Το Λευκό Τριαντάφυλλο

Το λευκό Τριαντάφυλλο

Περπατώντας εκείνο το πρωινό, με μια βαθειά επιθυμία, ν'απολαύσωτον καθαρό αέρα της φύσης, βρέθηκα μπροστά σε ένα λευκό λουλούδι. Ένα κάτασπρο τριαντάφυλλο. Η ομορφιά του τράβηξε την προσοχή μου.. Η επιθυμία μου να το απολαύσω ήταν έντονη. Μ'αρέσει τόσο πολύ αυτό το κατάλευκο λουλούδι.. Το θέλω δικό μου.. σκέφτηκα. Τι υπέροχο λευκό.. τι λεπτή η φόρμα του.. και τι υπέροχα μεθυστικό το άρωμά του.. Ήθελα να το αγγίξω απαλά και τρυφερά.. όπως ο ανοιξιάτικος άνεμος.. όπως μια ακτίνα του ήλιου.. με θαυμασμό και απέραντο σεβασμό στην ομορφιά του.. Τι γλυκειά αίσθηση ξεχειλίζει απ'την καρδιά μου.. Η τριανταφυλλιά φάνταζε στα μάτια μου περήφανη και τα κλειστά μπουμπούκια, τ'αδέλφια του το κρυφοκοίταζαν με ζήλεια.. Είναι το πιό όμορφο λευκό τριαντάφυλλο που είχα δει ποτέ.. Σαν χείμαρος ανεβαίνει μέσα μου η επιθυμία κατοχής. Μια άπληστη ανάγκη να το έχω μόνο για μένα. Θα είναι φανταστικό στο τραπεζάκι του σαλονιού.. μέσα σ'εκείνο το πανέμορφο κρυστάλλινο βάζο με την άσπρη ζωγραφιά.. Είναι το πιό ταιριαστό μέρος για το τριανταφυλλό μου.. σκέφτηκα. Σίγουρα θα το προτιμά ν'αλλάξει περιβάλλον.. Σ'όλους αρέσει ν'αλλάζουν περιβάλλον.. Θα ταξιδέψει μαζί μου.. Σ'όλους αρέσουν τα ταξίδια.. Θα γνωρίσει ένα κομμάτι αυτού του κόσμου, που κανένα άλλο τριαντάφυλλο δεν θα'χει γνωρίσει.. Θα το φροντίζω με όλη μου την αγάπη.. θα το νοιάζομαι.

Η επιθυμία μου για κατοχή, άρχισε να ντύνεται με όμορφες ιδέες, με χρωματιστή φαντασία.. έτοιμη να με οδηγήσει, χωρίς καμμιά ενοχή.. να σπάσω βίαια το κλαδί του και ν'αλλάξω την διαδρομή ζωής, στο πανέμορφο επιθυμητό τριαντάφυλλό μου. Μ'αυτές τις σκέψεις έχασα από τα μάτια μου την ομορφιά του. Η σκιά της προσδοκίας μου να κρατήσω τη ομορφιά του και να συντηρήσω τη ζωή του με τεχνητά μέσα... ενάντια στους κανόνες της φύσης, που ξέρει τόσο καλά να διατηρεί τις ομορφιές της.. τα γκρίζα σύννεφα της επιθυμίας μου για κατοχή.. και η επιθυμία μου να νοιώσω η μοναδική κυρίαρχος της ομορφιάς του.. έκρυψαν για μια στιγμή την δυνατότητά μου ν'αγαπάω.. Τι μάχη μέσα μου.. Ψάχνοντας πιό βαθειά.. αναγνώρισα ακόμα για μια φορά, εκείνο τον αιώνιο φόβο μου.. ότι μπορεί να χαθεί ό,τι αγαπήσω.. μπορεί να χάσει την ομορφιά του.. την ζωτικότητα και την ζωντάνια του.. Ο φόβος της απώλειας της ομορφιάς και της ύπαρξης.. Τι αγωνία.. η ανάγκη μου να ελέγξω, να συντηρήσω όσο γίνεται πιό πολύ να νικήσω με κάθε μέσον. Μια αιώνια μάχη.. η μάχη της ζωής ενάντια στο θάνατο και την ανυπαρξία.

Αποφασίζω να περιγράψω με λέξεις την συγκίνησή μου, ν'αδράξω αυτή την στιγμή της υπαρξής μου.. για να μην χαθεί στην αμνησία του χρόνου.. Δεν αγαπώ την λησμονιά. Θυμίζει θάνατο. Είναι τόσο λευκή.. χωρίς καμμιά απόχρωση... δίχως την παραμικρή ομορφιά... Το κόκκινο της πέννας μου, θα συμπληρώσει λίγο χρώμα.. Αλλά δεν μου φτάνει... άρχισα τότε να ζωγραφίζω την όμορφη μάνα-τριανταφυλλιά.. διατηρώντας έτσι τα συναισθήματα, τις συγκινήσεις μου και το κατάλευκο τριαντάφυλλο στο φυσικό τους περιβάλλον... Κράτησα την εικόνα του στο χρόνο.. και την ανάμνηση μες στην καρδιά μου.. θα μπορέσει ίσως να ερεθίσει και την φαντασία όποιου θα ήθελε να την αγγίξει... Κράτησα έτσι ζωντανή την ομορφιά του στο χρόνο, δίχως να ταράξω την ησυχία του..

Τι περίεργη δύναμη που'χει τούτη η αίσθηση ηρεμίας μέσα μου... μπορώ ακόμα να επιθυμώ... μπορώ ακόμα ν'απολαμβάνω, μπορώ ακόμα να παίζω και να νικώ τον φόβο και τον πόνο της απώλειας..

μπορώ ακόμα να κρατώ την αυταπάτη, ότι έχω την δυνατότητα να σώσω την ομορφιά. Κι αν τίποτε απ'όλα αυτά κάποτε δεν θα μπορώ να καταφέρω... είναι σίγουρο ότι σήμερα, μπόρεσα γι'ακόμα μια φορά να γλυτώσω από τις ενοχές, που θα έφερνε μέσα μου, η επιθυμία να καταστρέψω την ομορφιά, εν ονόματι της Αγάπης....

Lunapiena

"Όταν αποφασίσαμε να κάμομε την επανάσταση,

δεν εσυλλογισθήκαμε ούτε π ό σ ο ι είμεθα,

ούτε πως δεν έχομε άρματα,
ούτε ότι οι Τούρκοι εβαστούσαν

τα κάστρα και τας πόλεις,

ούτε κανένας φρόνιμος.. μας είπε

« Πού πάτε εδώ να πολεμήσετε

με σιταροκάραβα βατσέλα»,

α λ λ ά,

ως μία β ρ ο χ ή,

έπεσε εις όλους μας η ε π ι θ υ μ ί α

 της  Ε λ ε υ θ ε ρ ί α ς μας,

και ό λ ο ι, και οι κληρικοί,

 και οι προεστοί, και οι καπεταναίοι,

και οι πεπαιδευμένοι, και οι έμποροι,

μικροί και μεγάλοι,

Ο Λ Ο Ι εσυμφωνήσαμε εις αυτό το σ κ ο π ό,

και εκάμαμε την Επανάσταση".

"ΠΑΙΔΙΑ μου. Να σκλαβωθείτε στα γράμματά σας.

Η προκοπή και η μάθησης σας να ΜΗΝ γίνει

σκεπάρνι μόνο για το άτομό σας.

Αλλά να κοιτάζει το ΚΑΛΟ της κοινότητος.

Και μέσα στο καλό αυτό βρίσκεται και το δικό σας.

Εις εσάς μένει να ισάσετε και να στολίσετε τον τόπο,

όπου εμείς ελευθερώσαμε. Και δια να γίνει τούτο πρέπει

να έχετε ως θεμέλια της πολιτείας την ΟΜΟΝΟΙΑ

και την ΦΡΟΝΙΜΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ".

Μέρος του λόγου που εκφώνησε ο Κολοκοτρώνης στην Πνύκα.

 

Διαβάστε:

Τα ΑΠΟΜΝΗΜΟΝΕΥΜΑΤΑ του Θ. ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ

που υπαγόρευσε ο Ι δ ι ο ς στον Γ. Τερτσέτη,

Ιερό Κειμήλιο Λόγου και αγνού Πατριωτισμού:

^

http://www.computer.gr/kolokotronis/apo.html

ΜΑΝΩΛΗΣ ΜΗΤΣΙΑΣ - Πότε θα Ξαναμιλήσεις (Ηλίας Ανδριόπουλος)

Πότε θα ξαναμιλήσεις;

Είναι παιδιά πολλών ανθρώπων τα λόγια μας.

Σπέρνουνται γεννιούνται σαν τα βρέφη

ριζώνουν θρέφονται με το αίμα. (δις)

Όπως τα πεύκα κρατούνε τη μορφή του αγέρα

ενώ ο αγέρας έφυγε, δεν είναι εκεί.

Το ίδιο τα λόγια φυλάγουν τη μορφή του ανθρώπου

κι ο άνθρωπος έφυγε δεν είναι εκεί.

Πότε θα ξαναμιλήσεις;

Είναι παιδιά πολλών ανθρώπων τα λόγια μας.

Σπέρνουνται γεννιούνται σαν τα βρέφη

ριζώνουν θρέφονται με το αίμα.

Ίσως γυρεύουν να μιλήσουν τ’ άστρα

που πάτησαν τη τόση γύμνια σου μια νύχτα.

Ο Κύκνος, ο Τοξότης, ο Σκορπιός

ίσως εκείνα. (δις)

Αλλά πού θα είσαι τη στιγμή

που θα ‘ρθει εδώ σ’ αυτό το θέατρο το φως; (τρις)

Πότε θα ξαναμιλήσεις;

Είναι παιδιά πολλών ανθρώπων τα λόγια μας.

Σπέρνουνται γεννιούνται σαν τα βρέφη

ριζώνουν θρέφονται με το αίμα.

Ποίηση: Γιώργος Σεφέρης

Μουσική: Ηλίας Ανδριόπουλος

Ερμηνεία: Μανώλης Μητσιάς

Ας Μείνουμε στη Σιωπή..

Ας μείνουμε στη σιωπή

Ανάμεσα σε σένα και σε μένα η σιωπή

καμιά λέξη δεν τόλμησε να σχίσει τον αέρα

ούτε του ήχου ο ρυθμός τα χείλη μας ν'αγγίξει

πλησιάζουμε στο ναό ενός πανάρχαιου θεού

μπροστά στο βωμό στέκονται οι καρδιές μας

γονατίζουμε με δέος και σεβασμό

σκύβουμε με ευλάβια και προσκυνάμε..

Τελετουργική θεική μυσταγωγία ο Έρωτας

Πήρε η ματιά μου.. μέσα της το βλέμμα σου

κι άρχισε ο πιό γλυκός διάλογος της ύπαρξης

ένα τ α ξ ί δ ι.. στ'άβάτα λημέρια της ψυχής.

Ας μείνουμε στη Σιωπή...

Lunapiena

Restiamo in Silenzio

Tra noi due il silenzio...

Non vola nessuna parola nell'aria

Nessun suono cantato con le labbra

Siamo entrati nel tempio di un Dio antico

Davanti all'altare i nostri cuori,

Con devozione infinita si inginocchiano.

Rituale cerimonia divina l'amore
E' cominciato il dialogo dei nostri sguardi

Il piu' profondo viaggio delle anime.

Restiamo in Silenzio...

Lunapiena

Francesco De Gregori - "La storia"

La Storia siamo noi

La storia siamo noi,

nessuno si senta offeso,

siamo noi questo prato

di aghi sotto il cielo.

La storia siamo noi, attenzione,

nessuno si senta escluso.

La storia siamo noi,

siamo noi queste onde nel mare,

questo rumore che rompe il silenzio,

questo silenzio così duro da masticare.

E poi ti dicono "Tutti sono uguali,

tutti rubano alla stessa maniera

"ma è solo un modo per convincerti

a restare chiuso dentro casa

quando viene la sera.

Però la storia non si ferma davvero

davanti a un portone,

la storia entra dentro le stanze, le brucia,

la storia dà torto e dà ragione.

La storia siamo noi,

siamo noi che scriviamo le lettere,

siamo noi che abbiamo tutto da vincere,

tutto da perdere.

E poi la gente, perchè è la gente che fa la storia

quando si tratta di scegliere e di andare,

te la ritrovi tutta con gli occhi aperti,

che sanno benissimo cosa fare:

quelli che hanno letto milioni di libri

e quelli che non sanno nemmeno parlare.

Ed è per questo che la storia dà i brividi,

perchè nessuno la può fermare.

La storia siamo noi, siamo noi padri e figli,

siamo noi, bella ciao, che partiamo.

La storia non ha nascondigli,

la storia non passa la mano.

La storia siamo noi,

siamo noi questo piatto di grano.

Francesco De Gregori

Album: Schacchi e Tarocchi

Στους μεταγενέστερους - Μπ. ΜΠΡΕΧΤ

Στους μεταγενέστερους

Αλήθεια, σε μαύρα χρόνια ζω!

Τα λόγια που δεν κεντρίζουν

είναι σημάδι χαζομάρας.

Ένα λείο μέτωπο, αναισθησίας.

Εκείνος που γελάει

Δεν έχει μάθει ακόμα

Τις τρομερές ειδήσεις.

Μα τι καιροί λοιπόν ετούτοι, που

Είν' έγκλημα σχεδόν..

όταν μιλάς για δέντρα

Γιατί έτσι παρασιωπάς

χιλιάδες κακουργήματα!

Αυτός εκεί πού διασχίζει ήρεμα το δρόμο

Ξέκοψε πια ολότελα απ' τους φίλους του

Πού βρίσκονται σ' ανάγκη.

Είναι σωστό:

το ψωμί μου ακόμα το κερδίζω.

Όμως πιστέψτε με:

Είναι εντελώς τυχαίο.

Απ' ό,τι κάνω,

Τίποτε δε μου δίνει το δικαίωμα

να φάω ως να χορτάσω.

Έχω γλιτώσει κατά σύμπτωση.

(Λίγο η τύχη να μ' αφήσει, χάθηκα.)

Μου λένε: Φάε και πιες!

Να 'σαι ευχαριστημένος που έχεις!

Μα πώς να φάω και να πιω,

όταν

Το φαγητό μου τ' αρπάζω

από τον πεινασμένο,

όταν

Κάποιος διψάει

για το ποτήρι το νερό που έχω;

Κι ωστόσο, τρώω και πίνω.

Θα 'θελα ακόμα να 'μουνα σοφός.

Τ' αρχαία βιβλίο λένε τί είναι η σοφία:

Μακριά να μένεις

απ' τις επίγειες συγκρούσεις

και δίχως φόβο

Τη λιγοστή ζωή σου να περνάς.

Θεωρούν σοφό ακόμα

Το δρόμο σου να τραβάς

αποφεύγοντας τη βία

Στο κακό ν' ανταποδίνεις το καλό

Να μη χορταίνεις τις επιθυμίες σου,

αλλά να τις ξεχνάς.

Μου είναι αδύνατο να πράξω όλα τούτα:

Αλήθεια, σε μαύρα χρόνια ζω!

Ήρθα στις πόλεις...

την ε π ο χ ή της αναστάτωσης

Όταν εκεί, βασίλευε η πείνα.

Ήρθα μες στους ανθρώπους

στην εποχή της α ν τ α ρ σ ί α ς

Και ξεσηκώθηκα μαζί τους.

Έτσι κύλησε ο χρόνος

Που πάνω στη γη μου δόθηκε.

Το ψωμί μου το 'τρωγα ανάμεσα στις μάχες.

Για να κοιμηθώ,

πλάγιαζα ανάμεσα στους δολοφόνους.

Αφρόντιστα δινόμουνα στον έρωτα

Κι αντίκριζα τη φύση δίχως υπομονή.

Έτσι κύλησε ο χρόνος

Που πάνω στη γη μου δόθηκε

Στον καιρό μου,

οι δρόμοι φέρνανε στη λάσπη.

Η μιλιά μου με κατέδιδε στο δήμιο.

Λίγα περνούσαν απ' το χέρι μου.

Όμως, αν δεν υπήρχα

Οι αφέντες θα στέκονταν πιο σίγουρα,

αυτό έ λ π ι ζ α τουλάχιστον.

Έτσι κύλησε ο χρόνος

Που πάνω στη γη μου δόθηκε.

Οι δυνάμεις ήτανε μετρημένες.

Ο στόχος

Βρισκότανε πολύ μακριά.

Φαινόταν ολοκάθαρα, αν και για μένα

Ήταν σχεδόν απρόσιτος.

Έτσι κύλησε ο χρόνος

Που πάνω στη γη μου δόθηκε.

Εσείς,

που θ' αναδυθείτε μέσ' απ' τον κατακλυσμό

Που εμάς μας έπνιξε,

Όταν για τις αδυναμίες μας μιλάτε

Σκεφτείτε

Και τα μαύρα χρόνια

Που ε σ ε ί ς γλυτώσατε

Εμείς περνάγαμε,

αλλάζοντας χώρες

πιο συχνά από παπούτσια,

Μέσα από ταξικούς πολέμους,

απελπισμένοι σα βλέπαμε,

Την αδικία να κυριαρχεί

και να μην υπάρχει εξέγερση.

Κι όμως το ξέραμε:

Ακόμα και το μίσος

ενάντια στην ευτέλεια

Παραμορφώνει τα χαρακτηριστικά.

Ακόμα κι η οργή

ενάντια στην αδικία

Βραχνιάζει τη φωνή.

Αλίμονο, εμείς

Που θέλαμε

να ετοιμάσουμε το δρόμο στη φιλία

Δεν καταφέρναμε

να 'μαστε φίλοι ανάμεσά μας.

Όμως εσείς, όταν θα ‘ρθει ο καιρός

Ο άνθρωπος να βοηθάει τον άνθρωπο

Να μας θυμάστε

Με κάποιαν επιείκεια.

Μπ. Μπρεχτ

Μεταφρ. Τίτος Πατρίκιος

Ας ερχοσουν για λιγο - Δαναη Στρατηγοπουλου

Ας Ερχόσουν για Λίγο

Πού να 'σαι αλήθεια το βράδυ αυτό

που είμαι μόνος, μα τόσο μόνος

και που μαζί μου παίζουν κρυφτό

...πότε η θλίψη και πότε ο πόνος

Πού να 'σαι αλήθεια το βράδυ αυτό

που με χτυπάει τ' άγριο τ' αγέρι

να 'ρθεις και μ' ένα φιλί καυτό

να με γεμίσεις με καλοκαίρι

Ας ερχόσουν για λίγο

μοναχά για ένα βράδυ

να γεμίσεις με φως

το φριχτό μου σκοτάδι

και στα δυο σου τα χέρια

να με σφίξεις ζεστά

ας ερχόσουν για λίγο

κι ας χανόσουν μετά

Πού να 'σαι, να 'ρθεις το βράδυ αυτό

σ' αυτούς τους δρόμους που σ' αγαπούνε

το ντουετάκι τους το γνωστό

τα βήματά μας να ξαναπούνε

Πού να 'σαι να 'ρθεις το βράδυ αυτό

που 'γινε φύλλο ξερό η ελπίδα

να 'ρθεις κοντά μου να φυλαχτώ

από του πόνου την καταιγίδα

Ας ερχόσουν για λίγο

μοναχά για ένα βράδυ

να γεμίσεις με φως

το φριχτό μου σκοτάδι

και στα δυο σου τα χέρια

να με σφίξεις ζεστά

ας ερχόσουν για λίγο

κι ας χανόσουν μετά

 

Στίχοι: Μίμης Τραϊφόρος

Μουσική: Μιχάλης Σουγιούλ

Πρώτη εκτέλεση: Δ Α Ν Α Η

'Αλλες: Αρλέτα, Τ. Τσανακλίδου