Τη ΓΛΩΣΣΑ μου έδωσαν ΕΛΛΗΝΙΚΗ.. από τον Οδυσσέα Ελύτη

Τη ΓΛΩΣΣΑ μου έδωσαν ΕΛΛΗΝΙΚΗ

Τη Γλώσσα μου έδωσαν Ελληνική,
το σπίτι φτωχικό στις αμμουδιές του Ομήρου...
Μονάχη έγνοια η Γ λ ώ σ σ α μου
στις αμμουδιές του Ομήρου...
Εκεί σπάροι και πέρκες
ανεμόδαρτα ρ ή μ α τ α
ρεύματα πράσινα μες στα γαλάζια
όσα είδα στα σπλάχνα μου ν' ανάβουνε
σφουγγάρια, μέδουσες
με τα πρώτα  λ ό γ ι α  των Σειρήνων
όστρακα ρόδινα
με τα πρώτα μαύρα ρίγη...

Μονάχη έ γ ν ο ι α η ΓΛΩΣΣΑ μου,
με τα πρώτα μαύρα ρίγη..

Εκεί ρόδια, κυδώνια
θεοί μελαχροινοί, θείοι κ' εξάδελφοι
το λάδι αδειάζοντας
μες στα πελώρια κιούπια.
Και πνοές από τη ρεμματιά
ευωδιάζοντας λυγαριά και σχίνο
σπάρτο και πιπερόριζα
με τα πρώτα πιπίσματα των σπίνων
ψ α λ μ ω δ ί ε ς γλυκές
με τα πρώτα-πρώτα Δόξα Σοι...

Μονάχη έ γ ν ο ι α  η  ΓΛΩΣΣΑ μου,
με τα πρώτα-πρώτα Δόξα Σοι!..

Εκεί δάφνες και βάγια θυμιατό και λιβάνισμα
τις πάλες ευλογώντας και τα καριοφίλια
στο χώμα το στρωμένο με τ' αμπελομάντιλα,
κνίσες, τσουγκρίσματ και Χριστος Ανέστη
με τα πρώτα σμπάρα των Ελλήνων!
Α γ ά π ε ς μυστικές
με τα πρώτα  λ ό γ ι α  του Ύμνου..

Μονάχη έ γ ν ο ι α η ΓΛΩΣΣΑ μου,
με τα πρώτα λόγια του "Υμνου"

Οδυσσέας Ελύτης
από το "ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ"

Γιάννης Ρίτσος

"ΟΛΗ η Ζωή είναι μια ΕΥΧΗ για την ΑΘΑΝΑΣΙΑ

έτσι λίγο λίγο Πραγματώνεται μέσα από την Τέχνη

αυτή η Παγκόσμια Ευχή... μπορούμε να  πούμε

ότι εκπληρώνεται κατα κάποιον τρόπο αυτή

η ΕΠΙΘΥΜΙΑ της  ΑΘΑΝΑΣΙΑΣ"

Γιάννης Ρίτσος

Η Πλατωνική Αλληγορία της Σπηλιάς

Ο ΜΥΘΟΣ του ΣΠΗΛΑΙΟΥ

«Φ α ν τ ά σ ο υ ένα μακρύ διάδρομο που καταλήγει σε μια μεγάλη, κατασκότεινη σ π η λ ι ά. Εκεί μέσα βρίσκονται από την παιδική τους ηλικία αλυσοδεμένοι άνθρωποι πολλοί, σε αλλεπάλληλες σειρές, που κοιτούν μόνο μπροστά,... τον τοίχο της σπηλιάς.

Σημείωσε, ότι αυτοί οι δεσμώτες δεν μπορούν να κοιτάξουν αριστερά, δεξιά και πίσω. Ούτε τους εαυτούς τους δεν μπορούν να δουν. Σ’ αυτή την κατάσταση βρίσκονται σ’ όλη τους τη ζωή...

Φ α ν τ ά σ ο υ τώρα, ότι πίσω από τις σειρές των δεσμωτών υπάρχει αναμμένη μια μεγάλη φωτιά. Μπροστά από τη φωτιά και πίσω από τις πλάτες τους, περνοδιαβαίνουν με ταχύτητα άνθρωποι «θαυματοποιοί» (που κρατούν την εξουσία) που μεταφέρουν, κρατώντας πάνω στα κεφάλια τους, διάφορα αντικείμενα, των οποίων μόνο τις  σ κ ι έ ς  βλέπουν οι δεσμώτες να προβάλλονται στον τοίχο της σπηλιάς, εξαιτίας της λάμψης που παρέχει η φωτιά κι ακούν την ηχώ από τις φωνές τους.

Ξαφνικά ένας φυλακισμένος σπάει τα δεσμά του και με βήματα δειλά στην αρχή αλλά σταθερά,  β γ α ί ν ε ι  από τη σπηλιά, ανεβαίνει στην επιφάνεια της γης και, κάτω από το φως του ήλιου, αντιλαμβάνεται την  π λ ά ν η  στην οποία ζούσε, όσο καιρό αυτός και οι συνάνθρωποί του ήταν αλυσοδεμένοι στη σπηλιά…»

..από.... το 7ο κεφάλαιο της «Πολιτείας» του Πλάτωνα

Maria Callas Butterfly-Puccini

Σαν Σήμερα... στις 17 Φεβρουαρίου του 1904:

Η όπερα του Πουτσίνι «Μαντάμ Μπάτερφλαϊ»

κάνει πρεμιέρα στη Σκάλα του Μιλάνου.

 

 

Απολαύστε την υπέροχη Όπερα του Giaccomo Puccini

 

από την Ελληνίδα Μούσα.. Μαρία Κάλλας!

 Η όπερα πρέπει να είναι ο α π ό λ υ τ ο ς καθρέφτης

μίας ζωής γεμάτης πάθη, συναισθηματισμό και ερωτισμό

 υποστήριζε ο Μεγάλος Ιταλός Συνθέτης

Ισως ο Έρωτας..

Ισως ο Έρωτας..

Άσε την φαντασία... ελεύθερα να  ταξιδέψει..

γνωρίζει μέρη.. που δεν τα πάτησε ποτέ ο Νους

και δεν φοβάται την υπέρβαση.. ούτε και το σκοτάδι.

Στον Έ ρ ω τ α αυτοδίκαια, ανήκει η Υπερβολή..

Δεν χώρεσε.. ποτέ παζάρι στην Αγάπη

είναι το πιο γλυκό αναλώσιμο του κόσμου υλικό.

Η αξία της δεν φυλακίζεται.. μέσα σε ένα Μουσείο

είναι της Άνοιξης α ν θ ό ς.. το ά ρ ω μ α του Ρόδου

που φ ρ ό ν τ ι ζ ε ς... για μια ολόκληρη ζωή!

Μην σε φοβίζει του Έ ρ ω τ α η Υπερβολή

ό,τι φοβάσαι στη ζωή φάντασμα γίνεται..

σκιά.. που περιφέρεται.. στης νύχτας το σκοτάδι,

θεριεύει και φαντάζει.. πιο τρομερό απ΄την αλήθεια.

Κάπως έτσι τρόμαξαν.. κι ονόμασαν αρρώστια

του Έρωτα την φυσική ορμή και της Ψυχής τον πόθο

που δίνει στη καρδιά φτερά.. και την απογειώνει !

Στους ποιητές.. το μυστικό παρέδωσαν οι μούσες

αιώνια να ντύνουν με λόγια.. τα τραγούδια,

και να υμνούν με σεβασμό, ό,τι το Νου φοβίζει.

Αν η Ψ υ χ ή.. τον Έρωτα.. στο διάβα της γνωρίσει,

το θείο δώρο θα γευτεί.. σαν νέκταρ κι αμβροσία

κι έτσι για πάντα όμορφη κι ανθρώπινη θα μείνει

κι ο χρόνος θα την σεβαστεί.. και θα της δώσει χάρη.

Ί σ ω ς ο Έρωτας και να ‘ναι... μια τ ρ έ λ λ α θεϊκή

που δεν χωρά.. στου κάτω Κόσμου το βασίλειο

Φτερά χαρίζει στην Ψυχή.. Χαμόγελο στα χείλη..

κι αντανακλά στο βλέμμα.. του πόθου το φιλί

που δίνει ο ήλιος τρυφερά στη γη… αυγή και δείλι

κι ενώνει το γαλάζιο της θάλασσας και τ’ουρανού

με χρώματα ε λ π ί δ α ς.. χαϊδεύει τον ορίζοντα

φωτίζει με χαμόγελο... των άστρων το σκοτάδι.

Ί σ ω ς ο Έρωτας και να ’ναι..  Θεού  συγχώρηση

ανάμνησης ίχνη ομορφιάς.. ενός χαμένου παραδείσου

Όνειρα κι ελπίδες ξαναζούν κι υφαίνουν.. Νοσταλγία

και σώζουν το Χαμόγελο στο βλέμμα… στη καρδιά!

Υπόσχεση και Προσδοκία.. κάθε ανθρώπινο φιλί

άγγιγμα του ανέμου τρυφερό… το κάθε χάδι

φλόγα και φως του Ήλιου… του πόθου η πνοή

αναπαράσταση της πάλης για ζωή.. της ηδονής η μέθη.

Ί σ ω ς ο Έρωτας και να ’ναι… η τελευταία μας Ελπίδα
αιωνιότητας αυταπάτη... στου κόσμου το εφήμερο.

Εισιτήριο για δύο στο Μονόπρακτο της Ζωής!

Ύμνος μαζί και θρήνος.. των Ψυχών το αγκάλιασμα

Αντίσταση… και Πάλη… Πόθος.. κι Αποδοχή..

Υ π ό σ χ ε σ η η Ένωση και Θ ρ ί α μ β ο ς ο οργασμός!

κι η Συμφωνία των αισθήσεων... ύμνος και μελωδία..

Χορός έκπτωτων Αγγέλων που συναντήθηκαν στη Γη.

Ίσως ο Έ ρ ω τ α ς και να’ ναι… η ίδια η Ζ ω ή !

Lunapiena

Νίκος Καζαντζάκης

‘’Και ποια είναι η πιο αψηλή εντολή;

Ν’ αρνηθείς όλες τις παρηγοριές

-θεούς, πατρίδες, ηθικές, αλήθειες -

ν’ απομείνεις μόνος

και ν’ αρχίσεις να πλάθεις εσύ,

με μοναχά τη δύναμή σου,

έναν  κ ό σ μ ο

που να μην ντροπιάζει την καρδιά σου...

Ποια ‘ναι η πιο αντρίκια χαρά;

Ν’ αναλαβαίνεις την πάσα ε υ θ ύ ν η’’.

’’Μια από τις πιο νόμιμες  χ α ρ έ ς  του ανθρώπου

είναι, θαρρώ, να μοχτάει και να βλέπει

πως ο μόχτος του φέρνει καρπό’’

Νίκος Καζαντζάκης

ΟΜΟΛΟΓΙΑ Πίστεως.. του Ν. Καζαντζάκη

από την.... "ΟΜΟΛΟΓΙΑ Πίστεως"

ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ 1925

"...Πιστεύω ότι το αστικό καθεστώς είναι ανίκανο πια

να ρυθμίσει τις σύγχρονες ανάγκες κι ανησυχίες

του κοινωνικού συνόλου διότι:

Ο ι κ ον ο μ ι κ ώ ς

- στηρίζεται στη λ η σ τ ρ ι κ ή ατομική οργάνωση

της παραγωγής και στην ά ν ι σ η κατανομή του πλούτου.

Κ ο ι ν ω ν ι κ ώς -

δεν υπάρχει πια καμία η θ ι κ ή

που να στηρίζει τις σ χ έ σ ε ι ς των ανθρώπων.

Π ο λ ι τ ι κ ώ ς -

η άρχουσα τάξη διαχειρίζεται την πολιτική εξουσία

προς όφελος της, εις βάρος της μεγίστης πλειονοψηφίας

του λαού και αποδείχνεται μ ά τ α ι η

Δεν υ π ά ρ χ ε ι πια στο αστικό καθεστώς

ένα ανώτερο ι δ α ν ι κ ό που να δίνει ευγένεια

και συνοχή στις ενέργειες των ατόμων και των κρατών.

Δεν υπάρχει πίστη -

δηλαδή ένας υ π ε ρ α τ ο μ ι κ ό ς ρ υ θ μ ό ς

που να ρ υ θ μ ί ζ ε ι τις σκέψεις, τα αισθήματα

και τις πράξεις των ατόμων.

Η αστική τάξη γκρέμισε τη φεουδαρχία, απέδωσε

- σε θαυμαστή ποσότητα και ποιότητα -

ό,τι μπόρεσε στη σκέψη, στην τέχνη,

στην επιστήμη και στην πράξη.

Τώρα διαγράφει τη μοιραία καμπύλη προς τα κάτω.

Ζούμε την παρακμή τούτη κι επομένως είναι

πολύ δ ύ σ κ ο λ ο να την αντιληφθούμε.

Όμως, τόσο είναι γοργή η αποσύνθεση, ώστε

και οι πιο παχύδερμοι αρχίζουν να ανησυχούν.

Και διαγράφονται φανερά δύο ειδών προσπάθειες:

1. Άλλοι μάχουνται να συγκρατήσουν το αστικό καθεστώς,

πολεμώντας κάθε αντίθετη ενέργεια και πράξη.

2. Άλλοι μάχουνται να το ρίξουν, αντικαθιστώντας το

με νέο - κατά την πεποίθηση τους δικαιότερο

και εντιμότερο -καθεστώς.

Ποια  τ ά ξ η  θα διαδεχτεί το αστικό καθεστώς;

Ακλόνητα πιστεύω η τάξη των ε ρ γ α ζ ο μ έ ν ω ν:

Εργάτες, αγρότες και πνευματικοί παραγωγοί.

Η τάξη αυτή πέρασε το πρώτο στάδιο

-της φ ι λα ν θ ρ ω π ί α ς.

Δεν αποτείνεται πια, όπως πριν από ένα αιώνα,

στην φιλανθρωπία των πλουσίων,

δεν ζ η τ ά ε ι  πια  ε λ ε η μ ο σ ύ ν η.

Πέρασε έπειτα στο δεύτερο στάδιο

- της δ ι κ α ι ο σ ύ ν η ς.

Δε ζητάει πια να καταλάβει την αρχή..

γιατί αυτό είναι το δίκαιο.

Βρίσκεται στο τρίτο και τελευταίο στάδιο:

Π ι σ τ ε ύ ε ι τώρα πως θα πάρει την εξουσία,

γιατί τέτοια είναι η ιστορική ανάγκη..."

Κι έτσι βρισκόμαστε σήμερα στο κρίσιμο σημείο,

όπου μιά τάξη, παρ' όλη την εξωτερική ισχυρότατη

εμφάνισή της, τρεκλίζει, σ α λ ε ύ ο υ ν  τα  θ ε μέ λ ι α της,

έχασε την ψυχική της συνοχή -κι αποσυντίθεται.

Μιά άλλη τάξη σ υ ν τ ά ζ ε τ α ι, οργανώνεται,

π ι σ τ ε ύ ε ι.

Μα δεν οργανώθηκε ακόμα εντελώς,

δεν εφωτίστηκε ακόμα όλη,

δεν έλαβε ακόμα τέλεια συνείδηση της δύναμής της

-διατελεί ακόμα σκλάβα του σαπημένου κολοσσού.

Οι παλιές αξίες έχασαν την πίστη που τις εστήριζε και

τους έδινε νόημα και κύρος- οι νέες αξίες

δημιουργούνται ολοένα,

δεν πήραν ακόμα τη σταθερή τους μορφή.

Ποιό είναι το χ ρ έ ο ς μας;

Να ετοιμαζόμαστε.

Πώς;

Μορφώνοντας σαφή  ι δ έ α  της ιστορικής στιγμής

που περνούμε, φωτίζοντας το λαό και δίνοντας νέο,

υψηλότερο π ε ρ ι ε χ ό μ ε ν ο στις έννοιες

της εργασίας, της δικαιοσύνης και της αρετής.

'Ετσι μονάχα θα μπορέσουν οι μάζες να' ναι έτοιμες

να μεταβούν απο τη συναίστηση των δικαιωμάτων τους

στην πραγμάτωση των υποχρεώσεών τους.

'Ετσι μονάχα, όταν θα' ρθει η μοιραία στιγμή,
θα μπορέσουν ν' αναλάβουν ε υ θ ύ ν ε ς.

Ο α γ ώ ν α ς, όπως τον αντιλαμβάνουμαι,

δεν είναι απλώς οικονομικός. Η οικονομική χειραφέτηση

είναι μονάχα μ έ σ ο για την ψυχική και πνεματική

χειραφέτηση του ανθρώπου. 

'Οτι κι αν κάνετε, όσος καιρός κι αν περάσει,

έχω, κύριοι δικαστές, την πεποίθηση πως πάντα

οι λίγοι θα πληθαίνουν, πάντα οι αδικημένοι

θα δυναμώνουνται,

π ά ν τ α  η τάξη που αδικεί... θα πέσει.

Αυτή είναι η σκέψη μου.

Εθεώρησα χρέος μου να τη διατυπώσω

με απόλυτη ειλικρίνεια.

Χρέος δικός σας, αν βρίσκετε τη σκέψη μου κολάσιμη,

να με τιμωρήσετε. "

Ενα κείμενο γραμμένο απο τον Νίκο Καζαντζάκη,

86 χρόνια πρίν.

^

από:

http://spitha-symi.blogspot.com/2011/01/blog-post_28