ΒΙΚΥ ΜΟΣΧΟΛΙΟΥ "Μεγάλη Παρασκευή" ΣΤΑΥΡΟΣ ΞΑΡΧΑΚΟΣ

ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ

Στο περιβολάκι μπρος στην εκκλησιά

έμοιαζες πουλάκι σ΄άγρια φυλλωσιά

δυόσμο κι αγιοκέρι κράταγες στο χέρι

... κι έλεγες: "Ραβί σώσε μας και πάλι"!

.... Ητανε Μεγάλη Παρασκευή

Νύχτες κι άλλες νύχτες γύρισε η χρονιά

του πολέμου οι δείχτες σήμαναν εννιά

κι είδαμε να βγαίνει μ΄όψη κολασμένη

μέσα απ΄το κλουβί το φριχτό τσακάλι

...Ητανε Μεγάλη Παρασκευή

Τα παιδιά φευγάτα έρμα τα χωριά

πάλευαν τα νειάτα για τη Λευτεριά

κι όταν ήρθα λίγο να σε δω πριν φύγω

έκλαιγες βουβή με σκυφτό κεφάλι

...Ητανε Μεγάλη Παρασκευή

Στίχοι: Νίκος Γκάτσος

Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος

Πρώτη εκτέλεση: Βίκυ Μοσχολιού

από το Δίσκος "ΝΥΝ ΚΑΙ ΑΕΙ" - 1974

.

Ποίημα Κασσιανής Μοναχής

Κύριε

Eγώ η γυναίκα η μολυσμένη των αμαρτιών

στα σπλάχνα μου την θεότητά σου

κι έγινα μυροφόρος

Με οδυρμούς μύρα ακουμπώ

εμπρός από τον τάφο σου.

Τα σπλάχνα μου η νύχτα τα κατέχει

Μανία η ακολασία μου

Σκοτάδι και θάνατος της σελήνης

ο έρως μου της αμαρτίας .

 

Πάρε τα μάτια μου

μαζί με τα δάκρυά τους

εσύ που όρισες η θάλασσα

να κατάγεται από τα σύννεφα.

Κλίνε πάνω από τον στεναγμό

τον πιό βαθύ της καρδιάς μου

Εσύ που έκαμψες τούς ουρανούς

γιά να χωρέσει το άφατο..

Θέλω να φιλήσω τα πόδια σου

τα ανέγγιχτα… και να τα προστατεύω

μέσα στις θηλειές των μαλλιών μου

Στο σούρουπο του παράδεισου η Εύα

τους κρότους ακούει και ταράζεται

τρόμαξε και εκρύφθη…

Σωτήρα μου και των ψυχών σωτήρα

Ποιός το κουβάρι των αμαρτιών μου

θα έρθει να ξετυλίξει..

Στης τιμωρίας σου την άβυσσο

ποιος.. πώς να κρατηθεί..

Μην αποστρέψεις το βλέμμα σου

από πάνω μου.

Βλέπε με.. την δούλη σου Εσύ

που Είσαι το Έλεος.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΕΙΜΩΝΑΣ

Ο Κήπος της Γεσθημανή 

 

Παραιτήθηκε χωρίς έχθρα,

σαν να γύριζε δανεισμένα πράγματα,

τα θαύματά Του και τη δύναμή Του.

Και τώρα, ήταν θνητός σαν εμάς.

 

Βλέπεις την προέλαση των αιώνων,

σαν την πορεία προς Εμμαούς.

Μπορεί ν’ ανάψει τις καρδιές στο δρόμο.

Λόγω της φοβερής μεγαλοσύνης

που υπάρχει στο εθελούσιο μαρτύριο,

κατεβαίνει μέχρι τον τάφο.

"Κατεβαίνω στον τάφο

και στην Τρίτη μέρα «αναστήσομαι»

Και σαν τις σχεδίες που πλέουν στο ποτάμι,

έτσι σε μένα για την κρίση,

όπως οι μαούνες στη σειρά,

οι αιώνες, από το σκοτάδι,

θα έρχονται παρασυρμένοι…

 

Borís Leonídovi Pasternàk

(1890-1960)

Ρώσος ποιητής και συγγραφέας,

ο οποίος αρνήθηκε για πολιτικούς λόγους

το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1958

ΣΤΟΝ ΚΗΠΟ ΤΗΣ ΓΕΘΣΗΜΑΝΗΣ - ♥ ♪♫ Lyrics ♥ ♪♫

Στον ΚΗΠΟ της ΓΕΣΘΗΜΑΝΗ



Στον κήπο της Γεσθημανή

και λίγο παραπέρα


άπλωσα την καρδούλα μου

στο φως και την ημέρα

ν' ακούσει... τον αέρα


να μάθει... το σκοπό



Στον κήπο της Γεσθημανή


και λίγο παραπέρα


πρόδωσα κάποιον έρωτα


στην πρώτη καλησπέρα


και πέταξα τη βέρα


στο πρώτο σ' αγαπώ



Και μπήκα στο χορό


με το μισό φτερό


να γέρνει προς τα σένα


κι αντί για θησαυρό

κατάφερα να βρω

στα μάτια σου.. εμένα 

Στον κήπο της Γεσθημανή


ένα Σάββατο βράδυ


έριξα την ψυχούλα μου


στο πιο βαθύ πηγάδι


να μάθει.. στο σκοτάδι

 να βγάζει.. το σταυρό.



Στο κήπο της Γεσθημανή

μέσα στο ίδιο βράδυ


έγινα... στο καντήλι μου

η φλόγα και το λάδι


και τ' ουρανού το χάδι


με βρήκε.. στο πλευρό.




Στίχοι: Αντώνης Τσαγρής


Μουσική: Βασίλης Δημητρίου

Πρώτη εκτέλεση: Αναστασία Μουτσάτσου


από το άλμπουμ "Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΘΥΜΟΣ"

Σε Σκοτεινούς Καιρούς

Σε Σκοτεινούς Καιρούς

(In finsteren Zeiten)

Δε θα λένε: Tον καιρό που η βελανιδιά

τα κλαδιά της ανεμοσάλευε.

Θα λένε: Tον καιρό που ο μπογιατζής

τσάκιζε τους εργάτες.

Δε θα λένε: Tον καιρό που το παιδί πετούσε

βότσαλα πλατιά στου ποταμού το ρέμα.

Θα λένε: Tον καιρό που ετοιμάζονταν

οι μεγάλοι πόλεμοι.

Δε θα λένε: Tον καιρό που μπήκε

στην κάμαρα η γυναίκα.

Θα λένε: Tον καιρό που οι μεγάλες δυνάμεις

συμμαχούσαν ε ν ά ν τ ι α στους εργάτες.

Mα δε θα λένε: Ήτανε σκοτεινοί καιροί.

Θα λένε: Γιατί σωπαίναν.. οι Ποιητές τους;

Μπέρτολντ Μπρέχτ

(1898-1956)

"Ξέρω: κηρύγματα και ρητορείες πάλι, θα πεις.

Έ ναι λοιπόν! Kηρύγματα και ρητορείες.

Σαν π ρ ό κ ε ς πρέπει να καρφώνονται οι λέξεις

Nα μην τις παίρνει ο άνεμος."

Μανώλης Αναγνωστάκης

Marisa Sannia - La Primavera (Don Backy)

La Primavera - Η Άνοιξη

Don Backy

L’inverno se ne va,

portando via con sé

tutto quel tempo lontano da te

La primavera è qua.

Son ritornate nel cuore due rose,

son come dolci carezze d’amore,

ora due rondini volan festose,

la primavera è una festa d’amore,

la primavera sorride all’amore.

Φεύγει ο Χειμώνας και πάει,

παίρνοντας μαζί του όλο εκείνο το καιρό,

που ήμουν μακριά σου,

Έφτασε πιά η Άνοιξη.

Ξανάλθαν στην καρδιά δυό ρόδα,

που’ναι σαν το γλυκό χάδι της αγάπης.

Και δυό χελιδόνια πετούν με χαρά…

Η Άνοιξη είναι του έρωτα η γιορτή.

Η Άνοιξη χαμογελά στην Αγάπη.

Tutto quel tempo lontano da te

la primavera è qua.

Con passo lieve mi vieni vicino

tra i verdi prati,

tra gli alberi in fiore,

è come un sogno il tuo bacio d’amore.

La primavera ha il tuo volto, il tuo cuore,

la primavera è un sorriso d’amore.

Πάει πιά ο καιρός που ήμουν μακρυά σου,

η Άνοιξη είναι πιά εδώ.

Μ’ανάλαφρα βήματα με πλησιάζει,

μέσα απ’τα ολοπράσινα λιβάδια,

και τ’ανθισμένα δένδρα.

Μοιάζει σαν όνειρο το φιλί σου.

Η Άνοιξη έχει τη μορφή και την καρδιά σου,

η Άνοιξη είναι της Αγάπης το χαμόγελο.

Canta: Marisa Sannia

Trad. Lunapiena

ΠΡΟΜΗΘΕΥΣ ΔΕΣΜΩΤΗΣ (1992) Αμφι-θέατρο

H παράσταση του «Προμηθέα Δεσμώτη» του Αισχύλου

που ανέβηκε από το Αμφι-θέατρο του Σπύρου Ευαγγελάτου το 1992.