DARIO FO

Το μήνυμα της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου

«Πριν πολλά χρόνια, 

η εξουσία επίλυσε το πρόβλημα της ανοχής της

 απέναντι στους ηθοποιούς της Commedia dell’ Arte

 δ ι ώ χ ν ο ν τ α ς  τους από την χώρα. 

Σήμερα, ηθοποιοί και θίασοι 

έχουν πρόβλημα ανεύρεσης δημόσιων σκηνών, 

θεάτρων και θεατών, εξαιτίας της  κ ρ ί σ η ς.

Επομένως, οι κυβερνώντες, δεν έχουν πρόβλημα 

να ε λ έ γ χ ο υ ν  αυτούς  που εκφράζονται 

μέσω της ειρωνείας και του σαρκασμού, 

μιας και δεν υπάρχει κανένας χώρος 

για τους ηθοποιούς, αλλά ούτε και κοινό 

στο οποίο να μπορούν να απευθυνθούν. 

Τουναντίον, 

κατά τη διάρκεια της Α ν α γ έ ν ν η σ η ς, 

στην Ιταλία, οι κυβερνώντες έπρεπε 

να προσπαθήσουν αρκετά για να φέρουν 

τους κωμικούς σε δύσκολή θέση μιας και 

τους  απολάμβανε μεγάλη μερίδα του κοινού.

Είναι γνωστό ότι η μεγάλη έξοδος 

των ηθοποιών της Commedia dell’ Arte 

πραγματοποιήθηκε 

στον αιώνα της Αντιμεταρρύθμισης, 

με τη θεσμοθέτηση της κατάργησης 

όλων των θεατρικών χώρων, 

ιδιαιτέρως στην Ρώμη, όπου κατηγορήθηκαν

 ότι πρόσβαλαν την Άγια Πόλη. 

Το 1967, ο Πάπας Ιννοκέντιος ΙΒ΄, 

κάτω από την συνεχόμενη πίεση 

της συντηρητικής πλευράς 

της αστικής τάξης και του κλήρου, 

διέταξε την κατεδάφιση του Θεάτρου Tordonina, 

το οποίο σύμφωνα με τους ηθικολόγους, 

είχε παρουσιάσει 

τον μεγαλύτερο αριθμό άσεμνων σκηνών. 

Την εποχή της Αντιμεταρρύθμισης, 

ο Καρδινάλιος Κάρλο Μπορομέο, 

ο οποίος δρούσε στον βορά της Ιταλίας, 

είχε αφιερώσει τον εαυτό του στην λύτρωση

 «των παιδιών του Μιλάνου», 

θέτοντας για την τέχνη έναν σαφή διαχωρισμό, 

ως την υψηλότερη μορφή πνευματικής εκπαίδευσης,

 και το θέατρο ως την έκφραση 

της αισχρολογίας και της ματαιοδοξίας. 

Σε ένα γράμμα 

που απεύθυνε στους συνεργάτες του, 

το οποίο παραθέτω σχεδόν αυτούσιο, 

εξέφρασε τις πεποιθήσεις του περίπου ως εξής: 

«ανησυχώ για την ε ξ ά λ ε ι ψ η του κακού σπόρου, 

έχουμε καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια 

για να κάψουμε τα  κ ε ί μ ε ν α 

 που περιέχουν μιαρούς λόγους, 

για να τους εξαλείψουμε από την μνήμη των αντρών, 

και την ίδια στιγμή να διώξουμε αυτούς 

που κυκλοφορούν αυτά τα κείμενα σε έντυπη μορφή. 

Προφανώς όμως ενώ κοιμόμασταν, 

ο διάβολος δούλευε με ανανεωμένο ζήλο. 

Αυτό που μπορούν να δουν τα μάτια 

μπορεί να είναι πιο διεισδυτικό για την ψυχή

 απ’ αυτό που μπορούν να διαβάσουν σε τέτοια βιβλία! 

Πόσο καταστροφικός μπορεί να είναι 

για το μυαλό των νεαρών αντρών και κοριτσιών 

ο προφορικός λόγος και οι απρεπείς κινήσεις, 

παρά μία άψυχη λέξη τυπωμένη σε βιβλία.

 Γι’ αυτό είναι επείγον να απαλλάξουμε 

τις πόλεις μας από αυτούς που κάνουν θέατρο,

 όπως κάνουμε και με τις ανεπιθύμητες ψυχές».

Επομένως η μοναδική λύση για την  κ ρ ί σ η 

είναι να ελπίζουμε ότι το μεγάλο κυνήγι μαγισσών

 οργανώνεται εναντίον μας και ιδιαίτερα 

ενάντια στους νέους ανθρώπους που επιθυμούν 

να διδαχθούν την τέχνη του θεάτρου: 

μια νέα διασπορά Κωμικών, 

δημιουργών του θεάτρου, 

οι οποίοι μέσα από αυτό τον περιορισμό

 θα δημιουργήσουν αφάνταστα οφέλη 

για μια νέα εκπροσώπηση»

Frank Scott

 Villenelle for Our Times

From bitter searching of the heart,

Quickened with passion and with pain

This is the faith from which we start:

Men shall know commonwealth again

From bitter searching of the heart.

We loved the easy and the smart,

But now, with keener hand and brain,

We rise to play a greater part.

The lesser loyalties depart,

And neither race nor creed remain

From bitter searching of the heart.

Not steering by the venal chart

That tricked the mass for private gain,

We rise to play a greater part.

Reshaping narrow law and art

Whose symbols are the millions slain,

From bitter searching of the heart

We rise to play a greater part.

Frank Scott

(Καναδά 1899-1985)

^

Ψάχνοντας β α θ ε ι ά μες στη ψυχή μας
ορμώμενοι από το πάθος και τον πόνο 
ας γίνουμε ά ξ ι ο ι.. να παίξουμε ένα καλύτερο ρόλο.
Με τη πεποίθηση αυτή ξεκινάμε:

Την π ο λ ι τ ε ί α οι άνθρωποι να γνωρίσουν ξανά
με βαθειά αναζήτηση μες απ’τη καρδιά..
Μας άρεσε πολύ... το εύκολο και το απλό
αλλά τώρα.. με δυνατό το χέρι και το Νου
ας γίνουμε άξιοι να παίξουμε ένα καλύτερο ρ ό λ ο.

Ας διώξουμε από μ έ σ α μας.. ό,τι μικρό και λίγο
ακόμα κι αν συνδέεται.. με τη φυλή ή με τη πίστη
με βαθειά αναζήτηση.. μες απ’τη καρδιά..
κι ας μη ακολουθούμε... αργυρώνητες οδηγίες
που εξαπατούν τη μάζα... για προσωπικό όφελος
ας γίνουμε ά ξ ι ο ι να παίξουμε ένα καλύτερο ρόλο.

Ας αναδιαμορφώσουμε.. το δίκαιο και τις τέχνες
που σύμβολά τους είναι.. εκατομμύρια θύματα
με βαθειά αναζήτηση μες απ’τη ψυχή μας..
ας γίνουμε άξιοι να παίξουμε.. ένα κ α λ ύ τ ε ρ ο ρόλο.

Trad. Lunapiena
^

Μουσική, Απαγγελία: Leonard Cohen

^http://www.youtube.com/watch?v=9UzvVOy0Dq8&feature=share

Ζώντας τη Στιγμή

Το ραδιόφωνο μεταδίδει μουσική του Bach 

κι οι ταλαντώσεις της ψυχής

συναντούν της καρδιάς το χτύπο...

Ένα ταξίδι στης μουσικής το ρυθμό 

ελεύθερη η φαντασία ακουλουθεί 

ένα ταξίδι προς τα μέσα...

ένα ταξίδι προς τα πάνω..

Το χωρόχρονο χάνει τη φόρμα του..

Το παρελθόν συναντά το παρόν

και το αύριο είναι πιά εδώ...

Ο χρόνος απλώνεται.. με κέντρο την στιγμή!

Μουσική!.... 

 Η πανέμορφη αγαπημένη του χρόνου, 

 η πιό ταιριαστή του ερωμένη..

 Χρόνος!..... 

 φευγαλέος εραστής, κυρίαρχος δυνάστης... 

 Το πιό αρμονικό ζευγάρι του κόσμου... 

Η ψυχή μεταφέρεται.. ακολουθεί.. 

αναδιπλώνεται... δονείται... 

πάλλεται.. στη ροή του χρόνου 

 Τα στοιχεία της... σε μια παγκόσμια τροχιά.. 

 Τι αρμονία, 

μια μοναδική ηδονική ικανοποίηση. 

 Το παρελθόν είναι ιστορία..

 το παρόν ζωή και το αύριο μόνο ελπίδα.

Ζωή: αρχή, πορεία και τέλος

 σε μιά οργασμική συνέχεια.

Θεία συνουσία!

Η σιωπή.. ο ήχος.. η κίνηση.. η παύση..

η δύναμη και η παράδοση.. 

το φώς και το σκοτάδι..

το χάδι και το πάθος.. 

η γλύκα και η ένταση..

η φαντασία και η πραγματικότητα,

η αντίληψη του βάθους 

και η αίσθηση της επιφάνειας..

σε μια συνεχή ένωση.. σε ένα θείο χορό! ...

η μια νότα αγγίζει... το κύμα της άλλης

στη δική τους ουράνια συνέχεια..

Γονατίζει ο Θάνατος...

στης ύπαρξης το μεγαλείο!

^

COGLIERE L'ATTIMO 

La radio trasmette la musica di Bach,

le vibrazioni della mia anima si mischiano

con i battiti del mio cuore.

Un viaggio nel ritmo musicale in compagnia 

con le immagini della mia fantasia.

Un viaggio all' interno... un viaggio verso su'...

Il tempo, il luogo.. perdono la loro forma.

Il passato si mischia con il presente,

l'indomani sembra di essere gia arrivato.

Il tempo si allarga con epicentro il momento....

Musica!... 

la bella adorata del tempo

l'assortita amante...

Tempo!... 

l'amante fugace, il padrone possessivo,

la coppia piu' armoniosa del mondo. 

La mia anima si trasporne, 

si segue.. si rimette...

pulsa al ritmo musicale, 

palpita nel flusso del tempo,

in una vibrazione avanti ed indietro.

I suoi elementi come molecole 

una vicina all' altra

in un orbita universale.

Il passato e' storia, 

il presente e' vivere,

il futuro e' solo speranza. 

Vita: 

origine, cammino e fine,

 in una unione orgasmica.

Coito Divino!

Il silenzio... il suono... 

il moto e la pausa,

la forza e la debolezza, 

la luce ed il buio,

la carezza e la passione,

 la serenita' e la tensione,

la fantasia e la realta,

il percepire profondo ed esteriore 

in un' unione continua,

in un ballo divino.

l'avvicinamento delle note... 

la loro contiguità...

Si inginochia la morte...

all 'altare del esistenza

Lunapiena

Κάποιες Νύχτες

Κάποιες Νύχτες...

Κάποιες νύχτες είναι σαν και τούτη,

αιθέρια, άπιαστη, υγρή που δεν κυλάει πιά..

Ακούμπησα το σώμα μου στο πρεβάζι,

και κοίταξα έξω απ'το παράθυρο.

Όλα τριγύρω σιωπηλά,

ακόμα και το ποτάμι ήταν ήρεμο,

δεν άκουγα ούτε τα πουλιά.

Η  ν ο σ τ α λ γ ί α  απλώνεται μέσα μου

και δεν βρίσκει ένα χαμόγελο ικανό

να μετριάσει για λίγο τη θλίψη.

Certe notti sono come questa,

eterea, impalpabile, liquida, che non scorre più,

Mi sono appoggiata sul bancone

e ho guardato fuori dalla finestra.

C'era un silenzio totale,

il fiume era calmo

e non si sentivano nemmeno gli uccelli.

La nostalgia mi stende...

e non ci sono sorrisi ...

capaci di lenire la malinconia che avevo dentro..

 Πόσο πικρό είναι το κρασί στο τραπέζι,

ενός μοναχικού ανθρώπου

που κρατά το κεφάλι στα δυό του χέρια.

Πόσο ψυχρό είναι το βράδυ

όταν το βλέμμα συναντά μόνο ομίχλη

που κρύβει όλα τ'αστρα τ'ουρανού...

απαλή και άπιαστη που κρύβει και φανερώνει,

με ελικοειδείς κινήσεις σαν μια χορεύτρια

που κουνά ένα μεταξένιο μαντήλι,

αποκαλύπτωντας για μια στιγμή την ομορφιά

και μονομιάς την εξαφανίζει...

έτσι η ομίχλη... χάθηκε στο άπειρο.

 Come è amaro il vino sul tavolo

di una persona sola

che si tiene la testa tra le mani,

come è fredda la sera se alzando gli occhi

trovi solo un velo di nebbia che nasconde le stelle,

...soffice, impalpabile che nasconde e svela

con i movimenti sinuosi con cui

una danzatrice dei veli si offre e si cela,

e..la nebbia sfiumava verso l'infinito...

Αλλά κάποιες νύχτες, κατοίκησες τα ονειρά μου

και όπως παλιά... μου κράταγες το χέρι,

με τράβαγες στη γωνία κρυφά να με φιλήσεις,

ψιθυρίζοντας λόγια αγάπης γλυκά.

Έ μ ε ι ν α  θα πείς ρομαντική, με θέληση για ζωή!

Είναι δύσκολο να ξ α ν α β ρ ε ί ς  την πίστη,

άν κάποτε.. σου χάθηκε στο δρόμο

ίσως να ποδοπατήθηκε... ποιός ξέρει,

ανάμεσα από χαχανητά και γέλια

για να φανεί αστεία και λίγη...

μα η  ζ ω ή  ακόμα  σ υ ν ε χ ί ζ ε τ α ι...

Ma... per qualche notte,

hai abitato il mio sogno,

e come un tempo lontano mi tenevi per mano

mi tiravi in un angolo per baciarmi

sussurravi dolci parole per me...

Sono una romantica con tanta voglia di vivere!

ma... è difficile ritrovare la fiducia

quando l'hai persa per strada

forse e' stata calpestata, magari sorridendo,

per farla sembrare cosa piu' lieve...

ma... la Vita continua a n c o r a.... 

Όμως μ'α ρ έ σ ε ι  ακόμα να π ε ρ π α τ ώ 

όταν το φως από τα φανάρια.. απλώνεται

σαν φωτοστέφανα που σβήνουν

και το φεγγάρι μοιάζει να καλύπτεται

από ψεύτικα ουράνια τόξα,

Η ομίχλη σ'αγκαλιάζει απαλά

με αργούς στρόβιλους

που μοιάζει ν'ακολουθούν τα βηματά σου.

Μ'αρέσει ιδιαίτερα.. γιατί είναι μέρος,

μιας βαθειάς αισθαντικότητας 

που ωφείλω να κρύβω μέσα μου.

Είναι αυτή που χορεύει έξω απ'το παράθυρό μου

περιμένοντας να ξυπνήσω,

και είν'αυτή που χαρίζει στο φως του φεγγαριού,

το μ υ θ ι κ ό  του δίσκο.

 Eppure a me piace camminare

in quell'atmosfera, dove la luce dei lampioni

si allarga in aureole sfumate

e la luna appare velata dagli arcobaleni,

la nebbia ti avvolge leggera con vortici lenti

che seguono il tuo passo...

E' questa che amo particolarmente

perchè è parte di una sensualità

che troppe volte la devo nascondere dietro...

E' questa che danza fuori dalla mia finestra

in attesa del mio risveglio

ed è stessa che dona alla luce della luna

quell'alone di fiaba... 

 Δεν υπάρχουν βουνά που κόβουν τον ορίζοντα,

ύπαρχει μόνο αυτός ο δίσκος του τίποτα,

που περιστρέφεται γύρω σου...

που κρύβει και φανερώνει τα δέντρα,

τα σπίτια και τα καμπαναριά,

που ατενίζουν μακρυά,

ποιός ξέρει, αν θα μπορέσουν

να ξεπεράσουν αυτό το τίποτα της σιωπής.

Και το πρωϊ, όταν ακόμα λαμπιρίζει το χορτάρι,

από την υγρασία της νύχτας,

και τα δέντρα είναι ακόμα σκιές

ανοιχτόχρωμες και σκούρες,

στο φόντο του ορίζοντα, μην ξαφνιαστείς

αν δεις να λάμπει ο ήλιος μιας νέας ημέρας,

στο αμόλυντο μέτωπο ενός μονοκέρατου.

Non ci sono montagne

ad interrompere l'orizzonte,

c'è solo questo anello di nulla

che si muove intorno a te,

che nasconde e svela gli alberi,

le case, i campanili,

che guardano lontano e chissà se....

riescono a sovrastare questo nulla silente.

Al mattino, quando l'erba è lucida

per l'umidità della notte

e gli alberi sono solo ombre più chiare

e più scure sullo sfondo dell'orizzonte,

non ti stupiresti di vedere brillare il sole

del nuovo giorno sulla fronte

immacolata di un unicorno.

H ζωή συνεχίζεται.. κι εσύ.. σα και μένα, σαν όλους

ο ύ ρ λ ι α ξ ε ς  στον άνεμο, κοιτάζοντας στον ουρανό,

χωρίς να περιμένεις απάντηση.. από κανένα.

"Είμαι ένας, δεν είμαι μόνος, είμαι με τον εαυτό μου"

Η ζωή φίλοι μου, είναι συχνά δεμένη,

στη κλωστή των λεπτών... που ταξιδεύουν και πάνε.

Μην  β ι ά ζ ε ι ς  ποτέ... το χρώμα των ονείρων.

Α υ τ ό  που μας χωρίζει...

δεν είναι μόνο... τα χιλιάδες χιλιόμετρα,

αλλά, το ν΄α π λ ώ ν ε ι ς τα χέρια σου,

για ν'αγκαλιάζεις τους  α ν θ ρ ώ π ο υ ς  π΄αγαπάς.

La Vita continua... e Tu, come me.. come tanti..

hai gridato al vento, guardando il cielo

senza aspettare che qualcuno risponde,

"Sono uno! non sono solo, sono con me stesso"

La vita, miei cari amici, è spesso legata

al filo di un momento che viaggia e che và...

Non violentare mai... il colore dei sogni

quello che ci separa non sono

le migliaia di chilometri,

ma lo stendere delle braccia per stringere

le persone che vogliamo Bene...

Lunapiena

ΙΣΟΚΡΑΤΗΣ

 

"Αν  Θ υ μ ά σ α ι  τα Περασμένα...

καλύτερα θα σκέφτεσαι… για τα Μέλλοντα"

^

Και ο λόγος είναι.. ότι «πολίτευμα» 

 που να μπορεί να διοικήση καλά τα πράγματα,

ούτε έχουμε.. 

ούτε, με καλή τακτική επιδιώκουμε..

να συστήσουμε.

Και όμως όλοι ξέρουμε καλά ότι τα αγαθά

και έρχονται και παραμένουν,

όχι σ’ εκείνους που οχυρώνονται

με τείχη στερεά και μεγάλα,

ούτε σ’ εκείνους που συναθροίζονται

στον ίδιο τόπο..

με πολλούς άλλους ανθρώπους,

αλλά.. σ’ εκείνους που  δ ι ο ι κ ο ύ ν

την  π ο λ ι τ ε ί α  τους 

με ενδιαφέρον και περίσκεψη.

Γιατί «ψυχή» της πολιτείας

δεν είναι τίποτε άλλο παρά.. το «π ο λ ί τ ε υ μ α»,

που έχει τόσο μεγάλη δύναμη

όσο έχει.. για τον άνθρωπο…  η  ο ρ θ ή  Σκέψη.

 

Για το  π ο λ ί τ ε υ μ α.,

 λοιπόν που είναι διεφθαρμένο στα χρόνια μας,

δεν δείχνουμε κανένα ενδιαφέρον,

ούτε και κάνουμε καμμιά σκέψη

 για να το επαναφέρουμε

σε καλύτερη θέση, αλλ’ όταν καθόμαστε

και συζητούμε στα εργαστήρια,

περιοριζόμαστε να κατηγορούμε..

τη σημερινή  π ο λ  ι τ ε ι α κ ή  ακαταστασία

και υποστηρίζουμε ότι

ποτέ κατά τη διάρκεια της Δημοκρατίας

δεν είχαμε πιο άθλια  δ ι ο ί κ η σ η,

ενώ.. στην πραγματικότητα μέσα μας..

 ικανοποιούμεθα περισσότερο.. μ’ αυτή..

παρά.. μ’ εκείνη  που  ε κ λ η ρ ο ν ο μ ή σ α μ ε

από τους  π ρ ο γ ό ν ο υς."

 

"..διότι καμμία ευτυχία.. και καμμία συμφορά..

δεν έρχονται.. μόνες τους στον άνθρωπο"