Κοπέλες απ' το Δίστομο, φέρτε νερό και ξύδι

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ

Ανέμισες για μια στιγμή το μπολερό

και το βαθύ πορτοκαλί σου μεσοφόρι

Αύγουστος ήτανε δεν ήτανε θαρρώ

τότε που φεύγανε μπουλούκια οι σταυροφόροι

Παντιέρες πάγαιναν του ανέμου συνοδειά

και ξεκινούσαν οι γαλέρες του θανάτου

στο ρογοβύζι ανατριχιάζαν τα παιδιά

κι ο γέρος έλιαζε, ακαμάτης, τ'αχαμνά του

Του ταύρου ο Πικάσο ρουθούνιζε βαριά

και στα κουβέλια τότε σάπιζε το μέλι

τραβέρσο ανάποδο, πορεία προς το βοριά

τράβα μπροστά, ξοπίσω εμείς και μη σε μέλει

Κάτω απ' τον ήλιο αναγαλιάζαν οι ελιές

και φύτρωναν μικροί σταυροί στα περιβόλια

τις νύχτες στέρφες απομέναν οι αγκαλιές

τότες που σ' έφεραν, κατσίβελε, στη μπόλια

Ατσίγγανε κι αφέντη μου με τι να σε στολίσω;

φέρτε το μαυριτάνικο σκουτί το πορφυρό

στον τοίχο της Καισαριανής μας φέραν από πίσω

κι ίσα ένα αντρίκειο ανάστημα ψηλώσαν το σωρό.

Κοπέλες απ' το Δίστομο, φέρτε νερό και ξύδι

κι απάνω στη φοράδα σου δεμένος σταυρωτά

σύρε για κείνο το στερνό στην Κόρδοβα ταξίδι

μέσα απ' τα διψασμένα της χωράφια τα ανοιχτά

Βάρκα του βάλτου ανάστροφη

φτενή δίχως καρένα

σύνεργα που σκουριάζουνε σε γύφτικη σπηλιά

σμάρι κοράκια να πετάν στην έρημην αρένα

και στο χωριό να ουρλιάζουνε τη νύχτα εφτά σκυλιά.

Στίχοι: Νίκος Καββαδίας

Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος

Εκτέλεση: Γιάννης Κούτρας

ΣΦΑΓΗ του ΔΙΣΤΑΜΟΥ - ΔΕΝ σας ξεχάσαμε.

Ν. Βρεττάκου, «Επιμνημόσυνη γονυκλισία»

Στους εκτελεσμένους του Διστόμου

ΔΕΝ σας ξεχάσαμε.

Είναι η καρδιά μας... ένα ευρύ πεδίο αναστάσεως.

Δεν σας αφήσαμε... άνιφτους κι άντυτους,

όλο αίματα, τρύπες και χώματα.

Μάρτυς ο ήλιος μας... ΔΕΝ σας ξεχάσαμε!

Η καρδιά μας μεγάλωσε.. απόχτησε ουρανό

με σελήνη κι αστέρια δικά της, λαμπρά,

για τους ήρωες, τους μάρτυρες, τους αγίους της. 

Σκηνώσατε μέσα της.. κι υπάρχει απ' όταν

χάσατε εδώ τα παιδιά και τα σπίτια σας.

Υπάρχετε μέσα κι έξω από μας... στα δέντρα

που φυτέψατε και ψήλωσαν, άνθισαν, κάρπισαν

μόνα τους, δίχως εσάς... ΔΕΝ σας ξεχάσαμε!...

Κι αν δεν σας κάναμε αιώνιο τραγούδι

δεν φταίμε εμείς. Σε τούτο τον τόπο

είναι πολλά αυτά... που το ύψος τους

φαίνεται δύσκολα. Περιβλημένες από ένα

πλατύγυρο φ ω ς... καμωμένο από διάφανο αίμα 

οι μ ο ρ φ έ ς σας... στέκουν πάνω απ' την ποίηση.

Δε χωράνε στη μουσική... Ούτε φθόγγοι... ούτε λέξεις

δεν φτάνουν να φτιάξουμε... ωραίο-ωραίο, 

καθώς θα της ταίριαζε... ένα ένδυμα στη θυσία σας.

Αν μπορείτε ν' ακούσετε τη σιωπή μας.... ακούστε τη

αδελφοί... Συγχωρέστε μας... ΔΕΝ σας ξεχάσαμε!

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΩΓΟΥ: Θα'ρθει Καιρός

Θα 'ρθεί καιρός... 
που θ’ α λ λ ά ξ ο υ ν... τα πράματα.

Να το θυμάσαι... Μαρία.

Θυμάσαι Μαρία στα διαλείμματα.. εκείνο το παιχνίδι

που τρέχαμε.. κ ρ α τ ώ ν τ α ς τη σκυτάλη

– μη βλέπεις εμένα – μην κλαις.
Εσύ είσ’ η Ελπίδα

ά κ ο υ.... θάρθει καιρός

που τα παιδιά... θα διαλέγουνε γονιούς

δε θα βγαίνουν στην τύχη

Δε θα υπάρχουν πόρτες κλειστές

με γερμένους απέξω

Και.... τη δουλειά

θα... τη δ ι α λ έ γ ο υ μ ε

δε θά `μαστε άλογα να μας κοιτάνε στα δόντια.

Οι ά ν θ ρ ω π ο ι – σκέψου! – 

θα μιλάνε με χρώματα.... κι άλλοι με νότες

Να φ υ λ ά ξ ε ι ς.... μοναχά

σε μια μεγάλη φιάλη με νερό

ΛΕΞΕΙΣ κι ΕΝΝΟΙΕΣ... σαν κι αυτές

Απροσάρμοστοι... Καταπίεση... Μοναξιά...

Τιμή... Κέρδος... Εξευτελισμός

για.... το μ ά θ η μ α της Ιστορίας.

Ε ί ν α ι.... Μαρία – δε θέλω να λέω ψέματα –

δ ύ σ κ ο λ ο ι... καιροί.

Και θάρθουνε κι άλλοι.

Δεν ξέρω – μην περιμένεις κι από μένα πολλά –

τόσα έζησα.... τόσα έμαθα.... τόσα λέω

κι απ’ όσα διάβασα...
ΕΝΑ... κ ρ α τ ά ω καλά:

«Σημασία έχει.... να π α ρ α μ έ ν ε ι ς... Άνθρωπος».

Θα.... την α λ λ ά ξ ο υ μ ε... τη Ζωή

παρ’ όλα αυτά..... Μαρία
ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΩΓΟΥ

Μουσική: ΕΥΑΝΘΙΑ ΡΕΜΠΟΥΤΣΙΚΑ

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΩΓΟΥ: Καμιά Φορά

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΩΓΟΥ: Το ΝΟΥ Σου... ε;

Καμιά φορά... ανοίγει η πόρτα 

σίγα σιγά και μπαίνεις. 

Φοράς άσπρο κάτασπρο κουστούμι.. 

και λινά παπούτσια. 

Σκύβεις... βάζεις στοργικά στη χούφτα μου

72 φράγκα και... φεύγεις. 

Έχω μείνει... στη θέση που μ’ άφησες

για να με ξαναβρείς. 

Όμως πρέπει νά `χει περάσει πολύς καιρός

γιατί τα νύχια μου μακρύνανε 

κι οι φίλοι.... με φοβούνται.

Κάθε μέρα μαγειρεύω πατάτες

έχω χάσει... την φαντασία μου

κι όταν ακούω "Κατερίνα".... τρομάζω. 

Νομίζω... πως πρέπει να καταδώσω κάποιον.

Έχω φυλάξει... κάτι αποκόμματα με κάποιον

που λέγανε πως είσαι συ. 

Ξέρω.... πως λένε ψέματα οι εφημερίδες, 

γιατί... γράψανε πως σου ρίξανε στα πόδια.

Ξέρω πως π ο τ έ.... δε σημαδεύουνε στα πόδια.

Στο μ υ α λ ό... είναι ο σ τ ό χ ο ς, 

το Νου σου ε;

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΩΓΟΥ: Η Μοναξιά

Η μ ο ν α ξ ι ά...

δεν έχει το θλιμμένο χρώμα στα μάτια

της συννεφένιας γκόμενας.

Δεν περιφέρεται νωχελικά κι αόριστα

κουνώντας τα γοφιά της στις αίθουσες συναυλιών

και στα παγωμένα μουσεία.

Δεν είναι κίτρινα κάδρα παλιών «καλών» καιρών

και ναφθαλίνη στα μπαούλα της γιαγιάς

μενεξελιές κορδέλες και ψάθινα πλατύγυρα.

Δεν ανοίγει τα πόδια της με πνιχτά γελάκια

βοϊδίσιο βλέμμα κοφτούς αναστεναγμούς

κι ασορτί εσώρουχα.

Η μ ο ν α ξ ι ά.

Έχει το χρώμα των Πακιστανών η μοναξιά

και μετριέται πιάτο πιάτο

μαζί με τα κομμάτια τους

στον πάτο του φωταγωγού.

Στέκεται υπομονετικά όρθια στην ουρά

Μπουρνάζι – Αγ. Βαρβάρα – Κοκκινιά

Τούμπα – Σταυρούπολη – Καλαμαριά

Κάτω απ’ ό λ ο υ ς..... τους καιρούς

με ιδρωμένο κεφάλι.

Εκσπερματώνει ουρλιάζοντας 

κατεβάζει μ’ αλυσίδες τα τζάμια

κάνει κατάληψη στα μέσα παραγωγής

βάζει μπουρλότο στην ιδιοκτησία

είναι επισκεπτήριο τις Κυριακές στις φυλακές

ίδιο β ή μ α στο προαύλιο.... ποινικοί κι επαναστάτες

πουλιέται κι αγοράζεται λεφτό λεφτό ανάσα ανάσα

στα σκλαβοπάζαρα της γης 

– εδώ κοντά είν’ η Κοτζιά –

ξυπνήστε πρωί.

Ξ υ π ν ή σ τ ε.... να τη δείτε.

Είναι πουτάνα στα παλιόσπιτα

το γερμανικό νούμερο στους φαντάρους

και τα τελευταία

ατέλειωτα χιλιόμετρα ΕΘΝΙΚΗ ΟΔΟΣ–ΚΕΝΤΡΟΝ

στα γαντζωμένα κρέατα από τη Βουλγαρία.

Κι ό τ α ν.... σφίγγει το αίμα της και δεν κρατάει άλλο

που ξ ε π ο υ λ ά ν.... τη φάρα της

χορεύει στα τραπέζια ξυπόλυτη.... ζεμπέκικο

κρατώντας στα μπλαβιασμένα χέρια της

ένα καλά ακονισμένο τσεκούρι.

Η μ ο ν α ξ ι ά

η μοναξιά μας λέω.... Για τη δική μας λέω

είναι τσεκούρι στα χέρια μας

που πάνω απ’ τα κεφάλια σας... 

γ υ ρ ί ζ ε ι.... γυρίζει.... γυρίζει.... γυρίζει

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΩΓΟΥ: Εμένα οι Φίλοι μου

Εμένα οι φίλοι μου... είναι μαύρα πουλιά
που κάνουν τραμπάλα... 
στις ταράτσες ετοιμόρροπων σπιτιών
Εξάρχεια, Πατήσια, Μεταξουργείο, Μετς
Κάνουν ό,τι λάχει
Πλασιέ τσελεμεντέδων κι εγκυκλοπαιδειών
Φτιάχνουν δρόμους κι ενώνουν ερήμους
Διερμηνείς σε καμπαρέ της Ζήνωνος
Επαγγελματίες επαναστάτες
Παλιά τους στρίμωξαν και τα κατέβασαν
Τώρα παίρνουν χάπια και οινόπνευμα να κοιμηθούν
αλλά... βλέπουν όνειρα και δεν κοιμούνται

Εμένα οι φίλοι μου.... είναι μαύρα πουλιά
Εμένα οι φίλες μου... είναι σύρματα τεντωμένα

Εμένα οι φίλες μου... είναι σύρματα τεντωμένα
στις ταράτσες παλιών σπιτιών
Εξάρχεια, Βικτώρια, Κουκάκι, Γκύζη
Πάνω τους έχετε καρφώσει
εκατομμύρια σιδερένια μανταλάκια... 
τις ενοχές σας, 
αποφάσεις συνεδρίων, 
δανεικά κοστούμια, 
σημάδια από κάφτρες
περίεργες ημικρανίες, 
απειλητικές σιωπές
κολπίτιδες
ερωτεύονται ομοφυλόφιλους
τριχομονάδες
καθυστέρηση
Το τηλέφωνο
σπασμένα γυαλιά
Το ασθενοφόρο
Κανείς...

Εμένα οι φίλοι μου... είναι μαύρα πουλιά
Εμένα οι φίλες μου... είναι σύρματα τεντωμένα

Κάνουν ό,τι λάχει
Όλο ταξιδεύουν οι φίλοι μου
γ ι α τ ί.... δεν τους αφήσατε σπιθαμή για σπιθαμή
Όλοι οι φίλοι μου... ζωγραφίζουν με μαύρο χρώμα
γιατί.... τους ρημάξατε το κόκκινο
Γράφουν σε συνθηματική γλώσσα
γιατί η δική σας... μόνο για γλύψιμο κάνει
Οι φίλοι μου είναι... μαύρα πουλιά και σύρματα
στο λαιμό σας, στα χέρια σας
Οι φίλοι μου...

Εμένα οι φίλοι μου... είναι μαύρα πουλιά
Εμένα οι φίλες μου... είναι σύρματα τεντωμένα

 ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΩΓΟΥ

Κ. ΚΑΒΑΦΗΣ: ΘΑΛΑΣΣΑ ΤΟΥ ΠΡΩΙΟΥ

Θάλασσα του Πρωιού

Εδώ ας σταθώ

κι ας δω κι εγώ τη φύση λίγο

θάλασσα του πρωιού 

κι ανέφελου ουρανού

λαμπρά μαβιά και κίτρινη όχθη

Ολα ωραία και μεγάλα φωτεισμένα

λαμπρά μαβιά και κίτρινη όχθη

Εδώ ας σταθώ 

κι ας γελαστώ πως βλέπω αυτά

τα είδα αλήθεια μια στιγμή

σαν πρωτοτοστάθηκα

κι όχι κι εδώ

τες φαντασίες μου

τα ιδάλματα της υδονής 

κι όχι κι εγώ

Ολα ωραία και μεγάλα φωτεισμένα

λαμπρά μαβιά και κίτρινη όχθη

Κωνσταντίνος Καβάφης