Κωστής Παλαμάς

" Ο άνθρωπος εκεί που κάτι αξίζει 

είναι... να δημιουργεί. 

Η ποίηση, η μουσική, η ζωγραφική, 

η φιλοσοφία, η επιστήμη, 

Nα τα δικαιολογητικά του κόσμου τούτου ...
Αν έλειπαν αυτά 

δεν θα ήταν ανάγκη να υπάρχει ο κόσμος ".

Κωστής Παλαμάς

Μάνος Χατζιδάκις: ΚΡΙΣΗ

ΚΡΙΣΗ

Κρίση την είπαν τη στιγμή

Σαν εκοιμήθης πλάι μου με χάρη

Την ώρα που ξεχύθηκαν μ’ ορμή

Χίλια πουλιά να σκίσουν το φεγγάρι

Κρίση την είπαν την πηγή

Πού πάνε τ’ άστρα να λουστούν το βράδυ

Να πιούν νερό να χτενιστούν στη γη

Και να πλαγιάσουν στης αυλής μου το πηγάδι

Κρίση την είπαν την ορμή

Που φτιάχνει η αγάπη μέσα στο λιβάδι

Κ’ η αναπνοή σου γίνεται στιγμή

Που μ’ ακουμπά τ’ αγέρι του Θεού σαν χάδι

Μάνος Χατζιδάκις, Μυθολογία, 'Υψιλον 1980

Rabindranath Tagore - Λωτός

Την ημέρα που άνθισε ο λωτός, αλίμονο, 

το μυαλό μου ήταν αφηρημένο,

και δεν το ήξερα.

Το καλάθι μου ήταν άδειο 

και το λουλούδι παρέμεινε απαρατήρητο.

Μόνο τώρα που έπεσε πάλι μια θλίψη επάνω μου, 

ξεκίνησα από το όνειρό μου

και αισθάνθηκα τη γλυκιά έκσταση 

ενός παράξενου αρώματος στο νοτιά.

Εκείνη η ασαφής γλυκύτητα.. έκανε 

την καρδιά μου να πονέσει από νοσταλγία

και μου φάνηκε πως ήταν... 

η ανυπόμονη πνοή του καλοκαιριού

που έ ψ α χ ν ε... την ολοκλήρωσή της.

Τότε δεν ήξερα πως ήταν τόσο κοντά, 

πως ήταν δικιά μου, και πως.. 

αυτή η τέλεια γλυκύτητα.. είχε ανθίσει 

στο  β ά θ ο ς... της ίδιας της καρδιάς μου.

Rabindranath Tagore

Rabindranath Tagore - India

Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ
( 06/05/1861 - 07/08/1941)
^

Σκέψεις δειλές, μη με φοβάστε.

Εγώ 'μαι ποιητής

Rabindranath Tagore:Σήκωσε τη Ζωή μου

Σήκωσε τη ζωή μου απ' τη σκόνη

κράτησέ την

Κράτησέ την κάτω απ' τα μάτια σου

στη παλάμη του δεξιού σου χεριού

κράτησέ την

Κράτησε την στο φως

κρύψε την κάτω απ' τη σκιά του θανάτου

κράτησέ την

Κράτησέ την στο κασκέτο της νύχτας

με τ' αστέρια σου

και το πρωί άφησέ την 

Άφησέ την να πάει ανάμεσα στα λουλούδια

που ανθίζουν γεμάτα λατρεία

άφησέ την

Ποίηση: Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ
Μουσική: Γιώργος Στεφανάκης
Ερμηνεία: Κώστας Καράλης
Από τον δίσκο:
"ΕΛΑ ΝΑ ΣΤΑΘΟΥΜΕ ΑΝΤΙΚΡΥ" 1980

Στον... ΝΙΚΗΦΟΡΟ ΒΡΕΤΤΑΚΟ

Των ημερών θύμηση και χρέος...

Το βουνό... Ο άνθρωπος... Οι Δύο ...ένα!

Η αγάπη του βουνού για τον άνθρωπο!

Η αγάπη του ανθρώπου για το βουνό!

Η ταπείνωση του ανθρώπου στη Φύση!

Η θέωση μιας μεγάλης δυαδικής αγάπης!

Σ' αυτόν, που ''έπιανε'' κουβέντα 

με τα ...μυρμηγκάκια!

Γαβρίλης Ιστικόπουλος

^
Σ' α υ τ ό ν.. 

που ''έπιανε'' κουβέντα με τα μυρμηγκάκια!

κι ήξερε να σιγοτραγουδά.. τη νύχτα με τον άνεμο
τα κρυμμένα μυστικά των πουλιών.. μιας γέρικης βελανιδιάς 

τ'ατέλειωτο παιχνίδι... του φεγγαριού με τ'άστρα 

και να σκουπίζει το δάκρυ.. των ορφανών παιδιών

αυτοεξόριστος στο Πεσταλότσι.. 

στων Άλπεων τις πλαγιές

Σ'α υ τ ό ν...

"που κράτησε.. μέσα του την ντουφεκιά" 
ενός μικρού αγωνιστή... που έπεσε στο χώμα..
και ν'αφουγκράζεται της καρδιάς του το ρυθμό.. 
σαν ένα διάλογο... "του απείρου προς τον άνθρωπο"..

Σ'α υ τ ό ν... 

"που κάθε φορά.. 

από την άκρη θα'ρχεται του κόσμου"
να μας κρατάει συντροφιά... 

τις άγριες νύχτες.. των καιρών μας!

Lunapiena

ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΒΡΕΤΤΑΚΟΣ

«Ελεγείο πάνω στον Τάφο ενός Μικρού Αγωνιστή»

Πάνω στο χώμα το δικό σου... 

λ έ μ ε... τ’ όνομά μας.

Πάνω στο χώμα το δικό σου...

 σ χ ε δ ι ά ζ ο υ μ ε 

τους κήπους και τις πολιτείες μας.

Πάνω στο χώμα σου Είμαστε.... 

Έχουμε πατρίδα.

Έχω κρατήσει μέσα μου... 

την ντουφεκιά σου.

Γυρίζει μέσα μου... 

ο φαρμακερός ήχος του πολυβόλου.

Θυμάμαι την καρδιά σου.. που άνοιξε 

κ’ έ ρ χ ο ν τ α ι... στο μυαλό μου

κάτι ε κ α τ ό φ υ λ λ α... τριαντάφυλλα

που μ ο ι ά ζ ο υ ν ε... σαν ομιλία 

του α π ε ί ρ ο υ... προς τον άνθρωπο.

Έ τ σ ι... μας μίλησε η καρδιά σου.

Κ’ είδαμε πως.... ο κόσμος είναι μεγαλύτερος

κ’ έγινε μεγαλύτερος... για να χωρά η Α γ ά π η.

Το πρώτο σου παιχνίδι, Εσύ.

Το πρώτο σου αλογάκι, Εσύ.

Έπαιξες... τη φωτιά... Έπαιξες... το Χριστό.

Έπαιξες.. τον Άι-Γιώργη... και το Διγενή.

Έπαιξες... τους δείχτες του ρολογιού 

που κατεβαίνουν απ’ τα μεσάνυχτα.

Έπαιξες... τη φωνή της λ π ί δ α ς... 

ε κ ε ί... που δεν υπήρχε φωνή.

Η πλατεία ήταν έρημη... 

Η πατρίδα είχε φύγει.

Ήταν καιρός! 

Δε βάσταξε η καρδιά σου περισσότερο!

Ν’ α κ ο ύ ς... κάτω απ’ τη στέγη σου 

τ’ ανθρώπινα μπουμπουνητά της Ευρώπης!

Ά ν α ψ ε ς... κάτω απ’ το σακκάκι σου... 

το πρώτο κ λ ε φ τ ο φ ά ν α ρ ο.

Καρδιά των καρδιών! 

Κοίταξες τον ήλιο και.... προχώρησες..

Α ν έ β η κ ε ς.. στο πεζοδρόμιο... 

κ’ έ π α ι ξ ε ς.... τον Άνθρωπο!

Από τη συλλογή..

«Η παραμυθένια πολιτεία» 

(1947)