ΑΠΟ ΤΟ ΩΡΟΛΟΓΙΟΝ.. του Rainer Maria Rilke

ΑΠΟ ΤΟ ΩΡΟΛΟΓΙΟΝ

Αν μόνο μια φορά το πάν απόλυτα σιωπούσε

Αν το τυχαίο και συμπτωματικό βουβαινόταν

Και το γέλιο το γειτονικό,

Αν ο θόρυβος των αισθήσεών μου ηρεμούσε,

Που τόσο μ’ εμποδίζει ν’ αγρυπνήσω.

 

 

με μια χιλιόμορφη σκέψη θα δυνόμουν ίσως

ως τα πέρατα σου να σε στοχαστώ

και ( μόνο όσο κρατά ένα χαμόγελο) να σε κρατήσω

σε κάθε ζωή για να σε χαρίσω

σαν ένα Ευχαριστώ..

Rainer Maria Rilke

Μετ. Αρης Δικταίος

Σονέτο.. του Rainer Maria Rilke

Σονέτο

Στη ζωή μου μέσα τρέμει δίχως παράπονο

κι αναστεναγμό, ένας πόνος σκοτεινός.

Το χιόνι των ονείρων μου, το κατάλευκο χιόνι,

είναι των σιωπηλών μου ημερών, ο αγιασμός.

Συχνότερα όμως προσπερνά το μέγα ρώτημα

το μονοπάτι μου -και νιώθω μικρός και προχωρώ

ανεπηρέαστος παραπέρα, κοντά στη λίμνη,

το άγριο κύμα της να μετρήσω δε τολμώ.

 

Και τότε πληθαίνει μέσα μου μια θλίψη θολή

σαν το γκριζωπό μιας νύχτας θερινής

που μόνον έν αστέρι τη φωτίζει, δω κι εκεί.

Τα χέρια μου γυρεύουνε αγάπη πιο σωστή

και με χαρά θα έλεγα μια προσευχή μονάχα,

που το καφτό μου στόμα δε μπορεί να βρει...

Rainer Maria Rilke

Maria Farantouri: Ο Εφιάλτης της Περσεφόνης - The nightmare of Persephone

Ο Εφιάλτης της Περσεφόνης

Εκεί που φύτρωνε φλισκούνι κι άγρια μέντα

κι έβγαζε η γη το πρώτο της κυκλάμινο

τώρα χωριάτες παζαρεύουν τα τσιμέντα

και τα πουλιά πέφτουν νεκρά στην υψικάμινο.

Κοιμήσου Περσεφόνη στην αγκαλιά της γης

στου κόσμου το μπαλκόνι ποτέ μην ξαναβγείς.

 

Εκεί που σμίγανε τα χέρια τους οι μύστες

ευλαβικά πριν μπουν στο θυσιαστήριο

τώρα πετάνε αποτσίγαρα οι τουρίστες

και το καινούργιο πάν να δουν διυλιστήριο.

 

Κοιμήσου Περσεφόνη στην αγκαλιά της γης

στου κόσμου το μπαλκόνι ποτέ μην ξαναβγείς.

 

Εκεί που η θάλασσα γινόταν ευλογία

κι ήταν ευχή του κάμπου τα βελάσματα

τώρα καμιόνια κουβαλάν στα ναυπηγεία

άδεια κορμιά σιδερικά παιδιά κι ελάσματα.

Κοιμήσου Περσεφόνη στην αγκαλιά της γης

στου κόσμου το μπαλκόνι ποτέ μην ξαναβγείς.

Στίχοι: Νίκος Γκάτσος

Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις

Πρώτη εκτέλεση: Μαρία Φαραντούρη

Την είπαν πεταλούδα....

Την είπαν πεταλούδα.

Μια πληγωμένη αλίμονο, πεταλούδα,

που έκαψε τα πανώρια και πλατιά φτερά της,

κυκλοφέρνοντας τον Ήλιο της Αγάπης.

Της Αγάπης για κάτι πιο αιώνιο

από την εφήμερη ομορφιά.

Της Αγάπης... της Ψυχής.

Μαρία Πολυδούρη

Της καλημέρας τα πουλιά__a.στεφόπουλος-κ.παρίσσης

  

ΤΗΣ ΚΑΛΗΜΕΡΑΣ ΤΑ ΠΟΥΛΙΑ

Τα πόδια στο κεφάλι μου και ποιος με κυνηγάει

Στην άκρη της ανάγκης μου μια θάλασσα γελάει

Μια πολιτεία έρημη κι ένα χωριό χαμένο

Αυτά που εγώ πεθύμησα, αυτά που περιμένω..

Να βγαίνει ο ήλιος το πρωί και να ναι πάντα ήλιος

Να ναι η σκέψη μου παιδί και η καρδιά μου κήπος

Να τρέχουν μέσα μου νερά σαν πάντα έτσι και τώρα

Της καλημέρας τα πουλιά να μου χαρίζουν δώρα..

Τα πόδια στο κεφάλι μου και η ψυχή στο στόμα

Καινούριο δρόμο τράβηξα, καινούριο βρήκα χώμα

Να σπείρω τις αγάπες μου να γίνουν όλες δέντρα

Να κρύβομαι στα φύλλα τους, να χω την τρέλα αφέντρα

 

 

adri Στεφόπουλος

Άνοιξη 2001  

ένας μικρός γλυκός παλιός Σεπτέμβρης

'Ενας μικρός γλυκός Σεπτέμβρης 

 
Ένας μικρός Σεπτέμβρης βάζει τα κλάμματα

που στο σχολειό τον πάνε να μάθει γράμματα

θέλει να παίξει ακόμα με τ'άστρα τ' ουρανού

πριν έρθουν πρωτοβρόχια και συννεφιές στο νου

πρωτάκι, σχολιαρούδι, του κλέβουν το τραγούδι,

του κλέβουν το τραγούδι...

Ένας γλυκός Σεπτέμβρης στάζει το μέλι του

σωστό παληκαράκι τρυγάει τ' αμπέλι του

στα Σπάτα λινοβάτης, στο Κορωπί γαμπρός

να τρέμουν τα κορίτσια στα βλέφαρά του μπρος

φυσάει ο απηλιώτης, ο ζέφυρος της νιότης

φυσάει ο απηλιώτης...

Ένας παλιός Σεπτέμβρης φίλος αχώριστος

καθώς περνούν τα χρόνια γίνεται αγνώριστος

το κόκκινο ραγίζει στα μήλα της Ροδιάς

κίτρινα πέφτουν φύλλα στον κήπο της καρδιάς

Η νύχτα μεγαλώνει, δίχτυα στο φως απλώνει,

η νύχτα μεγαλώνει...

 

 

 Στίχοι: Ηλίας Κατσούλης

 

Μουσική Ερμηνεία: Παντελής Θαλασσινός 

Μάθε Παιδί μου..

Μάθε ΠΑΙΔΙ Μου...

Δεν είναι κέρδος...

το πλουμιστό περιτύλιγμα,

ενός κάλπικου δώρου,

που γρήγορα θα πεταχτεί...

ούτε ό,τι αντέχει μόνο

στης σκηνής τα φώτα

και χάνεται όταν η αυλαία πέφτει...

Τα επιφανειακά...

έχουν μικρό εκτόπισμα

και εύκολα επιπλέουν,

όταν η θάλασσα είναι ήρεμη

μα χάνονται... σαν σηκωθεί ό άνεμος 

και φτάσει η καταιγίδα.

Δεν είναι αξία σταθερή...

ό,τι στα φλας της δημοσιότητας λάμπει,

αλλάζουν συχνά οι διαθέσεις...

κι αυτό που διασκεδάζει το κοινό γρήγορα

μπούχτισμα, ανία και βαρεμάρα φέρνει...

και ο φακός άλλο ζητά... συγκίνηση να φέρει.

Ευχαρίστηση που δεν αφήνει ικανοποίηση..

για λίγο πάντα διαρκεί 

κι αφήνει αβάσταχτο κενό...

μες την καρδιά, όταν τελειώνει.

Μάθε παιδί μου...

να ψάχνεις την ΟΥΣΙΑ...

τα δένδρα που δίνουν καρπούς

έχουν τις ρίζες του βαθειές

και δεν φοβούνται το χιονιά..

που ξεγυμνώνει το φυλλωμά τους

την άνοιξη ξανά,

θα βγάλουν φύλλα κι άνθη

σαν απλωμένες αγκαλιές είν'τα κλαδιά

και δέχονται πουλιά και πεταλούδες!

Μάθε παιδί μου.. να ψάχνεις την ΟΥΣΙΑ

όπου κι αν κρύβεται.. όπου κι αν είναι..

και μη σταθείς ποτέ στην επιφάνεια

στης θάλασσας τα βάθη κρύβεται η ζωή..

 της ζούγκλας τις όμορφες σπηλιές 

διαλέγουν τα λιοντάρια

και στις απάτητες κορφές

φτιάχνουν τη φωλιά τους οι αετοί..

Στην αγκαλιά μιας μάνας.. κρύβεται  η αγάπη

μες στην καρδιά του τολμηρού

 τ'όνειρο ζεί.. για πάντα.

Μάθε παιδί μου στη Ζωή...

να ΖΕΙΣ για την ΟΥΣΙΑ.

Lunapiena