Ρίτα Μπούμη-Παπά: Φως ιλαρόν

Φως ιλαρόν

Είσαι το μόνο φως... που ορίζω

Σε πύργο σε κρατώ στημένο

Στον άνεμο

Σ’ αβράδυαστη μέρα.. σ’ αιχμαλωτίζω

Μαργαριτάρια.. σου χαρίζω

Περίπατους γλυκούς

Σ’ ουρανούς δίχως σύνορα.

Πριν από σένα

Είχαν δει την καρδιά μου οι γλάροι

Να ναυαγεί

Σκεπασμένη με φύκια.

Τώρα χτυπάς εσύ το τζάμι μου

Κι οι γούνες της θάλασσας

Τυλίγουν το ρίγος μου

Νύχτες έναστρες ξεκολλούν

απ’ το χρόνο

φωτιές από ουράνια τόξα

καίνε στο τζάκι μου

ξ η μ ε ρ ώ ν ε ι

και δεν διαλύονται τα φαντάσματα

που χτίζουν στον ύπνο μου

παλάτια στην άμμο.

Φως ιλαρόν

Όποια χώρα επισκεφθείς λέγεται

Ε λ π ί δ α

Όποια γη πατήσεις... καλπάζει

Στη χαίτη του ιλίγγου

Στην έκσταση

Σ΄όποιο προσκέφαλο κοιμηθείς

Με σπαθί λυγερό από μαρτιάτικο μίσχο

Το σφάζεις

Το γεμίζεις όνειρα.

Λαμπάδα από ανόθευτο κερί

Στα σκοτάδια

Φέξε απ’ τα ύψη τους νόμους

Μιας νέας θρησκείας

Αναίμακτης

Το υλικό

Για το μέγα ναό... της Ε ι ρ ή ν η ς

Που αιώνες ονειρεύονται

Τ’ ανθρώπινα ποίμνια.

Δείξε σ’ όσους δεν πίνουν

Άλλο κρασί απ’ το αίμα

Και το κίτρινο μέταλλο έχουν θεό

Τις διαστάσεις του χρόνου

Στο χώρο που εσύ μόνο βαδίζεις

Το μόριο της παρουσίας τους

Στο απέραντο σύμπαν

Το μαστό τον αστείρευτο

Της  α γ ά π η ς  το γάλα.

Εξήγησε τους πόσο απύθμενη είναι

Η άβυσσος

Πόσο έχουνε κιόλας

Στο χείλος της πλησιάσει

Με το πνεύμα δεμένο

Στων πολέμων τ’ αμάξια

Πόση οργή ηφαιστείων... κλείνει

Η ξέχειλη καρδιά... των ταπεινών

Που δεν είδαν ποτέ τους

Ψωμί και βιβλίο

Και γράψε στο μαύρο βελούδο

Του άπειρου

Με πύρινα γράμματα

Πως η νίκη.... θα ‘ναι του Ανθρώπου.

Φως ιλαρόν

Εσύ, εγώ και το τραγούδι

Τρέχομε ακόμα μαζί

Διανύομε αποστάσεις.. μέσα σε στιγμές

Εισδύοντας σε κύκλους πύρινους

Για να καούμε

Μα, απ’ τη δ ο κ ι μ α σ ί α

Βγαίνομε πιο άλκιμοι

Και πιο λαμπροί.

Δεν ξέρω αν ήταν εποχή που είμαστε

Άγνωστοι

Εσύ, εγώ και το τραγούδι

Τώρα αναζητιόμαστε κι οι τρεις

Απεγνωσμένα

Η επαφή μας κάνει τα δέντρα

Να τινάζονται

Δίχως πνοή ανέμου...

Λέξεις βελούδινες ανθούν στ’ αυτιά

Με ματωμένους μίσχους

Κι ένας λαβύρινθος μας παρασύρει

Στα ενδότερα του.

Κι αυτόν όμως τον κίνδυνο τον αψηφούμε

-γιατί τώρα το νήμα δεν υπάρχει

κι η Αριάδνη ήταν μύθος-

πάνω στο άσπρο προσκέφαλο του δειλινού

κ ω φ ε ύ ο μ ε

στη μυστική επίκληση της φρόνησης

είμαστε έτοιμοι... για το πήδημα

του θανάτου

για την  π ά λ η... της αγάπης

εναντίον όλων

για την ελπίδα που τρέμει

και ζητά να ζήσει

μες στα ερείπια και στις στάχτες

για την απόφαση

να συγκολλήσουμε τρίμμα με τρίμμα

ό λ α... τα θρύψαλλα

σ’ έναν καθρέφτη γαλανό

με χλοερές ανταύγειες

και δάφνες άκοπες στις όχθες

να ιδούμε ακόμα μια φορά

ολάνθιστο το πρόσωπο μας.

Κ. ΒΑΡΝΑΛΗΣ - Μ. ΚΑΤΡΑΚΗΣ

ΚΩΣΤΑΣ ΒΑΡΝΑΛΗΣ

ΑΦΙΕΡΩΜΑ στον Αξέχαστο α γ α π η μ έ ν ο Ποιητή.. 

ΚΩΣΤΑ  ΒΑΡΝΑΛΗ

που γεννήθηκε.... στις 14 Φλεβάρη του 1884

«Ποιητή, σ’ είδαμε πάντα στο πλευρό του λαού μας 

με σκέψη και με πράξη. Ο λόγος σου σπαθί,

νυστέρι και φωτιά που φωτάει και φως που καίει. 

Σ’ είδαμε πάντα με την παλάμη σου ανοιχτή,

 δίπλα στ’ αυτί, για ν’ αφουγκράζεσαι 

πίσω απ’ τα τείχη τη στρογγυλή βουή 

του Ιστορικού, αναπότρεπτου ήλιου.... 

Αυτόν τον ήλιο μας έδειξες»

Γιάννης Ρίτσος για τον Κ. Βάρναλη

Lunapiena: Το Πιo Μακρύ Ταξίδι..

 Το Πιo Μακρύ Ταξίδι..
από τα μάτια.. στη καρδιά, 

από το σώμα.. στη ψυχή του άλλου!

Άγνωστους κόσμους θαυμαστούς

και κάστρα γκρεμισμένα 

στο δρόμο σου θα συναντήσεις..

Το μεγαλύτερο μυστήριο της ζωής

που περιμένει να το εξερευνήσεις,

ένας ολόκληρος κόσμος σε αναμονή..

η χαραυγή και το λυκόφως μιας ζωής.

H πανέμορφη Γη.. του ανθρώπου.

^

L’amore e’ un lungo viaggio 

nel cuore, nel corpo 

e nella mente di un altro,

quante meraviglie 

e quanti disastri troverai,

il più grande mistero della natura 

che aspetta ad essere esplorato,

un vero mondo in attesa.. di conoscerlo…

una vita intera... per essere rispettata.

Questa bellissima Terra.. dell’Uomo.

Lunapiena -2007

Lunapiena: Η ΑΓΑΠΗ

Η Αγάπη καλέ μου.. δεν είναι δύσκολη ποτέ.. 

Σαν Άνεμος.. σ’αγκαλιάζει και σε πάει ψηλά.

Σαν της αυγής το Φως.. που διώχνει το σκοτάδι. 

Της ομορφιάς χαμόγελο..  ελπίδας κάλεσμα..

της Φύσης γέννα... εμπιστοσύνης αγκαλιά. 

Ζωή είναι.. που την δύναμη της ύπαρξης χαρίζει.  

Τραγούδι είναι της ψυχής.. χορός των άστρων.

Η Αγάπη καλέ μου… δεν ανέχεται τον πόνο.

Βάλσαμο είναι... που τις πληγές γιατρεύει.

Είν' το λουλούδι του Μαγιού.. της άνοιξης το άρωμα.

Νέκταρ είναι της ζωής... αθανασίας γεύση..

και Αμβροσία για τις ευαίσθητες, ευγενικές καρδιές..

Συγνώμης πρόσφορο... ευγνωμοσύνης δώρο...

Οίνος θεϊκός... νου και καρδιά μεθά...

Η Αγάπη καλέ μου.. δεν σταματά ποτέ..

Γλάρος λευκός που χάνεται στ’ουρανού το γαλάζιο.

Αητός που κατακτά... τις κορυφές του κόσμου.

Ποτάμι είναι που κυλά... στης θάλασσας τα βάθη. 

Ωκεανός που προστατεύει... την μήτρα της ζωής... 

Όμορφη Πεταλούδα  που τ'ανθη ζευγαρώνει...

Αόρατος άνεμος... της καρδιάς η ανάσα.

Η Αγάπη καλέ μου, δεν σε προδίδει ποτέ...

δεν ξέρει ν’απατά... δεν γεννήθηκε ν ανήκει σε κανένα,

ούτε φυλακίζεται.. μέσα στα τείχη μιας καρδιάς,

δεν δέχεται παρακάλια.. απρόσκλητη πάντα φτάνει..

σαν ένα χαμόγελο… σαν ένα χάδι….

Όπως η αυγή του Ήλιου.. διώχνει τ'αστέρια

Ουράνιο χάρισμα.. που αντάλλαγμα δεν προσδοκά. 

Η Αγάπη καλέ μου.. δεν υπογράφει πίστης συμφωνητικά

δεν αντέχει την εξάρτηση και δεν ανέχεται συμβιβασμούς.

Ούτε κλειδώνεται... στο χρονοντούλαπο της μνήμης.

Δεν αρέσκεται... στη πεζότητα των ψεύτικων υποσχέσεων

αντανακλά το όνειρο… στην ειλικρίνεια αναπνέει

όπως μια έναστρη νύχτα.. χωρίς τα σύννεφα της αυταπάτης.

Είναι ο στόχος μιας καρδιάς.. π'αναζητά ελευθερία.

Lunapiena (2007)

^

 L’AMORE

                                               

L’amore miο carο… NON è mai difficile…

è vento che travolge e ti fa volare in alto

è luce che illumina

e ti mostra il volto della felicità..

è bellezza che sorride e ricchiama speranza

è natura che abbraccia e regala fiducia

è Vita che brama la gioia dell’essere…

è canto che avvolge l’anima e la porta sul cielo.

L’amore miο carο… NON sopporta il dolore…

è balsamo che cura le nostre ferite del cuore

è il fiore del Maggio che profuma l’esistenza

è nettare di Vita.. che sà di immortalità

è l’ambrosia.. per le anime gentili e sensibili

è l’ostia del perdono che regala serenità

è vino che ubbriaca con dolcezza lo spirito.

L’amore miο carο… NON si ferma mai…

è gabbiano che cerca l’azzurro del cielo

è aquilla che vola verso la cima del mondo

è fiume che scorre verso l’aperto del mare

è oceano che ospita nel suo grebo la Vita

è farfalla che gioca il nascodiglio con il fiore

è aria invisibile che riempie l’atmosfera del cuore.

L’amore miο carο… NON ti tradisce mai…

Non sa tradire perchè non appartiene a nessuno

Non si prigiona mai.. tra le mura di un cuore

Non si fa pregare.. perchè viene inaspettata

come un sorriso… come una carezza…

come l’alba del sole dopo una lunga notte d’attesa

è un regalo divino senza prettendere un ricambio.

L’amore miο carο… NON firma contratti di fedeltà…

Non ama la dipendenza e Non sopporta accordi

Non si può chiudere a chiave nell’armadio dei ricordi

Non ama la debolezza delle false parole

rispecchia il sogno… respira la sincerità…

come la notte stellata senza le nuvole dell’illusione

è la meta del cuore.. che cerca l’immensità…

  

Lunapiena (2007)

DEMIS ROUSSOS: ISLAND OF LOVE

DEMIS ROUSSOS - Because - Mourir aupres de mon amour