Ελύτης: Όμορφη και παράξενη πατρίδα

Όμορφη και παράξενη Πατρίδα

Όμορφη και παράξενη πατρίδα

ωσαν αυτή που μου 'λαχε δεν είδα

Ρίχνει να πιάσει ψάρια πιάνει φτερωτά

στήνει στην γη καράβι κήπο στα νερά

κλαίει φιλεί το χώμα ξενιτεύεται 

μένει στους πέντε δρόμους αντρειεύεται

Όμορφη και παράξενη πατρίδα

ωσαν αυτή που μου 'λαχε δεν είδα

Κάνει να πάρει πέτρα την επαρατά

κάνει να τη σκαλίσει βγάνει θάματα

μπαίνει σ' ένα βαρκάκι πιάνει ωκεανούς 

 ξεσηκωμούς γυρεύει, θέλει τύρρανους 

Όμορφη και παράξενη πατρίδα

ωσαν αυτή που μου 'λαχε δεν είδα...

Bellissima e Strana Terra Mia

Bellissima e strana Terra Mia

come Te che... me lo sei regalata,

un altra come Te...

 non ho incontrata nella vita mia

Apri le rete per pescare

e si riempino di uccelli.

Costruisci nave sulla terra ferma

e fai fiorire un giardino sopra il mare.

Piangi, bacci la terra e.. espatri,

ma, quando ti trova perduta

per le strade del mondo,

ritorni ancora per un'altra volta valorosa! 

 

Bellissima e strana Terra Mia,

Come Te, che me lo sei regalata

un altra non ho visto in vita mia.

Tieni per mano una pietra

e la lasci là, dove l'hai trovata..

ma quando ti decidi di scolpirla

hai creato dei miracoli...

Con una barca a vela,

hai saputo navigare sui oceani..

Cerchi la sommossa sollevazione

ma, ospiti anche dei tiranni... 
 

Bellissima e strana Terra Mia

come Te, che mi sei regalata

non ho trovato un altra nella vita mia.

O. Elytis
Mουσική: Δ. Λάγιος
Ερμηνεία: Γ. Νταλάρας

(Trad. Lunapiena)

Στης Φιλίας το Ρυθμό....

 Tu sai parlare la lingua dell'Universo 

 usi Parole che come fiori di primavera 

 sparpagliano mille profumi intorno 

 giochi con i colori dell'aurora 

 e sfiori la bellezza dell'arcobaleno 

 Tu sai parlare la lingua dei angelli

 usi Parole che come note di melodia 

 si sentono in una notte Estiva stelata 

 giochi con le immagini prese da favole 

 e sfiori la bellezza del cielo 

 Tu sai parlare la lingua dei uomini 

 usi Parole che come inno d'amore  

 raggiungono il profondo dell'Anima 

 si sente il tuo sorriso nel buio 

 accarezzi con gentilezza le nostre orecchie 

 e sfiori con delicatezza il nostro cuore. 

 

 Ξέρεις να μιλάς τη γλώσσα της Φύσης 

 τα λόγια σου σαν τα λουλούδια του αγρού 

 σκορπούν τριγύρω της Άνοιξης το άρωμα.. 

 Παίζεις με της αυγής τα χρώματα 

 κι αγγίζεις την ομορφιά τ'ουράνιου τόξου. 

 Ξέρεις να μιλάς τη γλώσσα των αγγέλων 

 τα λόγια σου.. μελωδίας ρυθμοί  

 σε μια έναστρη νύχτα καλοκαιριού.. 

 Παίζεις με μυθικές εικόνες 

 κι αντανακλάς του ουρανού την ομορφιά. 

 Ξέρεις να μιλάς τη γλώσσα των ανθρώπων 

 τα λόγια σου.. Αγάπης ύμνος 

 φωλιάζουν στα βάθη.. της Ψυχής! 

 Απ'το σκοτάδι αναδύεται ένα χαμόγελο 

 χαιδεύει ευγενικά τ'αυτιά μας 

 κι αγγίζει με λεπτότητα της καρδιάς τις χορδές. 

 Lunapiena

ΔΕΝ μ'ενδιαφέρει....

Δεν με ενδιαφέρει.

Δεν με ενδιαφέρει τι κάνεις για να ζήσεις,

θέλω να μάθω...

Τι Πράγμα στη Ζωή σε κάνει ν'ανασαίνεις,

και αν έχεις την δύναμη να ρισκάρεις

για να βρείς της καρδιάς τα όνειρα.

Δεν με ενδιαφέρει πόσο χρονών είσαι.

θέλω να ξέρω

αν ακόμα μπορείς να πάρεις το ρίσκο

και να φανείς αφελής για την Αγάπη,

για το Ό ν ε ι ρ ο και για την περιπέτεια

του να είσαι ακόμα ζωντανός.

Δεν θέλω να μάθω

ποιοί πλανήτες απειλούν την Σελήνη σου.

Θέλω να μάθω

αν ά γ γ ι ξ ε ς το κέντρο του π ό ν ο υ

κι αν έμεινες ακόμα ανοιχτός

μετά απ'τις απιστίες της Ζωής

ή αν έκλεισες ερμητικά την καρδιά σου

από φόβο μήπως ξαναπληγωθείς.

Θέλω να μάθω

αν καταφέρνεις να μ έ ν ε ι ς με τον πόνο

τον δικό μου και τον δικό σου.

Αν μπορείς να χορέψεις ανέμελα

και ν'αφήνεις την έκσταση να φτάσει

μέχρι την άκρη των δακτύλων

χωρίς ν'αντιδράσεις με σύνεση

ή να γίνεις ξαφνικά ρεαλιστής

ή να θυμηθείς τα ανθρώπινα όρια.

Δεν θέλω να μάθω

αν είναι αληθινή η ιστορία που μου διηγείσαι.

Θέλω να μάθω

αν είσαι ικανός να απογοητεύσεις τους άλλους

παραμένοντας μέσα σου α υ θ ε ντ ι κ ό ς.

Κι αν μπορείς ν'αντέξεις

την κατηγορία μιας απιστίας

χωρίς ν'α π α ρ ν η θ ε ί ς την ψυχή σου.

Θέλω να μάθω

αν είσαι π ι σ τ ό ς και άρα έ μ π ι σ τ ο ς.

Θέλω να μάθω

αν ξέρεις να β λ έ π ε ι ς την Ομορφιά,

ακόμα κι αν δεν είναι πάντα όμορφη,

αν είσαι ικανός να περνάς τη ζωή σου,

συντροφιά μόνο με τον ε α υ τ ό σου.

Θέλω να ξέρω

αν μπορείς να ζήσεις με το σπάσιμο

το δικό σου ή το δικό μου.

Δεν με ενδιαφέρει να μάθω που ζείς.

ή πόσα χρήματα έχεις,

με ενδιαφέρει αν μπορείς να ξυπνήσεις

μετά από μια νύχτα πόνου

θλιμμένος και κομμένος στα δύο,

και να κάνεις το χ ρ έ ο ς σου για τα παιδιά .

Δεν με ενδιαφέρει

Ποιος είσαι και πώς έφτασες μέχρι εδώ.

θέλω να μάθω αν καταφέρνεις

να μείνεις μες την φωτιά μαζί μου

και να μην το σκάσεις.

Δεν θέλω να μάθω

τι σπούδασες με ποιόν ή πού.

Θέλω να μάθω

Τι σε κρατάει μέσα σου όταν όλα σε παρατάνε.

Θέλω να μάθω

αν μπορείς να μένεις μόνος με τον ε α υ τ ό σου

κι άν π ρ ά γ μ α τ ι σ'αρέσει η π α ρ έ α

που έχεις στις άδειες σου στιγμές.

**********************************

Kείμενο γραμμένο από μια Ινδιάνα

της Tribu των Oriah από το 1890.

Μεταφρ. Lunapiena

Γιώργος Σεφέρης.. "Το Φως"

Το ΦΩΣ 

Καθώς περνούν τα χρόνια... 

πληθαίνουν οι κριτές που σε καταδικάζουν 

καθώς περνούν τα χρόνια 

και κουβεντιάζεις με λιγότερες φωνές, 

βλέπεις τον Ή λ ι ο.. μ' άλλα μάτια 

 ξέρεις πως εκείνοι που έμειναν, σε γελούσαν, 

 το παραμίλημα της σάρκας, 

ο όμορφος χορός που τελειώνει στη γύμνια.

 Όπως, τη νύχτα στρίβοντας στην έρμη δημοσιά,  

άξαφνα βλέπεις να γυαλίζουν τα μάτια ενός ζώου...

που έφυγαν κιόλας, έτσι νιώθεις τα μάτια σου

τον ήλιο τον κοιτάς, έπειτα χάνεσαι μες στο σκοτάδι

ο δωρικός χιτώνας που αγγίξανε τα δάχτυλά σου

και λύγισε σαν τα βουνά, είναι ένα μάρμαρο στο φως,

μα.. το κεφάλι του είναι στο σκοτάδι.

 Και τα παιδιά που κάναν 

 μακροβούτια απ' τα μπαστούνια 

 πηγαίνουν σαν αδράχτια γνέθοντας ακόμη,

 σώματα γυμνά..

 βουλιάζοντας μέσα στο μαύρο φως

 μ' ένα νόμισμα στα δόντια, κολυμπώντας ακόμη, 

 καθώς ο ήλιος ράβει... με βελονιές μαλαματένιες

 πανιά και ξύλα υγρά και χρώματα πελαγίσια

 ακόμη τώρα κατεβαίνουνε λοξά

 προς τα χαλίκια του βυθού οι άσπρες λήκυθοι. 

 Αγγελικό και μαύρο, φως, 

 γέλιο των κυμάτων.. στις δημοσιές του πόντου,

 δακρυσμένο γέλιο,

σε βλέπει ο γέροντας ικέτης

πηγαίνοντας να δρασκελίσει τις αόρατες πλάκες

καθρεφτισμένο στο αίμα του

που γέννησε τον Ετεοκλή και τον Πολυνείκη.

Αγγελική και μαύρη, 

 μέρα ή γλυφή γέψη της γυναίκας

πού φαρμακώνει το φυλακισμένο

βγαίνει απ' το κύμα δροσερό κλωνάρι

στολισμένο στάλες.

Τραγούδησε μικρή Αντιγόνη,

τραγούδησε, τραγούδησε...

δε σου μιλώ για περασμένα,

μιλώ για την Αγάπη

στόλισε τα μαλλιά σου με τ' αγκάθια του ήλιου,

.....σκοτεινή κοπέλα...

..η καρδιά του Σκορπιού βασίλεψε, 

 ο τύραννος μέσα απ' τον άνθρωπο έχει φύγει,

κι όλες οι κόρες του πόντου, Νηρηίδες, Γραίες

τρέχουν στα λαμπυρίσματα της αναδυόμενης

όποιος ποτέ του δεν αγάπησε...

θ' αγαπήσει...., στο Φως.

και είσαι σ' ένα μεγάλο σπίτι με πολλά παράθυρα,

ανοιχτά τρέχοντας από κάμαρα σε κάμαρα,

δεν ξέροντας από που να κοιτάξεις πρώτα,...

 ...γιατί θα φύγουν τα πεύκα 

 και τα καθρεφτισμένα βουνά

 και το τιτίβισμα τον πουλιών..

θ' αδειάσει η θάλασσα,

θρυμματισμένο γυαλί, από βοριά και νότο

θ' αδειάσουν τα μάτια σου απ' το φως της μέρας.

Πως σταματούν ξαφνικά... κι όλα μαζί τα τζιτζίκια.

Γιώργος Σεφέρης

ο Ταρκόφσκι.... και η Ομορφιά

Mirror (Aleksandrovic Tarkovskij)

  

 Κανείς δεν γνωρίζει.. τι Είναι η Ομορφιά

 (Νessuno sa che cos'è la Bellezza)

Η ιδέα που έχει ο κόσμος για την Ομορφιά, ο ορισμός της Ομορφιάς, αλλάζει στη πορεία της Ιστορίας ακολουθώντας τις αξιώσεις της Φιλοσοφίας.. αλλά και κατά την διάρκεια της προσωπικής ζωής του ατόμου ακολουθώντας απλά την εξέλιξη του. Αυτό με ωθεί να σκεφτώ ότι στην ουσία της.. η Ομορφιά παραπέμπει κάπου αλλού.... 
 Η Ομορφιά είναι το Σύμβολο της Αλήθειας

Δεν αναφέρομαι στην έννοια της αντίθεσης "Αλήθεια/Ψέμα",
 αλλά στην έννοια του δρόμου.. που επιλέγει ο κάθε άνθρωπος..
 στην αναζήτηση της Αλήθειας.

 Η Ομορφιά στις διάφορες εποχές... πιστοποίησε το επίπεδο της επίγνωσης για την Αλήθεια, που είχαν οι άνθρωποι σε μια δεδομένη εποχή.

 Η Αλήθεια που εκδηλώνεται με την Ομορφιά.. είναι αινιγματική. Δεν μπορεί να αποκωδικοποιηθεί... ούτε να εξηγηθεί με λόγια.. αλλά.. όταν ένας άνθρωπος  βρίσκεται κοντά της.. συναντιέται μ'αυτή την Ομορφιά, νοιώθει να βρίσκεται μπροστά του.. νοιώθει με δέος την παρουσία της.. απ'την ανατριχίλα στο κορμί του.

 Η Ομορφιά είναι κάτι σαν θαύμα... 

 που ο άνθρωπος ακούσια γίνεται μάρτυρας.

 

 Arsenij Aleksandrovic Tarkovskij
(απ'την τελευταία του συνέντευξη 

 στη "Le Figaro" τον Δεκέμβρη του 1986)

 

Mirror (Aleksandrovic Tarkovskij)

  

αφροδιτη μανου νυχτα audio nixta afroditi manou

 ΟΠΩΣ Η ΜΟΥΣΙΚΗ

 

Η νύχτα πολυόμματη, πολύφθογγη,

στεφανωμένη μ'όλα τ'άστρα της-

εδώ υπάρχουν όλα

όσα γεννιούνται και πεθαίνουν

όσα επιστρέφουν στη σιωπή..

Στο λόγο που κρατάει το μυστικό του

καθώς οι σκιές γυρνούν

και το σκοτάδι δεν είναι παρά η αρχή

μιας τρομερής διαφάνειας..

Ένας κόσμος που βυθίζεται

μέσα στο τελευταίο θάμβος

την ώρα που το φώς λιγοθυμά

κι όλα ξαναγυρίζουν στην πηγή τους.

 Σωπαίνει ο άνεμος στα δέντρα

σωπαίνει ο κόσμος, ο βαθύς ουρανός,

είναι μεστή από λέξεις η σιωπή τους

μεστή από χυμούς.. είναι κι η νύχτα.

Εδώ υπάρχουν όλα

 κι όλα φανερώνουν.. τη μοναδική τους αλήθεια.

Σωτήρης Τριβιζάς

Dimitra Galani ΕΤΣΙ ΟΠΩΣ ΤΑ ΛΕΣ - ΔΗΜΗΤΡΑ ΓΑΛΑΝΗ

 

 ΕΤΣΙ ΟΠΩΣ ΤΑ ΛΕΣ

 Τίποτα δεν έπρεπε να γίνει, 

 στη μέση ας μείνει το σκηνικό. 

 Ήτανε παλιά κι απωθημένα 

 τα δεδομένα για μας τους δυο.   


  Έτσι όπως τα λες να βρεθούμε γενικά 

 τίποτα δεν θες από μένα τελικά. 

 Έτσι όπως τα λες πάνω που έλεγα κι εγώ 

 στα φιλιά σου να πνιγώ. 


 Τίποτα δεν έπρεπε να γίνει, 

  στη μέση ας μείνει το σκηνικό 

  κι άσε για ένα πείσμα παιδικό μου 

 να είναι δικό μου το βράδυ αυτό.  


  Τίποτα δεν έπρεπε να πάει 

 που να αγαπάει τη σχέση αυτή, 

 μόνο το ταξίδι που τελειώνει 

  και συμπληρώνει την αφορμή. 

 Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου 

  Μουσική: Γιώργος Χατζηνάσιος 

 Πρώτη εκτέλεση: Δήμητρα Γαλάνη