Μάνος Χατζιδάκις-Οδός Ονείρων (Manos Hadjidakis-Street of Dreams)

Γεια σας

Ήρθα για να σας δείξω ο ίδιος..

την Οδό Ονείρων.

Δεν ξεχωρίζει.. είναι ένας δρόμος

σαν όλους τους άλλους..

δρόμους της Αθήνας

Είναι ας πούμε –

ο δρόμος που κατοικούμε

Μικρός, ασήμαντος, λυπημένος,

τυραννικός.. μα κι απέραντα ευγενικός

Έχει πολύ χώμα, πολλά παιδιά

πολλές μητέρες.. μα και πολύ σιωπή

κι όλα σκεπασμένα από έναν τρυφερό

μα κι αβάστακτο ουρανό..

Εδώ σ’αυτόν τον δρόμο γεννιόνται

και πεθαίνουν τα όνειρα τόσων παιδιών

ίσαμε την στιγμή που η αναπνοή τους

Θα ενωθεί με τ’ανοιξιάτικο αεράκι

του επιταφίου και θα χαθεί..

Όμως την νύχτα δεν τους πιάνει ο ύπνος

Κι όταν δεν ονειρεύονται – τραγουδούν

Οδός Ονείρων (Πρόλογος)

Μάνος Χατζιδάκις

Σώπα μη μιλάς ........ του ΑΖΙΖ ΝΕΣΙΝ

Σ Ω Π Α

Σώπα, μη μιλάς, είναι ντροπή,

κόψ' τη φωνή σου, σώπασε επιτέλους

κι αν ο λόγος είναι αργυρός,

η σιωπή ειναι χρυσός.

Τα πρώτα λόγια που άκουσα από παιδί,

έκλαιγα, γέλαγα, έπαιζα, μου λέγαν:

«σ ώ π α!».

Στο σχολείο μου κρύψανε την αλήθεια τη μισή,

μου λέγανε: «εσένα τι σε νοιάζει; Σώπα!»

Με φίλησε το πρώτο κορίτσι

που ερωτεύτηκα και μου λέγανε:

«Κοίτα μην πεις τίποτα, σσσ...σ ώ π α!»

Κόψε τη φωνή σου και μη μιλάς,

σώπαινε.

Και αυτό βάσταξε μέχρι..

τα είκοσί μου χρόνια.

Ο λόγος του μεγάλου, η σιωπή του μικρού.

Έβλεπα αίματα στο πεζοδρόμιο,

«Τι σε νοιάζει εσένα;», μου λέγανε,

«θα βρεις το μπελά σου, σ ώ π α!».

Αργότερα φωνάζανε οι προϊστάμενοι

«Μη χώνεις τη μύτη σου παντού,

κάνε πως δεν καταλαβαίνεις, σ ώ π α!»

Παντρεύτηκα, έκανα παιδιά,

και τα 'μαθα να σωπαίνουν,

η γυναίκα μου ήταν τίμια κι εργατική

και ήξερε να σωπαίνει.

Είχε μάνα συνετή, που της έλεγε:

«Σ ώ π α».

Σε χρόνια δίσεκτα οι γονείς, οι γείτονες,

με συμβουλεύανε:

«Μην ανακατεύεσαι,

κάνε πως δεν είδες τίποτα. Σώπα!»

Μπορεί να μην είχαμε με δαύτους

γνωριμία ζηλευτή, με τους γείτονες,

μας ένωνε όμως, το «Σώπα!».

«Σώπα!» ο ένας, «σώπα!» ο άλλος,

«σώπα!» οι επάνω, «σώπα!» οι κάτω,

«σ ώ π α!» όλη η πολυκατοικία

και όλο το τετράγωνο.

«Σώπα!» οι δρόμοι οι κάθετοι

και οι δρόμοι οι παράλληλοι.

Κατάπιαμε τη γλώσσα μας...

Στόμα έχουμε και μιλιά δεν έχουμε.

Φτιάξαμε το σύλλογο του «Σώπα!».

Και μαζευτήκαμε πολλοί,

μια πολιτεία ολόκληρη,

μια δύναμη μεγάλη, αλλά μουγκή!

Πετύχαμε πολλά, φτάσαμε ψηλά,

μας δώσανε παράσημα,

τα πάντα κι όλα πολύ εύκολα,

μόνο με το «Σ ώ π α!».

Μεγάλη τέχνη αυτό το «Σώπα»!

Μάθε το στη γυναίκα σου,

στο παιδί σου, στην πεθερά σου

κι όταν νιώσεις ανάγκη να μιλήσεις

ξερίζωσε τη γλώσσά σου

και κάν' την να σωπάσει.

Κόψ'την σύρριζα.

Πέτα την στα σκυλιά.

Το μόνο άχρηστο όργανο.. από τη στιγμή

που δεν το μεταχειρίζεσαι σωστά.

Δεν θα έχεις έτσι εφιάλτες,

τύψεις κι αμφιβολίες.

Δε θα ντρέπεσαι τα παιδιά σου

και θα γλιτώσεις απ' το βραχνά

να μιλάς,

χωρίς να μιλάς να λες

«έχετε δίκιο, είμαι σαν κι εσάς»

Αχ! Πόσο θα 'θελα..

να μιλήσω ο κερατάς!

Και δεν θα μιλάς,

θα γίνεις φαφλατάς,

θα σαλιαρίζεις αντί να μιλάς.

Κόψε τη γλώσσα σου,

κόψ' την αμέσως.

Δεν έχεις περιθώρια.

Γίνε μουγκός.

Αφού δε θα μιλήσεις,

καλύτερα να το τολμήσεις.

Κόψε τη γλώσσά σου.

Για να είσαι τουλάχιστον σωστός

στα σχέδια και στα όνειρά μου

ανάμεσα σε λυγμούς και παροξυσμούς

κρατώ τη γλώσσά μου,

γιατί νομίζω πως θα 'ρθει η στιγμή

που δεν θα αντέξω και θα ξεσπάσω

και δεν θα φοβηθώ και θα ελπίζω

και κάθε στιγμή το λαρύγγι μου

θα γεμίζω με ένα φθόγγο,

με έναν ψίθυρο, με ένα τραύλισμα,

με μια κραυγή που θα μου λέει:

Μ Ι Λ Α!

του ΑΖΙΖ ΝΕΣΙΝ

(1915-1995)

Τούρκος Σατυρικός Συγγραφέας

και Πολιτικός Ακτιβιστής

(από το YouTube)

Κώστας Χατζής - Η Γη ακόμα ζει Live

Η Γη ακόμα... Ζει, με τον Κώστα Χατζή

^

...κάποτε οι Ινδιάνοι μας είχαν πει:

^

Noi e la Terra dovremmo essere

compagni con uguali diritti.

Quello che noi rendiamo alla Terra

puo' essere una cosa cosi' semplice

e allo stesso tempo cosi' difficile

come il rispetto.

^

Εμείς και η Γη οφείλουμε να είμαστε

σύντροφοι με ίσα δικαιώματα.

Εκείνο που πρέπει..

ν'ανταποδώσουμε στη Γη

είναι τόσο απλό..

και την ίδια στιγμή τόσο δύσκολο...

όπως είναι ο Σεβασμός.

***

Jimmie Begay

(Indiano Navajo)

Μετάφραση Lunapiena

Οι εναπομείναντες... του Μ. Χατζηπροκοπίου

Οι εναπομείναντες

***

Ψάξε να βρεις τους ανθισμένους κήπους,

τις γειτονιές που παίζαμε παιδιά,

αυτά που θάφτηκαν

στις εκβολές των ποταμών

και στης ψυχής τη σκοτεινή πλευρά.

***

Πορτοκαλί φεγγάρι

που γλιστρά στη θάλασσα,

μίση κι αγάπες που ξεφτίσανε,

ξεθωριασμένα πρόσωπα

..εφηβικών ερώτων.

***

Ψάξε να βρεις ανάμεσα στα φύλλα

το τζιτζίκι,

τον εαυτό σου τον χαμένο στο λαβύρινθο,

τους ποιητές.. όσους επέζησαν

και τους εναπομείναντες συντρόφους.

***

Μ. Π. Χατζηπροκοπίου

από τα "Τα Σύννεφα του Αραράτ"

Η Ομορφιά...

 

La Βellezza

La bellezza ci raggiunge da lontano.

Entra nell'anima in silenzio

come un raggio di Sole

porta l'aurora al nostro cielo.

Una lacrima che fa pulire gli occhi.

Una fiamma che riscalda il cuore.

Una luce che illumina la mente.

Sensibilità e sentimenti..

Un pittore che colora le nostre parole

crea pensieri d'amore.

La bellezza vive in noi

aiuta a crescere i nostri fiori.

Lunapiena

(2004)

Η Ομορφιά

Η Ομορφιά φτάνει από μακρυά,

σαν ηλιαχτίδα εισχωρεί

αθόρυβα μες στη ψυχή,

χαράζει η Αυγή τον ουρανό μας.

Ένα δάκρυ.. που ξεπλένει τη ματιά

Φλόγα.. που την καρδιά ζεσταίνει

Ένα καντήλι.. που το νου φωτίζει.

Ευαισθησία και αισθήματα...

Ζωγράφος που τις λέξεις χρωματίζει

σκέψεις Αγάπης ανασταίνει.

Μέσα μας κατοικεί η Ομορφιά..

και τα λουλούδια της ψυχής ανθίζουν.

Lunapiena

La Βeauté

La beauté nous arrive de loin

et pénètre dans l'âme en silence

comme un rayon de soleil

fait jaillir l'aurore dans le ciel.

C'est une larme qui baigne le regard

une flamme qui réchauffe le coeur,

une lumière qui éclaire l'esprit,

elle est sensibilité et sentiments,

tel un peintre qui colore les mots

et créatrice de pensées d'amour.

La beauté vit en nous,

faisant pousser nos fleurs.

Lunapiena

Trad. Albert

Η Φύση Μιλάει Με Mουσική

Στην Ομορφιά... ας περπατήσω

***

Όλη τη μέρα... κάθε μέρα ας περπατήσω

στις εποχές που ξανάρχονται ας βαδίσω

ν'ανακαλύψω ξανά όμορφα πουλιά..

Όμορφα χαρούμενα πουλιά!

Στο ποτισμένο με γύρη μονοπάτι.. ας βαδίσω

κι ας έρχονται ακρίδες γύρω από τα πόδια μου

Με την ομορφιά... μπροστά μου... ας βαδίσω

Με ομορφιά.. πίσω μου... ας προχωρήσω

Με την ομορφιά... πάνω μου... ας βηματίσω

Με την ομορφιά παντού τριγύρω.. ας περπατήσω

...κι όταν τα χρόνια θα περάσουν

περιπλανώμενος σ' ένα δρομάκι ομορφιάς,

σαν τότε που'μουν νέος, χαρούμενα ας βαδίζω.

Να τελειώσει η Ζωή μου... μέσα στην ομορφιά

Θα τελειώσει η Ζωή μου.... μές στην ομορφιά!

Ναβάχο

(Ινδιάνικη Ποίηση)

Lunapiena

ΚΡΑΥΓΗ του ΜΑΗ..

Κραυγή του Μάη

***

Δάκρυσε από πόνο και οργή η οικουμένη

τ'ανθρώπου η καρδιά .. ραγίζει

κραυγή ο άνεμος ... ο ουρανός θρηνεί ..

κι ο Μάης πληγωμένος .. βαρειά αιμορραγεί

κι έβαψε με το αίμα του .. της θάλασσας το κύμα

μες στη σπηλιά του χρόνου .. αρνείται να ταφεί

της αδικίας την ντροπή .. πως να ξεπλύνει ?

*****

Μεσόγειος ματωμένη κόρη .. τ'ουρανού

που γέννησες θεούς ... κι έγραψες Ιστορία ..

που χάρισες πολιτισμό .. κι ύψωσες Παρθενώνες ..

ο Μάης τούτος έγινε ...

" Κραυγή " του Μουνκ Edvard

" ένα μεγάλο κι ατέλειωτο ουρλιαχτό »

που φτάνει ως τα πέρατα της Γης ..

και απαιτεί δ ι κ α ί ω σ η ... εδώ και τώρα !

*****

Η Μαύρη Τρέλα .. να μη μπορέσει πια ..

να γράφει ιστορία .. γκρεμίζοντας τα ιερά

αρπάζοντας τη Γη .. απ'τα παιδιά της ,

κλέβοντας το ψωμί τους ..

νοθεύοντας τον αέρα

πυροβολώντας .. τη Ψυχή της οικουμένης

και του ανθρώπου τα ιδανικά ..

τολμά και φυλακίζει

με τον μανδύα του θύματος ..

ζητώντας " προστασία "

*****

Πρώτη του Ιούνη σήμερα ..

κι ο Ήλιος βυθίστηκε

στης θάλασσας τα βάθη ..

ψάχνοντας στις σπηλιές της

της εξέλιξης του ανθρώπου ..

εκεί να βρεί το μυστικό ,

στα ματωμένα της νερά ..

Ζωής δικαίωση να φέρει ...

Ας γίνει Σήμερα ... η Αρχή ,

η Λογική να διαφεντεύει

τα Λόγια να πάρουν νόημα ..

κι οι Πράξεις Αρετή ..

στη θλιβερή μας εποχή ..

που η Μαύρη Τρέλα την ορίζει .

***

Lunapiena

***

***

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ σε ΟΛΟΥΣ μας ...