ROSA LUXEMBURG

Ρόζα Λούξεμπουργκ : «Λασπωμένη, ατιμασμένη, 

βουτηγμένη μέσα στο ίδιο της το αίμα, στάζοντας πύον: 
να πώς παρουσιάζεται... η α σ τ ι κ ή κοινωνία, 
να ποιο είναι το πραγματικό της πρόσωπο. 

Δεν είναι πια όπως κάποτε, που φ τ ι α σ ι δ ω μ έ ν η

 και φορώντας το πέπλο της εντιμότητας 
επιδιδόταν στην κουλτούρα και στη φιλοσοφία,

 στην ηθική και στην τάξη, στην ειρήνη και στο δίκαιο.

 Τ ώ ρ α... μοιάζει με θ η ρ ί ο αρπαχτικό, όργιο αναρχίας, 

μάστιγα του πολιτισμού και της ανθρωπότητας.
Η αστική κοινωνία φανερώνεται ολόγυμνη... 

όπως πραγματικά είναι»

ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ

Μ ε σ ό γ ε ι ο.... τη λεν και παίζουνε γυμνά
παιδιά με μαύρα μάτια... αγάλματα πικρά
γέννησε τους Θεούς, τον ίδιο το Χριστό
το καλοκαίρι εκεί.... δεν τρέμει τον καιρό
μεσ' τη Μ ε σ ό γ ε ι ο

Το α ί μ α τους.... αιώνες σκάλισε εκεί

τα βράχια και τους κάβους.... και τη βαθιά σιωπή
νησιά σαν περιστέρια... α ι ώ ν ι ε ς φυλακές
το καλοκαίρι εκεί... δεν τρέμει τις βροχές
μεσ' τη Μ ε σ ό γ ε ιο

Οι κάμποι κι οι ελιές.... χάνονται στη φωτιά

τα χέρια μένουν μόνα.... κι άδεια τα κορμιά

λ α ο ί  της συμφοράς.... 
και πίκρα του θανάτου

το καλοκαίρι εκεί.... δε χάνει τα φτερά του

μεσ' τη Μ ε σ ό γ ε ι ο

Εδώ... στη λίμνη αυτή γεννήθηκα κι εγώ

Μ ε σ ό γ ε ι ο ς του φόβου....

και των πικρών καιρών

τα όνειρα... που `παίζαν στα βαθιά νερά

γινήκαν δέντρα μόνα... στα ξερά νησιά

μεσ' τη Μ ε σ ό γ ε ι ο

Τον Παρθενώνα..... κρύβουν

σύννεφα βαριά

στην Ισπανία.... εχάθη η λέξη «λευτεριά»

πάντα η Αθήνα.... μένει όνειρο πικρό

το καλοκαίρι εκεί.... δεν τρέμει τον καιρό

μες στη Μ ε σ ό γ ε ι ο

Στίχοι : Δημήτρης Χριστοδούλου

Μουσική : Ζωρζ Μουστακί

Πρώτη εκτέλεση : Ζωρζ Μουστακί 1972
και.... με την Βίκυ Μοσχολιού 

Κ. ΚΑΒΑΦΗΣ: Αδύνατα

                                                 Μία χαρά υπάρχει πλην ευλογητή

                                                  μία παρηγορία εν αυτή τη λύπη.

Aπό το τέλος τούτο... πόσοι συρφετοί λείπουν 

χυδαίων ημερών, πόση ανία λείπει!

Είπεν είς ποιητής· «Είναι αγαπητή 

η μουσική που δεν δύναται να ηχήσει».

Κ’ εγώ θαρρώ ότι η πλέον ε κ λ ε κ τ ή

είν’ η ζ ω ή εκείνη... που δεν δύναται να ζήσει. 

από τα "Κρυμμένα Ποιήματα 1877-1923"

,εκδ. Ίκαρος

Κ. ΚΑΒΑΦΗΣ: Οι Tαραντίνοι Διασκεδάζουν

 
Θέατρα πλήρη, πανταχόθεν μουσική·

εδώ κραιπάλη και ασέλγεια, κ’ εκεί

αθλητικοί αγώνες και σοφιστικοί.

Του Διονύσου τ’ άγαλμα 

κοσμεί αμάραντος στέφανος.

 Μία κώχη γης δεν μένει άρραντος σπονδών. 

Διασκεδάζουν οι αστοί του Τάραντος.

Aλλ’ απ’ αυτά απέρχοντ’ οι Συγκλητικοί

και σκυθρωποί πολλά οργίλα ομιλούν.

Κ’ εκάστη τόγα φεύγουσα βαρβαρική

φ α ί ν ε τ α ι νέφος... καταιγίδα απειλούν. 

από τα Αποκηρυγμένα, Ίκαρος 1983

Κ. ΚΑΒΑΦΗΣ: Λόγος και Σιγή

Aζά καν ελκαλάμ μιν φάντα, ασσουκούτ μιν ζαχάμπ.
Aραβική Παροιμία

«Είναι χρυσός η σιωπή και άργυρος ο λόγος.»

Τίς βέβηλος προέφερε τοιαύτην β λ α σ φ η μ ί α ν;
τίς χαυνωθείς Aσιανός παραιτηθείς εις μοίραν
τυφλήν, βωβήν, τυφλός, βωβός; 

Ποίος οικτρός παράφρων
ξ έ ν ο ς τη ανθρωπότητι, την αρετήν υβρίζων,
χίμαιραν είπε την ψυχήν, και άργυρον τον λόγον;
Το μόνον μας θεοπρεπές δ ώ ρ η μ α, περιέχον
τα πάντα — ενθουσιασμόν, λύπην, χαράν, αγάπην·
εν τη ζωώδει φύσει μας α ν θ ρ ώ π ι ν ο ν το μόνον!
Συ όστις τον αποκαλείς άργυρον, δεν πιστεύεις
το μέλλον, λύον την σιγήν, μυστηριώδες ρήμα.
Συ εν σοφία δεν τρυφείς, πρόοδος δεν σε θέλγει·
με την αμάθειαν — χρυσήν σιγήν — ευχαριστείσαι.
Ν ο σ ε ί ς. Είν’ η αναίσθητος σ ι γ ή βαρεία ν ό σ ο ς,
ενώ ο Λ ό γ ο ς ο θερμός, ο συμπαθής, υ γ ε ί α.
Σκιά και νυξ είν’ η Σιγή· ο Λόγος, η ημέρα.
Ο Λ ό γ ο ς είν’ αλήθεια, ζωή, αθανασία.
Λ α λ ή σ ω μ ε ν, λαλήσωμεν — σιγή δεν μας αρμόζει
αφού εις το ο μ ο ί ω μ α επλάσθημεν του Λόγου.
Λαλήσωμεν, λ α λ ή σ ω μ ε ν — αφού λαλεί εντός μας
η θεία σκέψις, της ψυχής άυλος ομιλία.

από τα Αποκηρυγμένα, Ίκαρος 1983

ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ: Ο ΥΜΝΟΣ των ΑΙΩΝΩΝ

Κ. ΠΑΛΑΜΑΣ: Ο Γκρεμιστής

Ο Γκρεμιστής 

Ακούστε. Εγώ είμαι ο γκρεμιστής, 

γιατί είμ' εγώ κι ο κτίστης, 
ο διαλεχτός της άρνησης κι ο ακριβογιός της πίστης. 
Και θέλει και το γ κ ρ έ μ ι σ μ α... νου και καρδιά και χέρι. 
Στου μίσους τα μεσάνυχτα τρέμει ενός πόθου αστέρι. 
Κι αν είμαι της νυχτιάς βλαστός... του χαλασμού πατέρας, 
π ά ν τ α κοιτάζω προς το φως... το απόμακρο της μέρας. 
εγώ ο σεισμός ο αλύπητος... εγώ κι ο ανοιχτομάτης· 
του μακρεμένου αγναντευτής... 

κι ο κλέφτης κι ο απελάτης 
και με το καριοφίλι μου... και με τ' απελατίκι 
την πολιτεία την κάνω ερμιά, γη χέρσα το χωράφι. 
Κάλλιο φυτρώστε, αγκριαγκαθιές, 

και κάλλιο ουρλιάστε, λύκοι, 
κάλλιο φουσκώστε, πόταμοι 

και κάλλιο ανοίχτε τάφοι, 
και, δυναμίτη, βρόντηξε και σιγοστάλαξε αίμα, 
παρά σε πύργους άρχοντας... και σε ναούς το Ψέμα. 

Των πρωτογέννητων καιρών 

η πλάση με τ' αγρίμια ξανάρχεται. 

Καλώς να ρθή. Γ κ ρ ε μ ί ζ ω  τη ασκήμια. 
Είμ' ένα ανήμπορο παιδί... που σκλαβωμένο το 'χει 
το δείλιασμα... κι όλο ρωτά και μήτε ναι... μήτε όχι 
δεν του αποκρίνεται κανείς... και πάει κι όλο προσμένει 
το λόγο που δεν έρχεται... και μια  ν τ ρ ο π ή  το δένει 
Μα το τσεκούρι μοναχά... στο χέρι σαν κρατήσω, 
και το τσεκούρι μου... ψ υ χ ή  μ' ένα θυμό περίσσο. 
Τάχα ποιός μάγος, ποιό στοιχειό του δούλεψε τ' ατσάλι 
και νιώθω  φ λ ό γ α  την καρδιά.... και βράχο το κεφάλι, 
και θέλω να τραβήξω εμπρός... και πλατωσιές ν' ανοίξω, 
και μ' ένα Ναι να τιναχτώ... μ' ένα Όχι να βροντήξω; 
Καβάλα στο νοητάκι μου... δεν τρέμω σας όποιοι είστε 
γκρικάω, βγαίνει από μέσα του μια προσταγή:

 Γ κ ρ ε μ ί σ τ ε! 


Κ.Παλαμάς