ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ

ΟΔΥΣΣΕΑΣ  ΕΛΥΤΗΣ
« Ήδη, σας το είπα. Είναι η βαρβαρότητα.
Τη βλέπω να ‘ρχεται μεταμφιεσμένη,
κάτω από άνομες συμμαχίες
και προσυμφωνημένες υποδουλώσεις.
Δεν θα πρόκειται για τους φούρνους του Χίτλερ ίσως,
αλλά για μεθοδευμένη και οιονεί επιστημονική
καθυπόταξη του ανθρώπου.
Για τον πλήρη εξευτελισμό του. Για την ατίμωσή του.

Οπότε αναρωτιέται κανείς:
Για τι παλεύουμε νύχτα μέρα
κλεισμένοι στα εργαστήριά μας;
Παλεύουμε για ένα τίποτα,
που ωστόσο είναι το παν.
Είναι οι δημοκρατικοί θεσμοί,
που όλα δείχνουν
ότι δεν θ’ αντέξουν για πολύ.
Είναι η  π ο ι ό τ η τ α, που γι’ αυτή
 δεν δίνει κανείς πεντάρα.
 Είναι η οντότητα του ατόμου,
που βαίνει προς την ολική της έκλειψη.

Είναι η ανεξαρτησία των μικρών λαών,

που έχει καταντήσει ήδη ένα γράμμα νεκρό.

Είναι η αμάθεια και το σκότος.

Ότι οι λεγόμενοι «πρακτικοί άνθρωποι»

-κατά πλειονότητα, οι σημερινοί αστοί- μας κοροϊδεύουν,

είναι χαρακτηριστικό.

Εκείνοι βλέπουν το τίποτα. Εμείς το πάν.

Που βρίσκεται η αλήθεια, θα φανεί μια μέρα,

όταν δεν θα μαστε πια εδώ. Θα είναι, όμως, εάν αξίζει,

το έργο κάποιου απ’ όλους εμάς.

Και αυτό θα σώσει την τιμή όλων μας

-και της εποχής μας.»

Από τη συνέντευξη Τύπου που δόθηκε

στις 19 Οκτωβρίου 1979,

στο ξενοδοχείο Μεγάλη Βρεταννία

με αφορμή την αναγγελία για τη βράβευση

του έλληνα ποιητή με το Νόμπελ Λογοτεχνίας.

Μ. ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ "Η ΑΠΟΦΑΣΗ"

 Η ΑΠΟΦΑΣΗ

Είστε υπὲρ ή κατά;

Έστω απαντείστε μ᾿ ένα ΝΑΙ ή μ᾿ ένα ΟΧΙ.

Το έχετε το πρόβλημα σ κ ε φ τ ε ί

Πιστεύω ασφαλώς πως σας βασάνισε

...Τα πάντα βασανίζουν στη ζωὴ

Παιδιὰ... γυναίκες... έντομα

Βλαβερὰ φυτὰ.. χαμένες ώρες

Δύσκολα πάθη.. χαλασμένα δόντια

Μέτρια φίλμς.

Κι αυτὸ σας βασάνισε ασφαλώς.

Μιλάτε υ π ε ύ θ υ ν α λοιπόν.

Έστω με ΝΑΙ ή ΟΧΙ.

Σε σας α ν ή κ ε ι.... Η ΑΠΟΦΑΣΗ.

 

Δε σας ζητούμε πια να πάψετε

Τις ασχολίες σας.. να διακόψετε τη ζωή σας

Τὶς προσφιλείς εφημερίδες σας·

Τις συζητήσεις στ κουρείο·

τις Κυριακές σας στα γήπεδα.

Μια λ έ ξ η μόνο.

Εμπρὸς λοιπόν:

Είστε υπὲρ ή κατά;

Σ κ ε φ θ ε ί τ ε το καλά.

Θα περιμένω.

ΜΑΝΩΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ

ΗΡΩΙΚΟ ΟΧΙ... Για την Τιμή και για την Ελευθερία

Προς το καθήκον

Παύλος Παλαιολόγος

Σειρήνες και κωδωνοκρουσίες. Δευτεριάτικο πρωινό.

 Ανήσυχες μορφές στα παράθυρα.

Κοιτάζονται οι γείτονες,

συνεννοούνται με το βλέμμα, και μένουν σύμφωνοι.

Τα πάντα για την τιμή.

Δεν είναι η μανία του πολέμου που τους εμπνέει,

 δεν είναι το πάθος της περιπέτειας.

Είναι η συναίσθηση της αξιοπρέπειας.

Όταν αυτή είναι εκτεθειμένη σε κινδύνους,

τότε το τροπάριο της ειρηνοφιλίας διακόπτεται.

Όχι από αγάπη προς τον πόλεμο.

 Από αγάπη προς αυτή την ΕΙΡΗΝΗ.

Γιατί τίποτα δεν εξυπηρετεί την Ε ι ρ ή ν η χειρότερα

 από την καλοπροαίρετη διάθεση των λαών

να δ έ χ ο ν τ α ι ραπίσματα. 

Κακός είναι ο πόλεμος.

Αλλά υπάρχει κάτι πιο απαίσιο κι απ’ αυτόν ακόμα,

η λάσπη που πέφτει και κηλιδώνει τις υπολήψεις

των λαών όταν θελήσουν να τον αποφύγουν

με θυσία της τιμής τους.

Τέτοιες κηλίδες

τίποτα δεν είναι ικανό να τις καθαρίσει.

Ούτε το σβήσιμο της γενεάς

που τις έχει προκαλέσει.

Οι γενεές φεύγουν,

αλλά μένουν οι σ ε λ ί δ ε ς της Ιστορίας,

για να θυμίζουν τη ντροπή.

Μένουν οι μεταγενέστεροι,

και ζητούν ευθύνες από τη στάχτη μας. 

Στρατιώτες της ειρήνης

όσο δεν προσβάλλεται η Ελευθερία και το Δίκαιο.

Όταν όμως κινδυνεύουν

 τα δύο αυτά αγαθά, τότε η εμμονή στην ειρήνη

αποτελεί ανανδρία, αναξιοπρέπεια και αφιλοτιμία.

Για όλα μπορούν να μας κατηγορήσουν.

 Ένα μόνο δεν θα πει κανείς: ότι δεν διατηρήσαμε,

μέσα στο πέρασμα των αιώνων,

άσπιλη την εθνική μας φιλοτιμία.

Έτσι άσπιλη θα την διατηρήσουμε και τώρα.

Κοινή είναι η θέληση:

Να το ξαναφορέσουμε. Γνώριμη στολή του λαού μας.

Τη φόρεσε ο παππούς, τη φόρεσε ο πατέρας,

θα τη φορέσει τώρα ο γιος.

Και πάντα για τον ίδιο σκοπό.

Για την Τιμή και για την Ελευθερία.

Για τους ίδιους λόγους καλούμαστε και σήμερα.

Το καθήκον υπογράφει τις προσκλήσεις.

Η φωνή του είναι η πιο επιβλητική απ’ όλες τις φωνές.

Τη δέχεσθε χωρίς υπολογισμούς.

Η περηφάνια αγνοεί την αρίθμηση.

Δεν μετρά τις δυνάμεις

εκείνου που θέλει να την τσαλακώσει.

Βαδίζει με το μέτωπο ψηλά στο δρόμο της τιμής.

Οι Θερμοπύλες δεν είναι ένα γεωγραφικό σημείο,

δεν είναι ένα απλό ιστορικό γεγονός.

Είναι ένα σ ύ μ β ο λ ο.

Το σύμβολο αυτό το διατήρησαν ψηλά

οι γενεές των Ελλήνων.

Από τις Θερμοπύλες ως το 21, και πέρα απ’ αυτό,

με κλειστό το βιβλίο της αριθμητικής βάδισε το έθνος

στους δρόμους των πεπρωμένων του.

Με την αριθμητική στο χέρι

δούλοι θα είμαστε σήμερα.

Στην περιφρόνηση της αριθμητικής οφείλουμε

την εθνική μας υπόσταση.

 Το 1940 δεν θα κάμει εξαίρεση.

Παλιά και πρόσφατη ιστορία δείχνει

ποιο κατάντημα περιμένει τους λαούς εκείνους

που, με οδηγό τον υπολογισμό, έστερξαν

σε ταπεινώσεις και σε διασυρμό της τιμής τους.

Η τιμή που σπίλωσαν δεν είναι η μόνη τους θυσία.

Μαζί μ’ αυτήν έχασαν και τα υλικά αγαθά που πίστεψαν

ότι θα εξασφάλιζαν αν δέχονταν τον εξευτελισμό. 

Καθήκον και συμφέρον

 είναι η προάσπιση της εθνικής τιμής.

 Στην εκτέλεση του καθήκοντος καλούνται οι πολίτες.

Καθήκον προς τα μάρμαρα

που αποτελούν τη δόξα των περασμένων,

προς το βράχο που κοίλαναν ο ιδρώτας

και το αίμα των γενεών που προηγήθηκαν,

προς εμάς τους ίδιους,

προς τους τάφους των πατέρων μας,

προς τα λίκνα των παιδιών μας,

που θα ντρέπονταν αν μας έβλεπαν απρόθυμους

να συνεχίσουμε την εθνική μας παράδοση.

Αλλά τέτοια περίπτωση

δεν υπήρξε, δεν υπάρχει, δεν θα υπάρξει.

Μας το είπε η χθεσινή μέρα.

Θα μας το πουν οι επόμενες.

Θα μας το λένε όλες οι μέρες,

 όσο υπάρχει ο γαλάζιος ουρανός μας,

όσο υπάρχουν οι αφροί του Αιγαίου μας,

για να σχηματίζουν την απέραντη κυανόλευκη,

που αγκαλιάζει πέρα ως πέρα

τους ελληνικούς ορίζοντες.

(Από την εφημερίδα «Ελεύθερον Βήμα»

 της 29ης Οκτωβρίου 1940)

(Εθνική κληρονομιά…

που σώζεται στη Βιβιλιοθήκη της Ρόδου)

^ 

http://www.rhodeslibrary.gr/info.html

 

ΧΕΡΙΑ ΕΝΩΜΕΝΑ

Una mano

piu' un'altra mano

non sono due mani

...sono mani unite...

 

Unisci la tua mano

...alle nostre mani

affinche' il mondo

non rimanga

nelle mani di pochi

bensi

nelle mani di tutti.

Gonzalo Arango

(Colombia 1931-1976)

^
Ένα χέρι

κι ακόμα ένα χέρι

δεν είναι μόνο δυό χέρια

...Είναι Χέρια Ενωμένα...

Ένωσε το χέρι σου

...με τα δικά μας χέρια

μέχρι που ο Κόσμος

να παύσει να ανήκει

στα χέρια των λίγων

αλλά

στα χέρια των πολλών.

Gonzalo Arango

(Colombia 1931-1976)

Μετάφρ. Lunapiena

T.S. ELIOT

T.S. ELIOT

 "... γιατί δική σου είναι η Ζωή

γιατί η Ζωή.... είναι δ ι κ ή σου

δική σου.."

 "Πού είναι η όλη η Σ ο φ ί α που χάσαμε μέσα στη γνώση;

Πού είναι όλη η Γνώση που χάσαμε μέσα στην πληροφόρηση;"

Αντρέ Μπρετόν

Αντρέ Μπρετόν:

«Ο Άνθρωπος είναι η απάντηση

όποια κι αν είναι... η ερώτηση»

^

Ο Ανδρέας Εμπειρίκος έγραψε.. για τον Αντρέ Μπρετόν

...Α σ ύ γ κ ρ ι τ ο πουλί της οικουμένης

στέκεις σαν κρύσταλλο στην κορυφή των υψηλών Ιμαλαΐων

με στιλβηδόν και με σθένος και με πάθος

καταμεσίς στον βράχο της σποριάς σου!

Η ρ ω ι κ ό πουλί της οικουμένης

που μοιάζεις σαν αρχάγγελος και λέων

δεν ταξινόμησες ποτέ καμμιά φενάκη,

μα την φωνή σου σήκωσες.. στην γαλανήν αιθρία!

Φ α ν α τ ι κ ό πουλί της οικουμένης

γερό στην πάλη και πολύκαρπο στην σημασία

όρθιο μες στα φτερά σου ανοιγο¬κλείνεις

πάντα με βεβαιότητα το μάτι!

Μιγκέλ Ντε Θερβάντες

Μιγκέλ Ντε Θερβάντες:

«..σʼ αυτήν την εφήμερη ζωή, δεν είναι

στον κόσμο άλλη μεγαλύτερη ευτυχία για τον άνθρωπο,

από το να αποκτά τη χαμένη του λ ε υ τ ε ρ ι ά και

να ε π ι σ τ ρ έ φ ε ι στη χαμένη του πατρίδα».