Πέμπτη 24 Ιουλίου 2008

Της Ψυχής τα Νησιά

Le Isole dell'Anima
Isole del sole, nell'oceano dell'anima
sparse nell'uomo, ultimi regali divini,
frammenti di un paradiso perduto,
memoria dell'universo, un soffio di vita
Isole d'amore di un'armonia vitale.
Vergini boschi della bonta umana
fontane e pozzi del vero benessere
sorgenti per una spontanea felicità.
****
Come l'usignolo, unico cantante solitario
l'uomo ricchiama amore e canta la Vita,
si ubbriaca il cuore con nectar utopico,
disarmato il cacciatore rimane in silenzio
per ascoltare l'inno della bellezza.
Nelle isole dell'anima regna l'armonia
nidi d'amore, focolari accesi in attesa..
per ospitare e regalare calore.
****
Isole verdi di una ricchezza naturale
nel nostro universo vitale, fonti di vita
rocce con caverne di profonda intimità
circondate a volte di onde di paura
di un mare di sentimenti immaturi,
son indifese all'attaco dei pirati feroci
che agganciano la loro mano di ferro
e rubano distruggendo l'interna bellezza.
*******
Της Ψυχής τα Νησιά
Νησιά του ήλιου, στoν ωκεανό της ψυχής
σκορπισμένα εδώ κι εκεί, τελευταία θεικά δώρα
κομμάτια ενός χαμένου παιδικού παραδείσου.
Μνήμες του σύμπαντος, μιά ανάσα Ζωής.
Νησίδες αγάπης μιας ζωτικής Αρμονίας.
Παρθένα δάση της ανθρώπινης καλοσύνης
κρίνες και πηγάδια της αληθινής ζωής
πηγές που αναβλύζουν ευτυχία.
****
Σαν ένα αηδόνι, που μοναχό του κελαηδά
ο άνθρωπος προσκαλεί τον έρωτα
και τη ζωή γλυκά τραγουδά.
Μεθυσμένη η καρδιά με νέκταρ θεικό,
σαν άοπλος κυνηγός, που την σιωπή αντέχει
για ν'απολαύσει και πάλι της ομορφιάς τον ύμνο.
Μες στις νησίδες της ψυχής η αρμονία κυβερνά,
του έρωτα φωλιές, εστίες αναμένες προσμένουν
σαν φιλόξενες, ζεστές αγκαλιές, ανοιγμένες.
****
Καταπράσινα νησιά με φυσικούς θησαυρούς
στο ζωτικό μας σύμπαν, πηγές ζωής αναβλύζουν,
στα βράχια που κρύβουν σπήλαια μυστικά..
μα, ξεσπούν πάνω τους οργισμένα κύματα
από μια θάλασσα ανώριμων συναισθημάτων
κι αμύνονται δειλά στην επιδρομή των πειρατών
που ψάχνουν με το σιδερένιο γάντζο τους
να λεηλατήσουν την κρυμμένη ομορφιά τους.
Lunapiena

Τετάρτη 23 Ιουλίου 2008

CLAUDIO BAGLIONI

Strada facendo
Io ed i miei occhi scuri
siamo diventati grandi insieme,
con l'anima smaniosa a chiedere
di un posto che non c'è...
tra mille mattini freschi di biciclette,
mille più tramonti dietro i fili del tram
ed una fame di sorrisi
e braccia intorno a me.
****
Io e i miei cassetti di ricordi
e di indirizzi che ho perduto,
ho visto visi e voci di chi ho amato
prima o poi andar via..
e ho respirato un mare sconosciuto,
nelle ore larghe e vuote
di un'estate di città,
accanto alla mia ombra
nuda di malinconia.
****
Io e le mie tante sere chiuse,
come chiudere un ombrello,
col viso sopra il petto a leggermi,
i dolori ed i miei guai,
ho camminato quelle vie
che curvano seguendo il vento
e dentro a un senso di inutilità...
e fragile e violento,
mi son detto tu vedrai, vedrai, vedrai.
****
Strada facendo vedrai,
che non sei più da solo.
Strada facendo troverai
un gancio in mezzo al cielo
e sentirai la strada,
far battere il tuo cuore
vedrai più amore, vedrai.
****
Io troppo piccolo fra tutta questa gente,
che c'è al mondo.
Io che ho sognato sopra un treno,
che non è partito mai
e ho corso in mezzo ai prati bianchi di luna,
per strappare ancora un giorno
alla mia ingenuità
e giovane e invecchiato mi son detto
tu vedrai, vedrai, vedrai.
****
Strada facendo vedrai,
che non sei più da solo.
Strada facendo troverai anche tu,
un gancio in mezzo al cielo
e sentirai la strada
far battere il tuo cuore,
vedrai più amore, vedrai.
****
E una canzone..
neanche questa potrà
mai cambiar la vita,
ma che cos'è che mi fa andare avanti
e dire che non è finita,
cos'è che mi spezza il cuore,
tra canzoni e amore..
che mi fa cantare e amare sempre più,
perché domani sia migliore,
perché domani tu.
****
Strada facendo vedrai
(perchè domani sia migliore
perchè domani tu)
Strada facendo vedrai
(perchè domani sia migliore
perchè domani tu) ...
Claudio Baglioni
**********
ΠΡΟΧΩΡΩΝΤΑΣ
Εγώ και τα σκούρα μάτια μου
μεγαλώσαμε μαζί,
με μιά ψυχή που επιθυμεί
να ψάχνει για ένα τόπο που δεν υπάρχει..
χίλια δροσερά πρωινά με το ποδήλατο,
χίλια ηλιοβασιλέματα
πίσω από τα καλώδια του τραμ
και με μια δίψα για χαμόγελα
κι ανοιχτές αγκαλιές.
****
Εγώ και τα συρτάρια μου
γεμάτα μ'αναμνήσεις
και με χαμένες διευθύνσεις,
είδα πρόσωπα
και άκουσα φωνές αγαπημένες
να φεύγουν κάποτε..
κι ανάσανα άγνωστες θάλασσες,
σε ώρες αργές και άδειες
ενός καλοκαιριού στη πόλη,
με παρέα την γυμνή σκιά της θλίψης μου...
****
Εγώ και οι ατέλειωτες μοναχικές βραδιές,
σαν να κλείνω μια ομπρέλα,
με το κεφάλι γυρμένο στους ώμους,
να διαβάζω μέσα μου πόνους και βάσανα,
περπάτησα τα μονοπάτια
που ακολουθούσαν τον άνεμο
και σε μια αίσθηση του ανώφελου...
και εύθραυστο και βίαιο μου
φώναξα.. θα δείς, θα δείς, θα δείς.
****
Προχωρώντας θα δεις,
οτι δεν είσαι πιά μονάχος.
Προχωρώντας θα βρείς
ένα άγκιστρο στη μέση τ'ουρανού
και θα νοιώσεις το μονοπάτι,
να σου δονεί την καρδιά
θα δείς περισσότερη αγάπη, θα δείς.
****
Είμαι πολύ μικρός
ανάμεσα στους ανθρώπους αυτού του κόσμου.
Εγώ που ονειρεύτηκα μές σ'ένα τραίνο,
που δεν ξεκίνησε ποτέ
και έτρεξα στα λευκά λιβάδια του φεγγαριού,
για να κλέψω ακόμα μια μέρα αθωότητας
και νέος και γερασμένος
μου φώναξα... θα δεις,θα δείς, θα δείς.
****
Προχωρώντας θα δεις,
οτι δεν είσαι πιά μονάχος.
Προχωρώντας θα βρείς κι εσύ,
ένα άγκιστρο στη μέση τ'ουρανού
και θα νοιώσεις το μονοπάτι
να σου δονεί την καρδιά,
θα δείς περισσότερη αγάπη, θα δείς.
Είναι ένα τραγούδι..
ούτε κι αυτό θα μπορέσει
ν'αλλάξει πιά την ζωή,
αλλά τι να'ναι αυτό
που με σπρώχνει μπροστά,
να λέω ότι δεν τέλειωσε,
τι να'ναι αυτό..
που μου κομματιάζει την καρδιά,
ανάμεσα απ'τα τραγούδια και την αγάπη..
που με κάνει να τραγουδώ
και ν'αγαπάω πιό πολύ,
γιατί το αύριο θα΄ναι καλύτερο,
γιατί θα'σαι αύριο εσύ.
****
Προχωρώντας θα δείς
(γιατί το αύριο θα'ναι καλύτερο,
γιατί θα΄σαι αύριο εσύ)
Προχωρώντας θα δείς
(γιατί το αύριο θα'ναι καλύτερο,
γιατί θα΄σαι αύριο εσύ)...
Claudio Baglioni
Trad. Lunapiena

Τρίτη 22 Ιουλίου 2008

Φτάνουν οι Ψίθυροι...

Φτάνουν οι Ψίθυροι
Άρωμα γλυκό, τριανταφυλένιο
διαπερνά το τείχοs της σιωπής
κι αγκαλιαζει την μοναξιά,
εισχωρώντας τρυφερά στο βάθοs της καρδιάς.
Ανοιξιάτικο αγέρι πλημμυρίζει την ψυχή
ρόδινα πέταλα πετούν
σαν ερωτευμένες πεταλούδες,
χορεύοντας με τον άνεμο.
Διάπλατα τα παράθυρα στον κόσμο
για να δεχθούν του έρωτα το φως.
Χαιδεύει η ανάσα τις χορδές
νότες πάθους γεννημένες στη σιωπή,
δεν χρειάζονται πια τα λόγια,
φτάνουν οι ψίθυροι
για το γλυκό μυστήριο της ζωής.
********
Bastano i sussuri
Un dolce profumo di rosa
trapassa quel muro del silenzio,
che avvolge la mia solitudine
e penetra teneramente nel mio cuore.
Aria di primavera riempie l'anima,
petali di rosa volano come farfalle
innamorate e danzano col vento.
Spalancata la mia finestra al mondo,
per ricevere la luce dell'amore.
Il tuo respiro accarezza le corde
della chitarra del mio cuore
note di passione nate nel silenzio
non servono parole,
bastano i sussuri,
per il dolce mistero del mondo...
Lunapiena

ΘΕΡΜΟΠΥΛΕΣ

Θερμοπύλες
Τιμή σ' εκείνους όπου στην ζωή των
ώρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες.
Ποτέ από το χρέος μη κινούντες·
δίκαιοι κ' ίσοι σ' όλες των τες πράξεις,
αλλά με λύπη κιόλας κ' ευσπλαχνία·
γενναίοι οσάκις είναι πλούσιοι
κι όταν είναι πτωχοί,
πάλ' εις μικρόν γενναίοι,
πάλι συντρέχοντες όσο μπορούνε·
πάντοτε την αλήθεια ομιλούντες,
πλην χωρίς μίσος για τους ψευδομένους.
Και περισσότερη τιμή τους πρέπει
όταν προβλέπουν (και πολλοί προβλέπουν)
πως ο Εφιάλτης θα φανεί στο τέλος
κ' οι Μήδοι επί τέλους θα διαβούνε.
Κωνσταντίνος Π. Καβάφης
********
Termopylae
Onore a quelli che nella loro vita
hanno giurato di custodire Termopylae
e non muoversi mai dal dovere
con Giustizia ed isonomia
in tutte le loro azioni
ma anche con pietà e compassione,
generosi quando sono ricchi
ma anche quando son poveri,
nel loro piccolo sono generosi,
soccorrendo al possibile;
sempre sinceri nella loro parola
senza però odio per chi mente.
Grande onore gli è dovuto
quando prevendono
(e molti provvedono)
che Efialta si appare alla fine
e i Midi passerano....
Konstantinos Kavafis
Trad. Lunapiena

ΣΥΓΧΡΟΝΕΣ ΘΕΡΜΟΠΥΛΕΣ

Σύγχρονες Θερμοπύλες
Οπου η εξουσία της κυριαρχίας κυβερνά
γογγύζουν πληγωμένες οι ιδέες..
και τα συναισθήματα παλεύουν για λίγο ουρανό...
κι ο εφιάλτης του χρήματος καραδοκεί
κι οι βάρβαροι διαβαίνουν...
και στήνονται μνημεία, σύμβολα
Μια ακόμα Παγκόσμια Ημέρα,
αφιερωμένη σε ανθρώπινες Αξίες !
Σύγχρονες Θερμοπύλες...
******
Thermopylae contemporanee
Dove regna il potere del possesso
si lamentano ferite le idee..
e i sentimenti lottano
per un pezzetino di cielo...
e l'Efialta del denaro sta spiando
e passano i barbari...
si inalzano monumenti, simboli...
Una Giornata Internazionale ancora,
dedicata ad un Valore Umano..
Thermopylae contemporanee!...
Lunapiena

Friedrich Holderlin

O divina creatura, quante volte
Ho appannato la tua cristallina
Pace dorata svelandoti
Il segreto del vivere e il dolore.
***
Oh, perdona e dimentica! Tu pensami
Nube che passa sulla luna piena,
E torna a splendere, mia dolce luce,
Nella tua ferma bellezza, serena.
*********
Ω! θείο δημιούργημα, πόσες φορές
θάμπωσα την κρυστάλινη ειρηνική
χρυσή σου όψη, αποκαλύπτοντάς σου
το μυστικό της ζωής και τον πόνο.
***
Ω! συγχώρα με και λησμόνησε!
Να με σκέφτεσαι σαν το σύννεφο
που σκεπάζει για λίγο την Πανσέληνο,
και γύρνα να λάμψεις, γλυκό μου φως,
ήρεμη μες την αέναη ομορφιά σου.
Friedrich Holderlin
Trad. Lunapiena

Δευτέρα 21 Ιουλίου 2008

Η ΣΩΤΗΡΙΑ της ΨΥΧΗΣ

Η ΣΩΤΗΡΙΑ της ΨΥΧΗΣ
Της εξοχής τα πρωινά
θα τα βρούμε ξανά
αγκαλιά στο κρεβάτι
και δεν πειράζει που τόσο νωρίς
θα κοιτάμε χωρίς να γυρεύουμε κάτι.
Της σιγουριάς τα υλικά
είναι λόγια γλυκά σε κασέτες γραμμένα
γι' αυτά που ήρθανε τόσο αργά
μα τα πήρε η καρδιά
με τα χέρια ανοιγμένα.
Η Σωτηρία της ψυχής
είναι πολύ μεγάλο πράγμα
σαν ταξιδάκι αναψυχής
μ' ένα κρυμμένο τραύμα.
Μια παραλία ερημική
και ν' απλώναμε εκεί της ζωής μας το βήμα
και δεν πειράζει που τόσα φιλιά
πριν να γίνουν παλιά
θα τα πάρει το κύμα.
Κι εκεί στην άκρη της γραμμής
θα χαρίζουμε εμείς
τα παλιά μας κομμάτια
σ' αυτά που ήτανε τόσο μικρά
μα που ρίχναν σκια για να μοιάζουν παλάτια.
Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου
Μουσική: Στ, Κραουνάκης
Τραγούδησαν: Β. Ζουμπουλάκη
και Αλκηστις Πρωτοψάλτη
********
La Salvezza dell'Anima
Le mattine della campagna
le troveremo ancora abbracciati sul letto..
e poco importa che cosi presto
guarderemo intorno senza cercare niente.
La materia della sicurezza
sono le parole dolci scritte su dischetti,
per le cose che son venute troppo tardi..
ma le ha accolte il cuore con mani aperte..
La salvezza dell'Anima
è una cosa molto grande,
come un viaggio di piacere
con una ferita segreta.
Una spiaggia isolata
per allungare il passo nella nostra vita...
e non importa se tanti baci
li prenderano le onde,
prima che diventano vecchi
e là.. sulla linea dell'orizzonte
regaliamo i nostri vecchi pezzi,
alle cose che erano molto piccole
però facevano tanta ombra
da sembrare castelli..
Versi: L. Nikolakopoulou
Musica: St. Kraounakis
Cantano: V. Zoumboulaki
e... Alkistis Protopsalti
Trad. Lunapiena