Σε Σκοτεινούς Καιρούς

Σε Σκοτεινούς Καιρούς

(In finsteren Zeiten)

Δε θα λένε: Tον καιρό που η βελανιδιά

τα κλαδιά της ανεμοσάλευε.

Θα λένε: Tον καιρό που ο μπογιατζής

τσάκιζε τους εργάτες.

Δε θα λένε: Tον καιρό που το παιδί πετούσε

βότσαλα πλατιά στου ποταμού το ρέμα.

Θα λένε: Tον καιρό που ετοιμάζονταν

οι μεγάλοι πόλεμοι.

Δε θα λένε: Tον καιρό που μπήκε

στην κάμαρα η γυναίκα.

Θα λένε: Tον καιρό που οι μεγάλες δυνάμεις

συμμαχούσαν ε ν ά ν τ ι α στους εργάτες.

Mα δε θα λένε: Ήτανε σκοτεινοί καιροί.

Θα λένε: Γιατί σωπαίναν.. οι Ποιητές τους;

Μπέρτολντ Μπρέχτ

(1898-1956)

"Ξέρω: κηρύγματα και ρητορείες πάλι, θα πεις.

Έ ναι λοιπόν! Kηρύγματα και ρητορείες.

Σαν π ρ ό κ ε ς πρέπει να καρφώνονται οι λέξεις

Nα μην τις παίρνει ο άνεμος."

Μανώλης Αναγνωστάκης

Marisa Sannia - La Primavera (Don Backy)

La Primavera - Η Άνοιξη

Don Backy

L’inverno se ne va,

portando via con sé

tutto quel tempo lontano da te

La primavera è qua.

Son ritornate nel cuore due rose,

son come dolci carezze d’amore,

ora due rondini volan festose,

la primavera è una festa d’amore,

la primavera sorride all’amore.

Φεύγει ο Χειμώνας και πάει,

παίρνοντας μαζί του όλο εκείνο το καιρό,

που ήμουν μακριά σου,

Έφτασε πιά η Άνοιξη.

Ξανάλθαν στην καρδιά δυό ρόδα,

που’ναι σαν το γλυκό χάδι της αγάπης.

Και δυό χελιδόνια πετούν με χαρά…

Η Άνοιξη είναι του έρωτα η γιορτή.

Η Άνοιξη χαμογελά στην Αγάπη.

Tutto quel tempo lontano da te

la primavera è qua.

Con passo lieve mi vieni vicino

tra i verdi prati,

tra gli alberi in fiore,

è come un sogno il tuo bacio d’amore.

La primavera ha il tuo volto, il tuo cuore,

la primavera è un sorriso d’amore.

Πάει πιά ο καιρός που ήμουν μακρυά σου,

η Άνοιξη είναι πιά εδώ.

Μ’ανάλαφρα βήματα με πλησιάζει,

μέσα απ’τα ολοπράσινα λιβάδια,

και τ’ανθισμένα δένδρα.

Μοιάζει σαν όνειρο το φιλί σου.

Η Άνοιξη έχει τη μορφή και την καρδιά σου,

η Άνοιξη είναι της Αγάπης το χαμόγελο.

Canta: Marisa Sannia

Trad. Lunapiena

ΠΡΟΜΗΘΕΥΣ ΔΕΣΜΩΤΗΣ (1992) Αμφι-θέατρο

H παράσταση του «Προμηθέα Δεσμώτη» του Αισχύλου

που ανέβηκε από το Αμφι-θέατρο του Σπύρου Ευαγγελάτου το 1992.

ΔΙΝΩ ΤΟ ΧΕΡΙ ΣΤΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ_0001.wmv

 ΔΙΝΩ ΤΟ ΧΕΡΙ ΣΤΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ

Μέρα στιλπνή αχιβάδα της φωνής που μ' έπλασες

γυμνόν να περπατώ στις καθημερινές μου Κυριακές

ανάμεσ' από των γιαλών τα καλωσόρισες

... ... Φύσα... τον πρωτογνώριστο Άνεμο.

Απλωσε.. μια πρασιά στοργής

για να κυλήσει ο ήλιος το κεφάλι του.

Ν' ανάψει με τα χείλια του τις παπαρούνες,

τις παπαρούνες που θα δρέψουν... οι περήφανοι άνθρωποι

για να μην είναι άλλο σημάδι.. στο γυμνό τους στήθος.

Από το αίμα της αψηφισιάς... που ξέγραψε τη θλίψη

φτάνοντας... ως τη Μνήμη της Ε λ ε υ θ ε ρ ί α ς.

Είπα τον έρωτα την υγεία του ρόδου, την αχτίδα,

που μονάχη ολόισα βρίσκει την καρδιά.

Την ΕΛΛΑΔΑ.. που με σιγουριά πατάει στη θάλασσα.

Την ΕΛΛΑΔΑ.. που με ταξιδεύει πάντοτε

σε γυμνά χιονόδοξα βουνά.

Δίνω το χέρι στη Δ ι κ α ι ο σ ύ ν η,

διάφανη κρήνη.... κορυφαία πηγή.

Ο ουρανός μου είναι βαθύς κι ανάλλαχτος.

Ό,τι αγαπώ γ ε ν ν ι έ τ α ι αδιάκοπα.

Ό,τι αγαπώ... βρίσκεται στην αρχή του πάντα.

Ποίηση: ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ

Μουσική: ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΣ

Πρώτη εκτέλεση: Μαρία Δημητριάδη

Ο Κορνήλιος Καστοριάδης στην εκπομπή -Παρασκήνιο-

ΚΑΛΟ Σου ΤΑΞΙΔΙ στο Νου και στις Καρδιές μας μας... Κυρία ΔΟΜΝΑ ΣΑΜΙΟΥ

http://youtu.be/3_XgX930v_Y

Lucio Dalla - 4 marzo 1943

4 Marzo 1943

Dice che era un bell'uomo

e veniva, veniva dal mare...

parlava un'altra lingua...

però sapeva amare;

e quel giorno lui prese mia madre

sopra un bel prato..

l'ora più dolce

prima di essere ammazzato.

Così lei restò sola nella stanza,

la stanza sul porto,

con l'unico vestito

ogni giorno più corto,

e benché non sapesse il nome

e neppure il paese

m'aspetto' come un dono d'amore

fino dal primo mese.

Compiva sedici anni quel giorno

la mia mamma,

le strofe di taverna

le cantò a ninna nanna!

e stringendomi al petto che sapeva

sapeva di mare

giocava a far la donna

col bimbo da fasciare.

E forse fu per gioco,

o forse per amore

che mi volle chiamare

come nostro signore.

Della sua breve vita, il ricordo,

il ricordo più grosso

e' tutto in questo nome

che io mi porto addosso.

E ancora adesso che gioco a carte

e bevo vino

per la gente del porto

mi chiamo Gesù bambino.

E ancora adesso che gioco a carte

e bevo vino

per la gente del porto

mi chiamo Gesù bambino.

LUCIO DALLA