ΠΟΙΗΣΗ στην ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ

Passione d'amore................ A me pare uguale agli Dei chi a te vicino così dolce suono ascolta mentre tu parli e ridi amorosamnte. Subito a me il cuore si agita nel petto solo che appena ti veda, e la voce non esce e la lingua si lega. Un fuoco sottile sale rapido alla pelle, e ho buoi negli occhi e il rombo del sangue alle orecchie. E tutta in sudore e tremante come erba patita scoloro: e morte non pare lontana a me rapita di mente. ...............................Saffo trad. di Salvatore Quasimodo

ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΣΕ το ΟΝΕΙΡΟ....

HO PROTETTO IL SOGNO

........................ Tra le dita delle tue mani, Ho fatto sopravivere il sogno Di cantarti il canto dell'amore, Come se io fossi un angelo, Per soffrire di nuovo. Come dei bambini. Dal cielo io ti porto L'oscurita' e la luce Il mio silenzio e le mie parole. Tra le dita delle tue mani, Ho trattenuto il sogno d'ali, Per scivolare dolcemente In un colpo di vento, Per volare di nuovo. Come dei bambini. Dal cielo ti porto L'oscurita' e la luce Il mio silenzio e le mie parole. ................... Mikis Theodorakis .......................trad. Lunapiena

ΔΙΑΒΑΤΗΣ Τ'ΟΥΡΑΝΟΥ.....

Le STELLE..... Le stelle non hanno fidanzato. Tanto belline, le stelle! Aspettano un rubacuori che le porti ad una sua ideale Venezia. Tutte le notti s'affacciano alle grate- oh cielo di mille piani! - e fanno segnali lirici ai mari d'ombra che le circondano. Ma attente, ragazze, perchè quando morirò vi rapirò una dietro l'altra sul mio cavallo di nebbia...... Federico Garcia Lorca ...................................... ΑΣΤΡΑ............ Τ'αστρα δεν έχουν μνηστήρα κι είναι τόσο όμορφα... Περιμένουν ένα καρδιοκατακτητή που θα τα συνοδεύσει σε μια δική του ιδανική Βενετία.

Κάθε νύχτα εκεί αγναντεύουν- μεσ'στον απέραντο ουρανό- στέλνοντας λυρικά μηνύματα στις θαλάσσιες σκιές, που φλερτάρουν στο σκοτάδι. Προσέξτε κορίτσια, όταν μια ταξιδέψω στο σκοτάδι, μια μετά την άλλη θα σας κλέψω με της ομίχλης μου το άλογο.... Federico Garcia Lorca (trad. Lunapiena)

Κωστής Παλαμάς: ΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ

 

Παιδί, το περιβόλι που θα κληρονομήσεις, 

όπως το βρεις κι όπως το δεις 

να μη το παρατήσεις. 

Σ κ ά ψ ε  το ακόμα πιο βαθιά 

και φράξε το πιο στέρεα, 

και πλούτησε τη χλώρη του 

και πλάτυνε τη γη του, 

κι ακλάδευτο όπου μπλέκεται 

να το βεργολογήσεις,

και να του φέρνεις το νερό 

το αγνό της βρυσομάνας 

- κι αν αγαπάς τ' ανθρώπινα 

κι όσα άρρωστα δεν είναι, 

ρίξε αγιασμό και ξ ό ρ κ ι σ ε 

τα ξωτικά, να φύγουν

, και τη ζωντάνια σπείρε του

 μ' όσα γερά, δροσάτα. 

Γίνε οργοτόμος, φυτευτής, διαφεντευτής.

Κι αν είναι κι έρθουνε χρόνια δ ί σ ε χ τ α , 

πέσουν κα ι ρ ο ί  οργισμένοι, 

κι όσα πουλιά μισέψουνε σκιασμένα, 

κι όσα δένδρα για τίποτ' άλλο δε φελάν 

παρά για μετερίζια, 

μη φοβηθείς το χαλασμό. 

Φωτιά! Τσεκούρι! 

Τράβα, ξεσπέρμεψέ το, το περιβόλι, 

κόψ' το, και χτίσε κάστρο απάνου του 

και ταμπουρώσου μέσα, για πάλεμα, 

για μάτωμα, για την καινούργια γέννα, 

π' όλο την περιμένουμε 

κι όλο κινάει για να 'ρθει, 

κι όλο συντρίμι χάνεται 

στο γύρισμα των κύκλων. 

Φτάνει μια ιδέα να σ' το πει, 

μια ιδέα να σ' το προστάξει, 

κορόνα ιδέα, ιδέα σπαθί

που θα είν' απάνου απ' όλα. 

Κωστής Παλαμάς

΄Ενα Δώρο Σπάνιο....

"Η καρδιά ενός ανθρώπου είναι ένα δώρο σπάνιο και εύθραυστο Κράτα το με λεπτότητα και με τα δυό σου χέρια."

......................................... "Il cuore di una persona è un dono raro e fragile. Tienilo delicatamente, con entrambe le mani." Proverbio nigeriano

Αγάπη και Έρως

Nudo il cuore della ragazza nella tempesta della Vita... Nudo anche il giovane nell' incubo dei venti... E questa nudezza è stata la causa della loro lotta di un voluttuoso Amore... ed ha rinforzato i loro sensi. La fiamma della loro passione inesaurabile forza senza limiti, ciclone dei sentimenti amore, terrore ed estasi. Lo sguardo cerca rifugio... nel puro nudo dell'Anima. Lunapiena(1993)

Και ήταν Πρωί.....

Κι ήταν πρωί... κι ο ήλιος χαμογελούσε στα πικραμένα σύννεφα που συγκρατούσαν δάκρυα και στεναγμούς. Μια μαργαρίτα άνοιξε διάπλατα τα πέταλά της καταμεσής στο περιβόλι περήφανη για την τιμή που της έγινε, ν'ανθίσει κάτω απ'τη μηλιά. Κι ήταν πρωί...άνοιξες διάπλατα το παραθύρι, να μπεί στο σπίτι φώςκι ανέπνευσες βαθειά, να γεμίσουν τα στήθη δροσιά. Ένα δάκρυ κύλησε στης ανάμνησης το βωμό κι ο στεναγμός αγκάλιασε την σκέψη κι έγινε τραγούδι, κελάηδεμα καρδερίνας, που ήταν κλεισμένη στο κλουβί, φυλακισμένη μες τη μοναξιά της. Κι ήταν πρωί... ξύπνησε η ελπίδα τα παιδιά, μια καινούρια μέρα ξημέρωσε κι έσβησε ο ήλιος τον φόβο και σκόρπησε τον εφιάλτη. Η ανθισμένη λεμονιά κερνά υποσχέσεις στη γαλανή ματιά της κόρης που περιμένει να φανεί ο ταχυδρόμος. Κι ο γερο-Μιχάλης φάνηκε στην πόρτα ακουμπισμένος στο μπαστούνι μπορεί ακόμα να διαβεί το κατώφλι και να χαιδεύει τη μηλιά. Κι ήταν πρωί...γέμισε η αυλή σπουργίτια, ακάλεστοι επισκέπτες χωρίς ντροπή κλέβουν το σπόρο της ροδιάς. Ψάχνει η ματιά σου τη στροφή του ασφαλοστρωμένου δρόμου περιμένοντας να φανεί μια ελπίδα. Άρχισε όμως η βροχή, μια καταιγίδα, κρύφτηκε ο ήλιος πίσω απο τα σύννεφα κι επέστρεψε ο εφιάλτης κι ο γέρο_Μιχάλης ανήμπορος να επιστρέψει πιά στο κατώφλι σωριάστηκε στο χώμα. Κι ήταν πρωί... Πανσέληνος