ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΟΥΖΟΣ: Ρομαντικός επίλογος

Μη με διαβάζετε ό τ α ν δεν έχετε
παρακολουθήσει κηδείες αγνώστων
ή έστω μνημόσυνα.
Ό τ α ν δεν έχετε 
μαντέψει τη δύναμη 
που κάνει την α γ ά π η
εφάμιλλη... του θανάτου.
Όταν δεν αμολήσατε αητό την Καθαρή Δευτέρα
χωρίς να τον βασανίζετε
τραβώντας ολοένα το σπάγκο.
Όταν δεν ξέρετε πότε μύριζε τα λουλούδια
ο Νοστράδαμος.
Όταν δεν πήγατε τουλάχιστο μια φορά
στην Αποκαθήλωση.
Όταν δεν ξέρετε κανέναν... υπερσυντέλικο.
Αν δεν αγαπάτε τα ζώα
και μάλιστα τις νυφίτσες.
Αν δεν ακούτε τους κεραυνούς ευχάριστα
οπουδήποτε.

Όταν δεν ξέρετε πως ο ωραίος Modigliani
τρεις η ώρα μεθυσμένος
χτυπούσε βίαια την πόρτα ενός φίλου του
γυρεύοντας τα ποιήματα του Βιγιόν
κι άρχισε να διαβάζει ώρες δυνατά
ενοχλώντας το σύμπαν.

Όταν λέτε τη φύση μητέρα μας και όχι θεία μας.
Όταν δεν πίνετε χαρούμενα το αθώο νεράκι.
Αν δεν καταλάβατε πως η Ανθούσα
είναι μάλλον η εποχή μας.

ΠΡΟΣΟΣΧΗ
ΧΡΩΜΑΤΑ.
Μη με διαβάζετε
όταν έχετε δίκιο.
Μη με διαβάζετε όταν
δεν ήρθατε σε ρήξη με το σώμα…

Ώρα να πηγαίνω
δεν έχω άλλο στήθος.

(από τη συλλογή ΠΕΝΘΗΜΑΤΑ 1969)

Μ. ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ: Ο Στρατιώτης Ποιητής

 
Δεν έχω γράψει ποιήματα
μέσα σε κ ρ ό τ ο υ ς
μέσα σε κρότους
κύλησε η ζωή μου

Την μιαν ημέρα έτρεμα
την άλλη ανατρίχιαζα
μέσα στο φ ό β ο
μέσα στο φόβο
πέρασε η ζωή μου

Δεν έχω γράψει ποιήματα
δεν έχω γράψει ποιήματα
μόνο σ τ α υ ρ ο ύ ς
σε μνήματα
καρφώνω..

από την ποιητική συλλογή:
ΤΑ ΦΑΣΜΑΤΑ ή Η ΧΑΡΑ ΣΤΟΝ ΑΛΛΟ ΔΡΟΜΟ 

1958

Κ. ΚΑΒΑΦΗΣ - Φ. ΑΡΜΕΝΗΣ: ΚΕΡΙΑ

Του μέλλοντος οι μέρες στέκοντ' εμπροστά μας

σα μιά σειρά κεράκια αναμένα -

χρυσά, ζεστά, και ζωηρά κεράκια.

Οι περασμένες μέρες.. πίσω μένουν,

μια θλιβερή γραμμή κεριών σβησμένων·

τα πιο κοντά.. βγάζουν καπνόν ακόμη,

κρύα κεριά, λιωμένα, και κυρτά.

Δεν θέλω να τα βλέπω· με λυπεί η μορφή των,

και με λυπεί.. το πρώτο φως των να θυμούμαι.

Εμπρός κυττάζω... τ' αναμένα μου κεριά.

Δεν θέλω να γυρίσω να μη διω και φρίξω

τι γρήγορα.. που η σκοτεινή γραμμή μακραίνει,

τι γρήγορα.. που τα σβυστά κεριά πληθαίνουν.

"Κερια"

Κωνσταντίνου Καβάφη
^

Απαγγελία: Φώτης Αρμένης

Τραγούδι: Χρόνης Αηδονίδης, 

¨Όλοι με λεν τραγούδισε"

Νικηφόρος Βρεττάκος: Ολυνυχτία

Δε με κατάλαβες,

 ό λ η  τη νύχτα ήμουνα  π λ ά ϊ  σου,

 προσπαθούσα να κλείσω τα παράθυρα,

 π ά λ ε υ α – όλη τη νύχτα.

 Ο αγέρας επέμενε.

 Άπλωσα τότε τις παλάμες μου πάνω σου

σαν δυο φύλλα ουρανού και σε σκέπασα.

Έπειτα βγήκα στον εξώστη και κοίταζα

δίχως χέρια τον κόσμο.

^

Veglia                                    

Non mi avevi capito,

tutta la notte ero accando a te,

ho cercato di chiudere le finestre

lottavo – tutta la notte.

Il Vento insisteva.

Ho disteso le mie mani su di te,

come due foglie del cielo e ti ho coperta.

Alla fine sono uscito sul balcone

e ho guardato il mondo senza mani

Trad. Lunapiena

^ 

Νικηφόρος Βρεττάκος

από το.. Πικραμένος Αναχωρητής 

Amazon Rainforest Relaxation Video

Γ. ΡΙΤΣΟΣ: Τι θέλουν στον τόπο μας οι ξένοι

«Α δ έ ρ φ ι α μου, σήμερα σας μιλάω 
με λόγια χώματα, σημαίες και αίματα
με το χωνί... της λαϊκής οργής 
ανεβασμένο... στο πικρό μας στόμα
Τι θέλουν... στον τόπο μας οι ξένοι;
Γιατί να διαφεντεύουν οι άλλοι.. τα δικά μας;
Γιατί ν’ αλλάζουν.. τη θέση των άστρων μας;
Γιατί να τυφλώνουν.. τα πράσινα μάτια 
των δέντρων μας και... των παιδιών μας;

Τι θέλουν στον τόπο μας οι ξένοι;
Ένα παιδί νυστάζει. Θέλει να κοιμηθεί
και δεν τ’ αφήνει... η π ε ί ν α.
Να θ υ μ ά σ α ι.... τα παιδιά που δεν κοιμούνται.
Κάποτε και μια κούνια πικραμένη
που τραμπαλίζεται στην ερημιά της
μπορεί να ‘ναι... ένας στόλος οργής
σκίζοντας θριαμβευτικά... τη Μ ε σ ό γ ε ι ο.

Νύχτα βουβή, νύχτα βαθιά, Ε λ λ η ν ι κ ή.
Σκοτάδι ζυμωμένο... με τις δόξες των άστρων
ζυμωμένο... με τις σφιχτές γροθιές των ελάτων
με το κλάμα των παιδιών,
με τη σιωπή των μανάδων,
με τις φλόγες των αιώνων.
Σιωπή – Οι καρδιές δεν ερωτεύονται πια,
– ντουφεκίζουν.

Τι θέλουν στον τόπο μας οι ξένοι;
Αφήστε μας ήσυχους. Αφήστε μας
να φάμε το ψωμί μας... στα γόνατα του κόσμου,
αφήστε μας.. ν’ αποτελειώσουμε το χαμόγελό μας
να πάμε στον κινηματογράφο της άνοιξης [..]

Αδέρφια μου, τι θέλουν στον τόπο μας οι ξένοι;
Να φύγουν, να φ ύ γ ο υ ν, να φύγουν.
Αν δ ί ν α μ ε τα χέρια, αδέρφια μου.
Τι μας χωρίζει;
Κι εσύ κι εγώ το ίδιο π ο ν ά μ ε τούτα τ’ άγια,
τούτα τα κλαμένα χώματα,
τούτα τα δοξασμένα χώματα.
Τι μας χωρίζει;
Κι εσύ κι εγώ το ίδιο πονάμε.. 

αν μας χτυπήσουνε.

Π ο ν ά μ ε.
Πονάμε το κ ο υ κ ο ύ τ σ ι... της ελιάς μας
που ‘ναι ευλογία και για τους δυο μας –
ετούτο το κουκούτσι που ‘ναι
σαν τον κάλο της τιμής.. 

στο πόδι του Έθνους μας,
κι αν μας πατήσουνε τον κάλο της τιμής
το ίδιο και συ και γω τραβάμε το μαχαίρι…

Τι θέλουν στον τόπο μας οι ξένοι;…
Εμείς άλλον εχθρό δεν έχουμε
παρά μονάχα κείνον...
που δε σέβεται τον Άνθρωπο […]

..απόσπασμα από το ποίημα:
«Διακήρυξη, προς το λαό μου 

και σ’ όλους τους λαούς του κόσμου
Γιάννης Ρίτσος:

"Συντροφικά τραγούδια", εκδ. Σ. Ε.

ΩΡΑΙΑ που΄ναι η ΑΥΓΗ

Ωραία που ναι την αυγή

όταν γλυκοχαράζει

χαρά σε κείνη την καρδιά

που δεν αναστενάζει

Σγουρέ βασιλικέ μου

με φύλλα πράσινα

θέλω τον έρωτά σου

με χίλια βάσανα

Σγουρέ βασιλικέ μου

και μαντζουράνα μου

εσύ θα με χωρίσεις

από τη μάνα μου

Σγουρέ βασιλικέ μου

με φύλλα πράσινα

θέλω τον έρωτά σου

κι ας έχει βάσανα

Στίχοι, 

Μουσική: Παραδοσιακό

Εκτελέσεις: Ειρήνη Κονιτοπούλου, Γιάννης Πάριος