ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΟΥΖΟΣ 

 9 Ποιήματα (διαβάζει ο ποιητής) 

(Άνοιξη 1983)

ΑΦΙΕΡΩΜΑ στον ΝΙΚΟ ΚΑΡΟΥΖΟ

 "Η Ποίηση είναι... ό λ α.."
 

θα ακούσουμε να λέει ο Νίκος Καρούζος

"το ζήτημα είναι..

να υπάρχει β ι ω μ α τ ι κ ή εμπειρία..

γι'αυτό το πράγμα"

Ν. ΚΑΡΟΥΖΟΣ: ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΕΚΤΟΣ

Θ έ λ ω... να φτάσω στην καρδιά σου.

Ποτίζω με δάκρυα τη γη

μετά τόσους καιρούς

ολοήμερα κ΄ εγώ.

Σ ή μ ε ρ α... το να είσαι ά ν θ ρ ω π ο ς

ζ υ γ ί ζ ε τ α ι... με τα δάκρυα,

Ζητώ μια ν έ α γραφή.... για το μέσα κόσμο.

Π ά σ χ ω... για ένα χαμόγελο του πλησίον

ε λ ε ύ θ ε ρ ο... από όλα τα αισθήματα.

Θ έ λ ω... να φτάσω στην καρδιά σου,

ε κ ε ί... που το χαμόγελο πλέκεται

με το φως του ήλιου,

δίχως ρίζα πουθενά.

Κύριε.. απ΄ τα μαύρα νέφη του χειμώνα

κι΄ απ΄ τις εικόνες των ναών,

απ΄ τα ολόχρυσα στάχυα των κάμπων

και απ΄ της θάλασσας το έρεβος,

από κάθε ο μ ο ρ φ ι ά... να ε γ ε ρ θ ε ί ς

μ΄ ευθεία ορμή προς την καρδιά του,

γιατί μες΄ στη δική μου καρδιά

ποτέ δε θα σε συναντήσει.

Μην επικαλείσαι τον π ό ν ο, αδελφέ μου,

ό τ α ν... δεν έχεις μ υ σ τ ή ρ ι ο.. στη θέληση.

Δ ε ί ξ ε μου... το μ έ σ α πράγμα.

Δεν είναι... να τεντώσουμ΄ ένα τόξο στη ζωή,

δεν είναι... να μιλήσουμε σε γλώσσα πολέμου.

Έχασες... το παιχνίδι του πόνου

αν μείνεις

μες΄ στων δισταγμών... τα παγερά φώτα.

Ωστόσο, κ ρ ά τ η σ ε.. στην ψυχή σου... την α γ ά π η.

ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΟΥΖΟΣ: Ποιητής της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς.

Γεννήθηκε στις 17 Ιουλίου του 1926 στο Ναύπλιο. Το 1944, 

18 ετών, μετά το τέλος του Γυμνασίου εντάσσεται στην Ε.Π.Ο.Ν 

To 1945 μπαίνει στη Νομική Σχολή Αθηνών, ένα χρόνο μετά 

τον Ιούνιο του 1946, γλιτώνει από σύλληψη και εκτέλεσή του..

Την επόμενη χρονιά εξορίζεται στην Ικαρία για πέντε μήνες. 

Το 1951 υπηρετεί τη θητεία του στη Μακρόνησο 

και το 1953 εξορίζεται και πάλι... στη Μακρόνησο.

Έφυγε απ'τη Ζωή.. σαν Σήμερα στις 28 Σεπτέμβρη του 1990.

Antonello Venditti: Settembre

Settembre

 
Stai con me... com'è difficile
stringerti a me...con tutta l'anima
r e s t i a m o... insieme 
fino a quando gli occhi tuoi
ancora chiusi troveranno gli occhi miei.

Stai con me per ogni lacrima
che cade giù da questa nuvola
quando la notte piano piano finirà
chissà chi è il primo di noi due che parlerà.

S e t t e m b r e... poi ci prenderà,
coi suoi venti di pioggia vincerà.
Adesso no, ferma il tuo attimo,
stringiti a me per questo secolo
quando la musica pian piano finirà,
come un miracolo poi l'alba nascerà.

Restiamo insieme... 
fino a quando gli occhi tuoi
ancora chiusi troveranno gli occhi miei.
S e t t e m b r e... non ci troverà,
coi suoi venti non può, non vincerà.
Adesso si... t u t t o... è possibile
farlo così con tutta l'anima
quando la musica pian piano finirà,
chissà chi è il primo... 
di noi due che parlerà
Antonello Venditti

Jacques Prèvert: Αυτός ο Έρωτας..

 Αυτός ο Έρωτας..
τόσο βίαιος, τόσο εύθραυστος,
τόσο τρυφερός, τόσο απελπισμένος
Αυτός... ο Έρωτας..
Ό μ ο ρ φ ο ς.. όπως η μέρα
Κακός... όπως ο χρόνος,
όταν ο χρόνος.. είναι κακός

Αυτός ο Έρωτας... τόσο αληθινός
Αυτός ο Έρωτας... τόσο ωραίος
Τόσο ευτυχισμένος..
Τόσο χαρούμενος...
Τόσο ασήμαντος.. που τρέμει από φόβο
σαν ένα παιδί.. μες στο σκοτάδι
Τόσο σίγουρος για τον εαυτό του
σαν... ένας ήρεμος άνθρωπος
στη καρδιά της νύχτας,

Αυτός ο Έρωτας
που τρόμαζε τους άλλους
και τους έκανε να μιλούν και να χλωμιάζουν..
Αυτός ο Έρωτας
που τράβαγε τα βλέμματα
γιατί εμείς τον προσέχαμε..
τον καταδίωξαν, τον πλήγωσαν, τον ποδοπάτησαν
γιατί εμείς τον διώξαμε, τον πληγώσαμε,
τον ποδοπατήσαμε, τον σκοτώσαμε,
τον αρνηθήκαμε, τον διαγράψαμε.

Αυτός ο Έρωτας
που τελικά... παραμένει Ζωντανός..
και τον ασπάζεται ο Ήλιος...
Ε ί ν α ι.... ο δικός σου Έρωτας...
Ε ί ν α ι... η δικός μου Έρωτας..
Είναι ό,τι έχει γίνει...
Πάντα νέος.. δεν αλλάζει ποτέ
Αληθινός... σαν το λουλούδι,
τρέμει σαν το πουλί,
Θερμός σαν το καλοκαίρι..
Εσύ και γώ μπορούμε να ξεχάσουμε
και μετά να ξανακοιμηθούμε..
να ξυπνήσουμε,
να πονέσουμε... να γεράσουμε,
να ξανακοιμηθούμε πάλι
να ονειρευτούμε εφιάλτες,
να ξανανιώσουμε
και ξύπνοι να χαμογελάσουμε,
να γελάσουμε, να χαρούμε..

Ο Έρωτάς μας... αμετακίνητος
Πεισματάρης... σαν το μουλάρι
Ζωντανός.. σαν την επιθυμία
Σκληρός... σαν την μνήμη
Ανόητος.. σαν τα παράπονα
Τρυφερός... σαν την ανάμνηση
ψυχρός... σαν το μάρμαρο
Όμορφος... σαν την μέρα
Εύθραυστος... σαν παιδί
Μας κοιτά... χαμογελώντας
μας μιλά... χωρίς λόγια
και τον ακούω... τρέμοντας.

Είναι κραυγή...
Κραυγή για Σένα
Κραυγή για Μένα!
Σε ικετεύω... για Σένα, για Μένα
για όλους αυτούς που αγαπιούνται
ή που αγαπήθηκαν
Ω! Ναι... μια κραυγή
για μένα.. για σένα..
για όλους αυτούς που δεν γνωρίζω:

Μείνε όπου είσαι!
Μην κουνηθείς..
Μην φεύγεις!
Μείνε όπως ήσουν παλιά..
Μείνε όπου είσαι...
Μην κουνηθείς!
Μην φεύγεις!
Εμείς που αγαπηθήκαμε σ'έχουμε ξεχάσει..
ΕΣΥ μην μας ξεχνάς!

Δεν είχαμε τ ί π ο τ ε άλλο
σ'ολόκληρη τη γη... πέρα από Σένα.
Μην μας αφήσεις... να πεθάνουμε παγωμένοι
Μακρυά... όλο και πιό μακρυά
όπου εσύ θέλεις..
Δος μας... ένα σημείο Ζωής..
Πιο αργά.. πιο αργά μες τη νύχτα
στο δάσος της ανάμνησης.
Πρόβαλε ξαφνικά...
Κ ρ α τ η σ έ μας... απ'το χέρι
Σώσε μας.
Jacques PrèvertΜετάφραση: Lunapiena

Σπύρος Ποταμίτης: Λευτέρωσέ με

Λευτέρωσε με!

Σε μια θρυαλλίδα φωτός αιχμάλωτος

βασανίζω την ανέχεια της ανημπόριας.

Πίσω μου το εξαγγελτικό χάος χειμάζει

όσα δεν μπόρεσα με το παρόν μου να φέρω.

Διακαής πόθος ο ενάρετος που αναζήτησα

στη σφυρήλατη μήτρα των ανθρώπινων καλουπιών

εξωραΐζεται στις εφήμερες ελεγείες των ποιητών.

Το μέγα τέμενος ένας απάνθρωπος γίγαντας

συγκαταλέγει μια ανακόλουθη ιεραρχία μίσους

στα σπλάχνα του κι η ρέμβη των άστρων

πλουμισμένη εξορκισμούς περιλάμπει το πένθιμο.

Στη γη των προγόνων μου το άγγιγμα της βροχής

ένας κατακλυσμός που αφανίζει γένη με θεούς

ανίκανους να λυτρώσουν το πνεύμα που κόχλασε.

Φωτιές ψυχών που καίγονται στην επίγεια κόλαση

δοξολογούν τον παράδεισο των ουρανών. Δείτε!

Κόκκινες νιφάδες συλλαβίζουν αλφάβητα τρόμου

στους ματωμένους κάμπους με εκμαυλισμένες σπορές.

Ένα αέναο βασίλειο νεκρών με προβιές ζωής

υποκλίνονται στο ανέκαθεν και το πάντα του ποιμένα

που με πρόσωπο ανθρώπου σφυρηλατεί αλυσίδες

διαιωνίζοντας τη βασιλεία του στους αιώνες των αιώνων...

Λευτέρωσε με! 

Είμαι της γύρης ο έγκλειστος πρόγονος.

Ο από πάντα απατηλός οίστρος των ανθοφοριών.

Ο ένας που μόνος δεν μπορεί να υπάρξει. 

Η ζωή είναι λίγη για να τη δαμάσω με αιωνιότητα. 

Τώρα στην αλκή των φιλιών σου μόνο ελπίζω, 

ύστερα ο πρώτος ανθός του κόσμου θα γεννηθεί μέσα σου

από ένα σπέρμα ταπεινό της σοφίας που απώλεσα

στην άμορφη φλόγα της ψυχής που ζητά το σχήμα σου...

Λευτέρωσε με!

Σπύρος Ποταμίτης

22-9-2014

Γ. ΣΕΦΕΡΗΣ: ΑγιαΝάπα

ἉγιαΝάπα, Α´

Καὶ βλέπεις τὸ  φ ῶ ς  τοῦ ἥλιου 

καθὼς ἔλεγαν οἱ παλαιοί.

Ὡστόσο νόμιζα πὼς ἔβλεπα τόσα χρόνια

περπατώντας..

 ἀνάμεσα στὰ βουνὰ καὶ στὴ θάλασσα

συντυχαίνοντας ἀνθρώπους...

 μὲ τέλειες πανοπλίες...

παράξενο, δὲν πρόσεχα.. 

πὼς ἔβλεπα μόνο τὴ φωνή τους.

Εἴταν τὸ αἷμα... 

ποὺ τοὺς ἀνάγκαζε νὰ μιλοῦν,
τὸ κριάρι.. ποὺ ἔσφαζα 

κι ἔστρωνα στὰ πόδια τους...

μὰ... δὲν εἴταν τὸ φῶς... 

ἐκεῖνο τὸ κόκκινο χαλί.

Ὅ,τι μου λέγαν  ἔ π ρ ε π ε... 

νὰ τὸ ψηλαφήσω

ὅπως ὅταν σὲ κρύψουν... 

κυνηγημένο νύχτα σὲ στάβλο

ἢ φτάσεις τέλος τὸ κορμὶ... 

 βαθύκολπης γυναίκας

κι εἶναι γεμάτη ἡ κάμαρα 

πνιγερὲς μυρωδιές...

ὅ,τι μοῦ λέγαν δορὰ καὶ μετάξι.

Παράξενο, τὸ βλέπω  ἐ δ ῶ...
τὸ  φ ῶ ς  τοῦ ἥλιου... τὸ  χ ρ υ σ ὸ  δίχτυ

ὅπου τὰ πράγματα σπαρταροῦν 

σὰν τὰ ψάρια

ποὺ ἕνας μεγάλος ἄγγελος τραβᾶ

μαζὶ μὲ τὰ δίχτυα τῶν ψαράδων.

ΑγιαΝάπα, Β'

Κάτω ἀπ᾿ τὴ γέρικη συκομουριὰ

τρελὸς ὁ  ἀ γ έ ρ α ς... ἔπαιζε

μὲ τὰ πουλιὰ μὲ τὰ κλωνιὰ

καὶ δὲ μᾶς ἔκραινε.

Ὥρα καλή σου... ἀγέρα τῆς ψυχῆς

ἀ ν ο ί ξ α μ ε,, τὸν κόρφο μας

ἔλα νὰ μπεῖς.... ἔλα νὰ πιεῖς

ἀπὸ τὸν πόθο μας.

Κάτω ἀπ᾿ τὴ γέρικη συκομουριὰ

ὁ ἀγέρας σηκώθη κι ἔφυγε

κατὰ τὰ κάστρα τοῦ βοριὰ

καὶ δὲ μᾶς ἄ γ γ ι ξ ε.

Θυμάρι μου καὶ δεντρολιβανιά,

δ έ σ ε... γερὰ τὸ στῆθος σου

καὶ βρὲς σπηλιὰ καὶ βρὲς μονιὰ

κρύψε τὸ λύχνο σου.

Δὲν εἶναι ἀγέρας τοῦτος τοῦ Βαγιοῦ

δὲν εἶναι τῆς Ἀνάστασης

μὰ εἶναι τῆς  φ ω τ ι ᾶ ς.. καὶ τοῦ καπνοῦ

τῆς ζ ω ῆ ς.. τῆς ἄχαρης.

Κάτω ἀπ᾿ τὴ γέρικη συκομουριὰ

στεγνὸς ὁ ἀγέρας γύρισε

ὀσμίζουνταν παντοῦ φλουριὰ

καὶ μᾶς ἐπούλησε.

Γ. Σεφέρης