Στον... ΝΙΚΗΦΟΡΟ ΒΡΕΤΤΑΚΟ

Των ημερών θύμηση και χρέος...

Το βουνό... Ο άνθρωπος... Οι Δύο ...ένα!

Η αγάπη του βουνού για τον άνθρωπο!

Η αγάπη του ανθρώπου για το βουνό!

Η ταπείνωση του ανθρώπου στη Φύση!

Η θέωση μιας μεγάλης δυαδικής αγάπης!

Σ' αυτόν, που ''έπιανε'' κουβέντα 

με τα ...μυρμηγκάκια!

Γαβρίλης Ιστικόπουλος

^
Σ' α υ τ ό ν.. 

που ''έπιανε'' κουβέντα με τα μυρμηγκάκια!

κι ήξερε να σιγοτραγουδά.. τη νύχτα με τον άνεμο
τα κρυμμένα μυστικά των πουλιών.. μιας γέρικης βελανιδιάς 

τ'ατέλειωτο παιχνίδι... του φεγγαριού με τ'άστρα 

και να σκουπίζει το δάκρυ.. των ορφανών παιδιών

αυτοεξόριστος στο Πεσταλότσι.. 

στων Άλπεων τις πλαγιές

Σ'α υ τ ό ν...

"που κράτησε.. μέσα του την ντουφεκιά" 
ενός μικρού αγωνιστή... που έπεσε στο χώμα..
και ν'αφουγκράζεται της καρδιάς του το ρυθμό.. 
σαν ένα διάλογο... "του απείρου προς τον άνθρωπο"..

Σ'α υ τ ό ν... 

"που κάθε φορά.. 

από την άκρη θα'ρχεται του κόσμου"
να μας κρατάει συντροφιά... 

τις άγριες νύχτες.. των καιρών μας!

Lunapiena

ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΒΡΕΤΤΑΚΟΣ

«Ελεγείο πάνω στον Τάφο ενός Μικρού Αγωνιστή»

Πάνω στο χώμα το δικό σου... 

λ έ μ ε... τ’ όνομά μας.

Πάνω στο χώμα το δικό σου...

 σ χ ε δ ι ά ζ ο υ μ ε 

τους κήπους και τις πολιτείες μας.

Πάνω στο χώμα σου Είμαστε.... 

Έχουμε πατρίδα.

Έχω κρατήσει μέσα μου... 

την ντουφεκιά σου.

Γυρίζει μέσα μου... 

ο φαρμακερός ήχος του πολυβόλου.

Θυμάμαι την καρδιά σου.. που άνοιξε 

κ’ έ ρ χ ο ν τ α ι... στο μυαλό μου

κάτι ε κ α τ ό φ υ λ λ α... τριαντάφυλλα

που μ ο ι ά ζ ο υ ν ε... σαν ομιλία 

του α π ε ί ρ ο υ... προς τον άνθρωπο.

Έ τ σ ι... μας μίλησε η καρδιά σου.

Κ’ είδαμε πως.... ο κόσμος είναι μεγαλύτερος

κ’ έγινε μεγαλύτερος... για να χωρά η Α γ ά π η.

Το πρώτο σου παιχνίδι, Εσύ.

Το πρώτο σου αλογάκι, Εσύ.

Έπαιξες... τη φωτιά... Έπαιξες... το Χριστό.

Έπαιξες.. τον Άι-Γιώργη... και το Διγενή.

Έπαιξες... τους δείχτες του ρολογιού 

που κατεβαίνουν απ’ τα μεσάνυχτα.

Έπαιξες... τη φωνή της λ π ί δ α ς... 

ε κ ε ί... που δεν υπήρχε φωνή.

Η πλατεία ήταν έρημη... 

Η πατρίδα είχε φύγει.

Ήταν καιρός! 

Δε βάσταξε η καρδιά σου περισσότερο!

Ν’ α κ ο ύ ς... κάτω απ’ τη στέγη σου 

τ’ ανθρώπινα μπουμπουνητά της Ευρώπης!

Ά ν α ψ ε ς... κάτω απ’ το σακκάκι σου... 

το πρώτο κ λ ε φ τ ο φ ά ν α ρ ο.

Καρδιά των καρδιών! 

Κοίταξες τον ήλιο και.... προχώρησες..

Α ν έ β η κ ε ς.. στο πεζοδρόμιο... 

κ’ έ π α ι ξ ε ς.... τον Άνθρωπο!

Από τη συλλογή..

«Η παραμυθένια πολιτεία» 

(1947)

Κώστας Καρυωτάκης: Το Αγαλμα της Ελευθερίας

Λ ε υ τ ε ρ ι ά, Λευτεριά σχίζει, δαγκάνει
τους ουρανούς το στέμμα σου. Το Φ ω ς σου, 
χωρίς να καίει... τυφλώνει το λαό σου.
Πεταλούδες χρυσές οι Αμερικάνοι, 
λογαριάζουν, πόσα δολάρια κάνει
σ ή μ ε ρ α... το υπερούσιο μέταλλό σου.

Λευτεριά, Λ ε υ τ ε ρ ι ά, θα σ’ αγοράσουν
έμποροι... και κονσόρτια... κι εβραίοι....
Είναι π ο λ λ ά... του αιώνα μας τα χ ρ έ η,
πολλές οι αμαρτίες, που θα διαβάσουν
οι γ ε ν ε έ ς, όταν σε παρομοιάσουν
με το πορτραίτο του Dorian Gray.

Λ ε υ τ ε ρ ι ά, Λευτεριά, σε νοσταλγούνε,
μακρινά δάση, ρημαγμένοι κήποι,
όσοι ά ν θ ρ ω π ο ι... προσδέχονται τη λύπη
σαν έπαθλο του αγώνα... και μ ο χ θ ο ύ ν ε,
και τη ζωή τους εξακολουθούνε,
νεκροί.... που η καθιέρωση τους λείπει

Λευτεριά, Λ ε υ τ ε ρ ι ά σχίζει, δαγκάνει
τους ουρανούς το στέμμα σου. Το Φ ω ς σου,
χωρίς να καίει.... τυφλώνει το λαό σου.
Πεταλούδες χρυσές οι Αμερικάνοι,
λ ο γ α ρι ά ζ ο υ ν, πόσα δολάρια κάνει
σ ή μ ε ρ α.... το υπερούσιο μέταλλό σου.

Μουσική: Λουκάς Θάνου
με τον Αρχάγγελο της Κρήτης...

Sahim Kasem: ΩΣ ΤΟΝ ΥΣΤΑΤΟ ΧΤΥΠΟ

Ί σ ω ς... να στερηθώ και το ψωμί μου

ίσως... το στρώμα ξεπουλήσω και τα ρούχα μου

ίσως.. δουλέψω σκουπιδιάρης, πετροκόπος και χαμάλης

ίσως... να σωριαστώ γυμνός και πεινασμένος

Α λ λ ά... ΔΕΝ π α ζ α ρ ε ύ ω

κι ως.... τον ύστατο χτύπο της καρδιάς μου

α ν τ ι σ τ έ κ ο μ α ι

κι ως τον ύστατο χτύπο... της καρδιάς μου

α ν τ ι σ τ έ κ ο μ α ι.

Ί σ ω ς αρπάξεις απ' τη γη μου...

και την τελευταία σπιθαμή

ίσως.... ταΐσεις στις φυλακές τη νιότη μου

ίσως... μου κλέψεις την κληρονομιά του παππού μου

ίσως... καθίσεις πάνω απ' το χωριό μας... εφιάλτης.

Α λ λ ά... ΔΕΝ π α ζ α ρ ε ύ ω

κι ως.... τον ύστατο χτύπο της καρδιάς μου

α ν τ ι σ τ έ κ ο μ α ι

κι ως τον ύστατο χτύπο.... της καρδιάς μου

Α Ν Τ Ι Σ Τ Ε Κ Ο Μ Α Ι.

Ί σ ω ς... από τις νύχτες μου να σβήσει κάθε φως

ίσως... να στερηθώ της μάνας το φιλί

ίσως... στερήσεις στα παιδιά μου 

καινούργιο ρούχο στη γιορτή

ίσως... στις μέρες μου καρφώσεις το σταυρό

Α λ λ ά... ΔΕΝ Π Α Ζ Α Ρ Ε Υ Ω...

κι ως.... τον ύστατο χτύπο της καρδιάς μου

α ν τ ι σ τ έ κ ο μ α ι

κι ως τον ύστατο χτύπο.... της καρδιάς μου

Α Ν Τ Ι Σ Τ Ε Κ Ο Μ Α Ι.....

Μουσική: Γιάννης Μαρκόπουλος

Στίχοι: Σαχίμ Κασέμ (Παλαιστίνιος ποιητής)

Ερμηνεία: Χαράλαμπος Γαργανουράκης

Δίσκος: Παράθυρο στη Μεσόγειο, 1983

Καρυωτάκης - Είμαστε κάτι ξεχαρβαλωμένες κιθάρες

Κ. ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ: 
Είμαστε... κάτι ξεχαρβαλωμένες κιθάρες
ο άνεμος όταν περνάει, 
στίχους ήχους παράφωνους... ξυπνάει
στις χορδές που κρέμονται σαν καδένες.
Είμαστε κάτι... απίστευτες αντένες.

Είμαστε κάτι... απίστευτες αντένες
υψώνονται σαν δάχτυλα στα χάη
στην κορυφή τους... το άπειρο αντηχάει
μα γρήγορα θα πέσουνε σπασμένες.
Είμαστε κάτι.... απίστευτες αντένες.

Είμαστε... κάτι διάχυτες αισθήσεις
χωρίς ελπίδα να συγκεντρωθούμε
στα όνειρά μας... μπερδεύεται όλη η φύσις
στο σώμα στην ενθύμηση... πονούμε
κι η ποίηση... είναι το καταφύγιο που φθονούμε.
Είμαστε κάτι... διάχυτες αισθήσεις.

Είμαστε... κάτι ξεχαρβαλωμένες κιθάρες, 
..κάτι απίστευτες αντένες, 
...κάτι διάχυτες αισθήσεις
στο σώμα μας μπερδεύεται όλη η φύσις.
Είμαστε... κάτι ξεχαρβαλωμένες κιθάρες.
Είμαστε κάτι ξεχαρβαλωμένες κιθάρες.
Είμαστε... κάτι απίστευτες αντένες.

ΜΠΟΛΙΒΑΡ ΚΡΑΖΩ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΣΟΥ- ΓΙΩΡΓΟΣ ΖΩΓΡΑΦΟΣ

 ΜΠΟΛΙΒΑΡ! ΚΡΑΖΩ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΣΟΥ

Μπολιβάρ! Κράζω τ' όνομά σου ξαπλωμένος

στην κορφή του βουνού Έρε,

τη πιο ψηλή κορφή της νήσου Ύδρας.

Από δω η θέα εκτείνεται μαγευτική 

μέχρι των νήσων του Σαρωνικού, τη Θήβα,

μέχρι κει κάτω, πέρα από τη Μονεβασιά,

το τρανό Μισίρι, ω Μπιλιβάρ.

Αλλά και μέχρι του Παναμά, της Γουατεμάλα, 

της Νικαράγουα, του Οντουράς, της Αϊτής, 

του Σαν Ντομίγκο, της Βολιβίας, της Κολομβίας, 

του Περού, της Βενεζουέλας, της Χιλής,

 της Αργεντινής, της Βραζιλίας, Ουρουγουάη, 

Παραγουάη, του Ισημερινού,

ακόμα και του Μεξικού.

Μ' ένα σκληρό λιθάρι χαράζω τ' όνομά σου 

πάνω στην πέτρα, 

να'ρχονται αργότερα οι ανθρώποι να προσκυνούν.

Η μελοποίηση του αγέρωχου Νίκου Μαμαγκάκη 

και η επική μοναδική ερμηνεία 

του αξέχαστου Γιώργου Ζωγράφου. 

Από το δίσκο του 1968 ΜΠΟΛΙΒΑΡ

Μπολιβάρ - Μάνος Χατζιδάκις

"Μπολιβάρ δεν είσαι όνειρο

Είσαι η αλήθεια

Μπολιβάρ είσαι ωραίος, ωραίος σαν Έλληνας

Είσαι του Ρήγα, του Ρήγα Φεραίου παιδί,

Του Αντωνίου Οικονόμου και του Πασβαντζόγλου αδελφός

Είσαι ο λευτερωτής της νότιας Αμερικής

Ένα μονάχα είναι γνωστό, πως είμαι γιος σου."

^

Το 1999.. στο δίσκο «Μάνος Χατζιδάκις 2000 Μ.Χ.»

συναντάμε μια ακόμα πιο σπάνια εκτέλεση 

μ ε λ ο π ο ί η σ η...του «Μπολιβάρ»,

με τον ίδιο τον Χατζιδάκι στο πιάνο να τραγουδάει..