Σπύρος Ποταμίτης: Η Γυναίκα της Σιωπής

Η γυναίκα της σιωπής στα κρύα νερά
της λιμνοθάλασσας θυσιάζει τη γύμνια της.
Σαν ένα άλλο πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι
το τοπίο γερνάει διασώζοντας την καλλονή του.

Ποιος δαίμονας εξαγόρασε την ψυχή της
κι απαστράπτει ολάκερη θηλυκός αρχάγγελος;

Σπύρος Ποταμίτης
4-9-2014

Σπύρος Ποταμίτης: Σε δυο λέξεις ολόκληρη η ζωή μου

Ερωτεύομαι τους χυμούς σου

στην ουσία της σάρκας σου δένομαι.

Αρχαία καραβάνια της ψυχής μου

μέσα σου ξεδιψούν άλικο φως

ξεκουράζοντας σχήματα ζωής

που δέθηκαν αγκαλιές έρωτα.

Από πάντα δικός σου συντρίβομαι

στην απουσία σου και δέομαι

στη πηγή του κορμιού σου

αναβλύζοντας ιδρώτα ηδονών.

Τα πέπλα της νύχτας με μύρα

ακουμπούν τις μέρες μου 

όσα έκρυψες να φανερωθούν

και στο λίκνο των χειλιών σου

λευκά περιστέρια τα φιλιά μου

να λευτερωθούν και να πετάξουν. 

Κάτω απ΄ τ’ αστέρια

μέσα στα λιόδεντρα

στις παρυφές των λουλουδιών

οι νύμφες των κυττάρων μου

οργιάζουν για ένα σου χάδι.

Πάλλομαι εκστατικά

τα χέρια μου αποδημούν

στις μακρινές φωτιές του απείρου

λόγια που επιστρέφουν φλογισμένα

να σου μιλήσουν νωπή αγάπη.

Άκουσε με! Είμαι εδώ για σένα!

Στους ορίζοντες του κορμιού σου δύω

κι απ΄ τους κροτάφους σου ανατέλλω

λουσμένος χρώματα της ψυχής σου.

Ένα θαλασσί φουστάνι η θάλασσα

που μας ντύνει γυμνούς στο γαλάζιο

ιστούς που ανεμίζουν τα κύματα τους.

Ρόδινη η αγκαλιά της φωτιάς μας καίει

σε σάρκες που δεν γίνεται να υπάρξουν

παρά μόνο χυτευμένες στη καρδιά.

Εδώ σ΄ αγαπώ και στο γέρμα του κόσμου

κρεμώ φυλαχτό τα σπλάχνα μου για σένα

να μυρώσει η ζωή και να σ΄ έχει δική μου!

Σ΄ ερωτεύομαι αδιάκοπα σε κάθε παλμό

που το αίμα μου κυλά να φτάσει σε σένα.

Σε δυο λέξεις ολόκληρη η ζωή μου: «Σ’ αγαπώ»!

Σπύρος Ποταμίτης

[Από την ποιητική συλλογή «Αιθέρια αγκαλιά» ]

ΣΠΥΡΟΣ ΠΟΤΑΜΙΤΗΣ

Είμαι πωρωμένος.

Είμαι πωρωμένος από παιπάλη κραυγών
και κονιορτό πόθων.
Γκρίζος από στάχτη αυγών που κάηκαν
αθέατες και διακριτικές.
Γαλάζιος απ΄ τη φυλλορροή των ουρανών
και το ιώδιο του πελάγου.
Λευκός απ΄ την μπογιά του ασβέστη
και τους ανθούς του χαλαζιού.
Στροβιλίζομαι μες στην οργή των ανθρώπων
και τη τρικυμία των στοχασμών.
Χαραγμένος απ΄ τη σκουριά των ονείρων
και τη δύναμη των ανέμων σκέφτομαι.

Είμαι εδώ όπως ένα μαραμένο κρίνο
ξεχασμένο σε βάζο με ακάθαρτο νερό.
Αντιπαλεύω τον εαυτό μου με μανία
ζαλισμένος απ΄ τον ίλιγγο της σιωπής.
Δεν βλέπω πουθενά. Δεν αγγίζω τίποτα.

Κάπου – κάπου τραγουδάω σαν τον πρωινό τσίπιρα
δειλά – δειλά πριν χαράξει.
Κάπου – κάπου ανοίγω το παράθυρο να δεχτώ
τον άνεμο που θεριεύει.
Κάπου – κάπου ανακατεύω την αγρύπνια μου
με την ώχρα του φεγγαριού θεραπευτικό βότανο.

Είναι φορές που λέω ότι έχω μια μεγάλη ουλή
ανάμεσα στα κλειστά μου μάτια
που ταξιδεύουν τα μεταγωγικά πλοία
όπως με παλίρροια το Σουέζ.
Κι όμως αναπνέω στον ίδιο ρυθμό από αιώνες
το ίδιο σαν να γράφω χρόνια την ίδια λέξη
σε σελίδες φύλλων αδιάκοπα, μονόλεξο ανθολόγιο.

Κάποιες φορές το μονοπάτι στενεύει
σαν θέλεις να διαβείς τη στενωπό του αδιάψευστου
τόσο που λες δεν θα χωρέσεις και νιώθεις απειλή ναυαγίου
κοντά στην ακτή με τα βράχια και το φάρο
που φυλάνε το άνοιγμα.
Τούτος ο φάρος σηματοδοτεί το κουφάρι μου
που αναπαύεται μακάριο στο βυθό του.

Αγριεμένος σαν το τσακάλι που παραμονεύει
το θήραμα του πίσω απ΄ τις φυλλωσιές
μια φλόγα ανάβει στα μάτια μου, μικρός φονιάς.
Θέλω να διαρρήξω τους ιστούς της σάρκας μου
και να γευτώ την ουσία των πρωτεϊνών μου.
Είμαι πεινασμένος σαν τους Αφρικάνικους λαούς
αφυδατωμένος απ΄ την ξηρασία
και διογκωμένος από την έλλειψη ασβεστίου.
Τούτος ο χρόνος με μεγάλωσε τόσο που γέρασα
σαν την παρθένα που απώλεσε την αγνότητα της
για να ενηλικιωθεί.

Είμαι ένας μαγικός αυλός στα χέρια
του πιο ακαμάτη μουσουργού.
Θέλω να μαγέψω την ακοή των αγγέλων
και να αιχμαλωτίσω τη δύναμη των θεών.
Θρυμματίζω τον γιγάντιο σαρκοφαγωμένο βράχο
που στέκει δίπλα στο πέλαγος ακοίμητος φρουρός
της τραμουντάνας που θεριεύει τα κύματα
και κάνει τα καράβια να δένουν στα απάνεμα.
Όταν μανιάζει η καταιγίδα βγαίνω και περπατάω
στο βρεγμένο χώμα. Απ΄ τη λάσπη στραγγίζω
την υγρασία στα υγρά μου χείλη και γεύομαι
την ανελέητη δροσιά της σκληράδας της.
Όταν κοπάζει ο άνεμος γυρίζω πίσω
σαν να φοβάμαι τη θύελλα της άπνοιας και των λιμανιών
και να βουλιάζω στο βάλτο που δεν ταράζει
τίποτα τα νερά του.

Είμαι ένας οξειδωμένος μεντεσές της πόρτας
που διακινδυνεύει το άνοιγμα της στον άνθρωπο.
Να γιατί θέλω να συντρίψω την αλληλουχία των καιρών
μες στο πέρασμα των αιώνων.
Να γιατί θέλω να σωρεύσω την ιερή τέφρα
των νεκρών μέσα απ΄ τις σάρκες μου.
Να γιατί θέλω να εξουθενώσω το ανυπέρβλητο
και να καταδείξω την παντοτινότητα του μικρού.
Είμαι ολοκόκκινος. Μια λευκή γάζα που βάφτηκε
μέσα στο αίμα των ανθρώπων.

Να γιατί δεν είμαι τίποτα άλλο
από ένας οξειδωμένος μεντεσές
που τρίζει ανοίγοντας την καρδιά του!

Σπύρος Ποταμίτης
[ Από την ποιητική συλλογή «Απόσταση αναπνοής» ]

NOAM CHOMSKY

ΝΟΑΜ ΤΣΟΜΣΚΥ : Η ΤΕΧΝΙΚΗ ΤΗΣ ΧΕΙΡΑΓΩΓΗΣΗΣ

Noam Chomsky και Ελλάδα

ΝΟΑΜ CHOMSKY

Ο Νόαμ Τσόμσκι (Avram Noam Chomsky) 

είναι Καθηγητής 

στο Τμήμα Γλωσσολογίας και Φιλοσοφίας 

του Τεχνολογικού Ινστιτούτου της Μασαχουσέτης (MIT).

Έχει σ υ γ γ ρ ά ψ ε ι πλήθος βιβλίων και άρθρων, 

ενώ έχει δώσει και εκτενείς διαλέξεις

επάνω σε ένα ευρύτατο φάσμα θεμάτων

τα οποία περιλαμβάνουν... τη Γλωσσολογία,

τη Φιλοσοφία και την Ιστορία της Διανόησης.

Το Ν τ ο κ ι μ α ν τ έ ρ... χωρίζεται σε τρία κεφάλαια.

Α. Η Ελευθερία της ανθρώπινης Βούλησης.

Β. Τα μονοπώλια των Μ.Μ.Ε

Γ. Πως μπορούμε να α ν τ ι σ τ α θ ο ύ μ ε.

Aναφέρεται, επίσης, 

στις δ ο μ έ ς... και τις α λ λ α γ έ ς,

που έχουν συντελεστεί

 στη σύγχρονη καπιταλιστική κοινωνία,

στις μ ε θ ό δ ο υ ς... και τα μ έ σ α.. 

χειραγώγησης των πολιτών,

στο ρ ό λ ο... των μαζικών μέσων ενημέρωσης

και στις σ υ ν έ π ε ι ε ς... της παγκοσμιοποίησης.

Σώπα μη μιλάς ~ Αζίζ Νεσίν

Αζίζ Νεσίν: Μ Ι Λ Α

Σ ώ π α, μη μιλάς , είναι ντροπή

κόψ' τη φωνή σου

σ ώ π α σ ε... επιτέλους

κι αν ο λόγος είναι αργυρός

η σιωπή είναι χρυσός.

Τα π ρ ώ τ α λόγια... 

που άκουσα από παιδί

έκλαιγα, γέλαγα, έπαιζα μου λέγανε:

"Σ ώ π α".

Στο σ χ ο λ ε ί ο 

μου κρύψαν την αλήθεια τη μισή,

μου λέγανε :"εσένα τι σε νοιάζει ; Σ ώ π α!"

Με φιλούσε 

το πρώτο κορίτσι που ε ρ ω τ ε ύ τ η κ α 

και μου λέγανε:

"κοίτα μην πείς τίποτα, σσσσ....σώπα!"

Κόψε τη φωνή σου και μη μιλάς... σώπαινε.

Και αυτό βάσταξε... μέχρι τα εικοσί μου χρόνια.

Ο λόγος του μεγάλου

η σ ι ω π ή.. του μικρού.

Έ β λ ε π α αίματα... στο πεζοδρόμιο,

"Τι σε νοιάζει εσένα;", μου λέγανε,

"θα βρείς το μπελά σου,... σώπα".

Αργότερα φ ω ν ά ζ α ν ε... οι προϊστάμενοι

"Μη χώνεις τη μύτη σου παντού,

κάνε πως δεν καταλαβαίνεις,...σώπα"

Παντρεύτηκα , έκανα παιδιά ,

η γυναίκα μου ήταν τίμια κι εργατική και

ή ξ ε ρ ε... να σωπαίνει.

Είχε μάνα συνετή , που της έλεγε "Σ ώ π α".

Σε χρόνια δίσεκτα οι γονείς.. 

οι γείτονες με συμβουλεύανε :

"Μην ανακατεύεσαι, 

κάνε πως δεν είδες τίποτα. Σώπα"

Μπορεί να μην είχαμε με δ'αύτους

 γνωριμίες ζηλευτές,

με τους γείτονες, μας ένωνε , όμως, το Σώπα.

Σώπα ο ενας,σώπα ο άλλος 

Σώπα οι επάνω, σώπα η κάτω,

Σώπα όλη η πολυκατοικία 

και όλο το τετράγωνο.

Σώπα οι δρόμοι οι κάθετοι 

και οι δρόμοι οι παράλληλοι.

Κ α τ ά π ι α μ ε... τη γλώσσά μας.

Στόμα έχουμε και μιλιά δεν έχουμε.

Φτιάξαμε το σύλλογο του "Σώπα".

και μαζευτήκαμε πολλοί

μία πολιτεία ολόκληρη, 

μια δύναμη μεγάλη... αλλά μ ο υ γ κ ή!

Πετύχαμε πολλά, φτάσαμε ψηλά, 

μας δώσανε παράσημα,

τα πάντα κι όλα πολύ.

Εύκολα , μόνο με το Σώπα.

Μεγάλη τέχνη.... αυτό το "Σώπα".

Μάθε το στη γυναίκα σου,

στο παιδί σου,στην πεθερά σου

κι όταν νιώσεις ανάγκη να μιλήσεις 

ξερίζωσε τη γλώσσά σου

και κάν'την να σωπάσει.

Κόψ'την σύρριζα.

Πέτα την στα σκυλιά.

Το μόνο άχρηστο όργανο 

από τη στιγμή 

που.... δεν το μεταχειρίζεσαι σωστά.

Δεν θα έχεις έτσι εφιάλτες , τύψεις κι αμφιβολίες.

Δε θα ντρέπεσαι τα παιδιά σου 

και θα γλιτώσεις απο το βραχνά να μιλάς ,

χωρίς να μιλάς να λές "έχετε δίκιο, 

είμαι σαν κι εσάς"

Αχ! Πόσο θα 'θελα... να μιλήσω ο κερατάς.

και δεν θα μιλάς ,

θα γίνεις φαφλατάς ,

θα σαλιαρίζεις αντί να μιλάς .

Κόψε τη γλώσσα σου, κόψ'την αμέσως.

Δεν έχεις περιθώρια.

Γίνε μουγκός.

Αφού δε θα μιλήσεις, 

καλύτερα να το τολμήσεις..

Κ ό ψ ε... τη γλώσσα σου.

Για να είσαι τ ο υ λ ά χ ι σ τ ο ν σωστός 

στα σχέδια και στα όνειρά μου

ανάμεσα σε λυγμούς και σε παροξυσμούς 

κρατώ τη γλώσσα μου,

γιατί νομίζω πως θα'ρθει η στιγμή.. 

που Δεν θα αντέξω... και θα ξ ε σ π ά σ ω 

και Δεν θα φοβηθώ... και θα ελπίζω

και κάθε στιγμή το λαρύγγι μου.. 

θ α γ ε μ ί ζ ω... με ένα φθόγγο ,

με έναν ψ ί θ υ ρ ο , με ένα τραύλισμα , 

με μια Κ ρ α υ γ ή.. που θα μου λέει:

Μ Ι Λ Α.....