπολογισμούς και παραμύθια,

που εμπορεύεται δεινά την αγάπη

και πουλάει τόσο ακριβά

την ψευδαίσθηση του αιώνιου,

για να ξαναβρεθώ στο φως του ήλιου

Ελεύθερη.... μα δίπλα σου.

Lunapiena

Στο Μικρό Μοναχικό μου Σπίτι..

dipinto di Helen Paterson

Nella mia casetta solitaria

Nella mia casetta solitaria

in mezzo dei campi...

tra le grande montagne verdi,

il camino e' sempre acceso,

ed il mio cuore attende...

Vorrei dipingere la nostra vita,

con mille colori dalla natura...

il quadro piu' bello che sia esistito mai.

mia paletta sarà l'eterno desiderio

gentili pennelli, le nostre parole d'amore.

Vorrei svegliarti ogni mattina,

sussurando quel dolce inno dell'amore,

accompagnata dal canto degli uccelli,

per farti volare con me

nell'orizzonte azzurro del mondo.

Nella mia casetta solitaria,

in mezzo della natura terrestre,

la vita non conta solo i numeri

degli anni passati in fretta,

ogni momento sarà... un'eternita.

Le rose rosse del mio giardino,

fiorirano anche all'inverno,

annaffiate dalla rugiada del cuore,

soffiate dal respiro del vento,

carezza dell'anima in amore.

Lunapiena

18.12.2003

*******

Στο μικρό μοναχικό μου Σπίτι

Εκεί, μέσα στους κάμπους

ανάμεσα στα καταπράσινα βουνά,

στο μικρό μοναχικό μου σπίτι

θα βρείς το τζάκι αναμμένο

και μια καρδιά να περιμένει...

Θέλησα να ζωγραφίσω τη ζωή

με τα χίλια χρώματα της φύσης

σαν ένα όμορφο ζωντανό πίνακα..

την επιθυμία πήρα για παλέτα

και για πινέλλο γλυκά λόγια αγάπης..

Θά'θελα να σε ξυπνώ κάθε αυγή

ψιθυρίζοντας ερωτικά τραγούδια

με των πουλιών το πρωινό κελάηδισμα

για να πετάξουμε κι εμείς μαζί τους

στο γαλάζιο ορίζοντα του κόσμου.

Στο μικρό μοναχικό μας σπίτι

στην αγκαλιά της φύσης

η ζωή δεν θα μετρά τα χρόνια

που έφυγαν τόσο βιαστικά,

κάθε στιγμή θα είναι για μας αιώνια..

Της αυλής μας τα κόκκινα ρόδα,

θ'ανθίζουνε και το χειμώνα,

ποτισμένα με τη δροσιά της καρδιάς

η ανάσα του ανέμου θα τα φρεσκάρει..

και θα τα χαϊδεύει της ψυχής μας ο έρωτας.

Lunapiena

Fabrizio De Andrè

VALZER PER UN AMORE

Quando carica d'anni e di castità

tra i ricordi e le illusioni

del bel tempo che non ritornerà,

troverai le mie canzoni,

nel sentirle ti meraviglierai

che qualcuno abbia lodato le bellezze

che allor più non avrai

e che avesti nel tempo passato

ma non ti servirà il ricordo,

non ti servirà che per piangere

il tuo rifiuto del mio amore che non tornerà.

Ma non ti servirà più a niente,

non ti servirà che per piangere

sui tuoi occhi che nessuno più canterà.

Ma non ti servirà più a niente,

non ti servirà che per piangere

sui tuoi occhi che nessuno più canterà.

Vola il tempo lo sai che vola e va,

forse non ce ne accorgiamo

ma più ancora del tempo che non ha età,

siamo noi che ce ne andiamo

e per questo ti dico amore,

amor io t'attenderò ogni sera,

ma tu vieni non aspettare ancor,

vieni adesso finché è primavera

di Fabrizio De André

*******

VALZER για μια Αγάπη

Όταν περάσουν τα χρόνια

ανάμεσα στις αναμνήσεις

και τις αυταπάτεςτων όμορφων χρόνων..

που δεν ξαναγυρνούν

θα 'βρείς τα τραγούδια μου..

θα ξαφνιαστείς ακούγοντας

οτι κάποιος θάυμασε...τις ομορφιές

που πέρασαν και δεν υπάρχουν πιά..

αλλά αυτή η ανάμνηση δεν θα σου φέρνει άλλο

εκτός από δάκρυα,

γιατί εσύ αρνήθηκες την αγάπη

που δεν γυρίζει πιά.

Και θα βουρκώσεις..,

αλλά θα είναι άκαιρα πλέον

τα δάκρυα στα μάτια σου

αυτά τα μάτια που κανείς πιά

δεν θα τα τραγουδήσει.. (δις)

Τρέχει ο χρόνος το ξέρεις

τρέχει και χάνεται...

ίσως δεν το κατανοούμε,

μα περισσότερο από το χρόνο,

που δεν έχει ηλικία,

είμαστε εμείς που φεύγουμε,

γι'αυτό σου λέω αγάπη μου..

σε περιμένω ακόμα κάθε βράδυ,

έλα τώρα.. μην περιμένεις άλλο,

έλα όσο ακόμα έχουμε..

λίγο απ'την άνοιξη της ζωής.

Fabrizio De André

Trad. Lunapiena

Η Εκεχειρία των Χριστουγέννων

Natale durante la prima guerra mondiale Il giorno di Natale del 1914, nel primo anno della prima guerra mondiale, i soldati tedeschi, inglesi e francesi disobbedirono ai loro superiori e fraternizzarono con “il nemico” lungo due terzi del fronte occidentale. Le truppe tedesche innalzarono alberi di Natale fuori delle trincee con le scritte “Buon Natale.” “Voi non sparate, noi non spariamo.” A migliaia, le truppe attraversarono la terra di nessuno su cui giacevano sparsi corpi in decomposizione. Cantarono i canti di Natale, si scambiarono le foto dei cari rimasti a casa, condivisero le razioni, giocarono a calcio, arrostirono persino alcuni maiali. I soldati abbracciarono gli uomini che solo poche ore innanzi cercavano di uccidere. Si misero d’accordo per avvertirsi se i superiori li avessero obbligati a imbracciare le loro armi e di mirare in alto. Stava succedendo il disastro: soldati che dichiarano la loro fratellanza e che rifiutano di combattere. I generali, da tutte e due le parti, dichiararono questo pacificarsi spontaneo come tradimento e pertanto conforme alla corte marziale. Entro marzo 1915 il movimento di fraternizzazione era stato sradicato e la macchina di morte rimessa completamente all’opera. Al momento dell’armistizio nel 1918, quindici milioni di persone erano state massacrate. Poche persone sanno la storia della tregua di Natale. I capi militari non hanno infranto le loro regole per renderla pubblica. Il giorno di Natale del 1988, una cronaca nel Boston Globe accennava che una radio FM locale aveva mandato in onda “Natale nelle trincee,” una ballata sulla tregua di Natale, parecchie volte e c’era stato un effetto stupefacente. A Boston, la canzone era diventata il pezzo più richiesto durante le feste su parecchie stazioni FM. La storia della tregua di Natale va contro la maggior parte delle cose che ci hanno insegnato circa la gente. Ci fa dare un’occhiata di un mondo come vorremmo che fosse e dice, “Questo, una volta, è veramente accaduto.” Ci ricorda di quei pensieri che manteniamo celati, fuori della portata della TV e degli articoli di giornale che ci dicono come la vita umana sia insignificante e meschina. È come sentire che i nostri desideri più profondi in verità sono giusti: realmente il mondo potrebbe essere differente.

*****

Τα Χριστούγεννα του 1914, το πρώτο χρόνο του πρώτου παγκόσμιου πολέμου, οι στρατιώτες Γερμανοί, Άγγλοι και Γάλλοι, μη υπακούοντας στους ανωτέρους τους άρχισαν να αδελφοποιούνται με τον "εχθρό" στα 2/3 του μετώπου. Οι Γερμανοί στρατιώτες έφτιαξαν Χριστουγεννιάτικα δέντρα και ύψωσαν πανώ με: "ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ"

"Δεν πυροβολείται και Δεν πυροβολούμε"

κατα χιλιάδες περπατούσαν την ουδέτερη ζώνη, τραγουδώντας χριστουγεννιάτικους ύμνους και τραγούδια, έδειχνε ο ένας στον άλλο τις φωτογραφίες των αγαπημένων τους, μιλούσανε μεταξύ τους σαν παλιοί γνωστοί, αγκαλιάζε ο ένας τον άλλον, παίξανε μπάλλα, μέχρι που έψησαν και γουρουνόπουλα... και φάγανε παρέα. Συμφώνησαν ότι, αν οι αξιωματικοί τους τους ανάγκαζαν να πάρουν τα όπλα.. να τα σηκώσουν ψηλά και να αρνηθούν να πολεμήσουν. Γινόταν ένας χαμός... οι στρατιώτες που αρνιόταν να πολεμήσουν και οι αξιωματικοί που ερμήνευσαν αυτή την πράξη σαν προδοσία. Τον Μάρτη του 1915, η επιχείριση αδελφοποίησης ξεριζώθηκε και η μηχανή του θανάτου άρχισε πάλι να δουλεύει πλήρως. Την εποχή της ανακωχής στο 1918, υπολογίζονται σε 15 εκατομύρια άνθρωποι οι σκοτωμένοι. Λίγοι γνωρίζουν την ιστορία της Εκεχειρίας των Χριστουγέννων. Οι αρχηγοί του στρατού την κράτησαν μυστική.

Την μέρα των Χριστουγέννων του 1988, μια τοπική εφημερίδα της Boston Globe ανέφερε ότι το τοπικό radio FM έβγαλε στον αέρα μια Μπαλάντα που μιλούσε για την Εκεχειρία, και έγινε περιζήτητη.

Το γεγονός εντυπωσίασε τους πάντες. Η ιστορία της εκεχειρίας, πάει ενάντια στην εικόνα που έχουμε διδαχθεί... Μας δείχνει ένα Κόσμο.. όπως θα τον προτιμούσαμε να είναι... είναι όμορφο να το λέμε:

"Έγινε στ'αλήθεια μια φορά.."

Μας θυμίζει πόσο η ανθρώπινη ζωή είναι ασήμαντη και αδύναμη. Είναι σαν να νοιώθουμε ότι τα πιό βαθειά μας θέλω είναι σωστά.. Πραγματικά ο κόσμος θα μπορούσε να είναι διαφορετικός.

από το “We CAN Change the World: The Real Meaning of Everyday Life”

di David G. Stratman

(New Democracy Books, 1991).