Για τις Μανούλες του Κόσμου

Για Σένα που Είσαι ΜΑΝΟΥΛΑ

Είσαι η στέρεα γη που πάντα γυρίζει

χωρίς στιγμή να κουραστεί

Είσαι η Άνοιξη που χαρούμενη γελά

όταν γεννιέται ένα λουλούδι.

Είσαι το δάσος που χωρίς παράπονα

φιλοξενεί άγρια ουρλιαχτά.. και μελωδίες.

Εισαι η νύχτα που τ'αστρα αγκαλιάζει

κρυμμένα μυστικά, όνειρα και παραμύθια.

Είσαι το γαλάζιο της ανοιχτής θάλασσας

που μέσα της καθρεφτίζει τον ήλιο

Η παρουσία σου.. σκιά εμπιστοσύνης

Η αγκαλιά σου μια ζεστή φωλιά

Το χαμογελό σου.. ωκεανός αγάπης

Η καρδιά σου.. αγάπης αγκαλιά

το βλέμμα σου..τ'ουρανού χαμόγελο.

Θεία Γυναίκα.. που εγκυμονεί Ζωή.

Lunapiena

Για Σένα... Μανούλα

Για σένα.. Μανούλα

Πόσο ήσουν γλυκιά και φωτεινή

μες στη απλότητά σου

Μάτια μ'αγάπη.. και βλέμμα ζεστό

φροντιστικό χαμόγελο.. κι αγάπης λόγια

Η αναπνοή σου τη μνήμη μου ζεσταίνει..

Είχες την απίθανη τέχνη να κρατάς

μακρυά μας κάθε ίχνος ανόητης κακίας..

Μα δεν μιλάς πιά..

αλλά μένω και σ'αφουγκράζομαι..

Ήξερες να κρύβεις καλά την αυτονομία σου!

Τον ελεύθερο νού και την σοφία σου..

με της αγάπης το ανεξίτηλο χρώμα γραμμένα

ξαναβρίσκω κάθε στιγμή μές στη καρδιά μου.

Στεκόσουν σιωπηλή σε μια γωνιά

και κοίταζες με προσοχή και νοιάξιμο το δρόμο μου.

"Το δίπλωμα της Αγάπης και του Σεβασμού

ειν'εκείνο που αξίζει περισσότερο από κάθε γνώση"

μας έλεγες με σοβαρό μειδίαμα περηφάνειας..

"Είναι ο μέσα άνθρωπος που μετρά.."

Κάθε σου φράση.. ένα μάθημα Ζωής..

Εσύ ήξερες νΆγαπάς!

Κι όταν τα γκρίζα παγωμένα σύννεφα

κυκλώνουν της καρδιάς τον ουρανό

της Αγάπης σου οι θερμές ακτίνες

ζεσταίνουν την ψυχή

κι ανθίζουν της καρδιάς το κήπο

κι αφήνομαι να με χαϊδέψουν τρυφερά οι μνήμες.

Η Ζωή είναι μια έκπληξη... αυτό που έχασα..

το νοιώθω μέσα μου να ζει..

και πιό πολύ να μου ανήκει!!..

Lunapienα

Ποίηση και Τραγούδια του Μάη

Λαικό Τραγούδι

Κι αν ήρθε νύχτα παγερή

θα ξημερώσει χαραυγή

μη σας τρομάζει η παγωνιά

λαλάτε τη Λευτεριά

Μάη, Μάη, χρυσομάη, τί μας άργησες

- Μάημ- και δε φάνηκες;

Να μας φέρεις τα Λουλούδια και την Άνοιξη

σήκω λούσου κι άλλαξε

Τα νιάτα θέλουνε χαρά

την καταχτούν τη Λευτεριά

μ' αγώνες, δάκρυα κι αίματα

κι όχι με λόγια ή ψέμματα

Την πείρα κλέψτε απ' τη Ζωή

κι από τους θεούς την Αστραπή

και κάψτε τ' άδικο στη Γη

να γίνουμ' όλοι αδερφοί..

του Πάνου Τζαβέλα

τραγουδά Χ. Αλεξίου

*****

Από τους χρόνους τους παλιούς,

το 'χω βαθύ μεράκι να βγω στις πέρα θάλασσες,

να βρω το Μαγισσάκι

Τ' άπιαστο σαν αερικό, στην εμορφιά του Μάη

που αν κάνεις να τον μυριστείς,

αλλοίμονο σου -εκάης

Έβγα έβγα Μαγισσάκι, χτύπα χτύπα το ραβδάκι

Τι ζουμπούλια και τι κρίνα,

τι κι ετούτα τι κι εκείνα

Ντο και ρε και μι και φα, μες στα ροζ τα σύννεφα

Ντο και ρε και φα και μι, φούχτα μου και δύναμη

Ποιος θα μου δώκει δύναμη, κι ένα μακρύ καμάκι

να βγω στις πέρα θάλασσες, να βρω το Μαγισσάκι

Που 'ναι σπηλιά του ο ουρανός, άγγελος η μαμά του

κι αφρός το φουστανάκι του, στην άκρια του κυμάτου

Χτύπα χτύπα το ραβδάκι, χύνε το νερό στ' αυλάκι

Τα παπιά και τα βαπόρια, παν μαζί και πάνε χώρια

Φα και ρε και μι και ντο, μες στο μπλε το ξάγναντο

Έξι τέσσερα κι οχτώ, γούρι μου και φυλαχτό

Ανοίξτε πύλες κι εκκλησιές, ν' ανάψω ένα κεράκι

να κάνει θαύμα στα κρυφά, για με το Μαγισσάκι

Που να κοιμάμαι ξυπνητός, να τρέχω

να με λεν χωρίς καρδιά, μα νά'μαι ερωτευμένος

του Οδυσσέα Ελύτη

Τραγουδά Νένα Βενετσάνου

ΑΛΕΚΟΣ ΠΑΝΑΓΟΥΛΗΣ

Η ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΜΟΥ

Ένα σπιρτόξυλο για πέννα

αίμα χυμένο στο πάτωμα για μελάνι

το ξεχασμένο περιτύλιγμα

της γάζας για χαρτί.

Μα τι να γράψω;

Τη Διεύθυνσή μου

μονάχα ίσως προφτάσω.

Παράξενο και πήζει το μελάνι

Μέσ' από φυλακή

σας γράφω στην Ελλάδα.

Αλέκος Παναγούλης

5 Ιουνίου 1971

ΥΠΟΣΧΕΣΗ

Τα δάκρυα που στα μάτια μας

θα δείτε ν'αναβρύζουν

ποτέ μην τα πιστέψετε απελπισιάς σημάδια.

Υπόσχεση είναι μοναχά

γι'Αγώνα Υπόσχεση.

Αλέκος Παναγούλης

Μπογιάτι, Φλεβάρης 1972

Αγάπησα το Φως πολύ

Ετσι κατόρθωσα ένα κερί ν'ανάψω..

*****

«Αγάπης λέξεις ξεχασμένες

αναστημένες με φέρνουν πάλι στη ζωή».

Αλέκος Παναγούλης

*****

ΚΑΛΗ Π Ρ Ω Τ Ο Μ Α Γ Ι Α  σε  ΟΛΟΥΣ σας

Γιάννης Ρίτσος

Το ΣΒΗΣΜΕΝΟ ΦΑΝΑΡΙ

θα'θελα - λέει- ν'αφήσω

στον καθένα σας αυτό το βλέμμα

του ήρεμου θαυμασμού

μπροστά στο λιόγερμα.

Θα'θελα ακόμη να σας αφήσω

τα περίλυπο άκουσμα

της έρημης φωνής του ιχθυοπώλη

στα πρωινά του Ιουλίου

και το βόμβο της μέλισσας

μέσα σ'ένα τριαντάφυλλο

ή το άηχο «ΑΧ» μιας λευκής πεταλούδας

πλάι στο μωβ λουλούδι.

Περισσότερο απ'όλα θα'θελα

να σας αφήσω τον τρόπο

της αλλαγής των χρωμάτων

προς το ασήμι και το ρόδινο

όταν η πόρτα κλείνει

και σκοτεινιάζουν τα δωμάτια

κι ωστόσο οι καθρέφτες διατηρούν

ανέπαφη την εικόνα της θάλασσας,

γι'αυτό γαλανίζουν τα σεντόνια

στο μεγάλο γαμήλιο κρεβάτι των νεκρών.

Θα'θελα αλλά τούτη την ώρα

με πρόλαβε ο Αόρατος,

ο Πανταχού και Πάντοτε Παρών,

μου'σβησε το φανάρι

και πια δα βλέπω ούτε να δείξω τίποτα

κι ούτε να περπατήσω.

Γιάννης Ρίτσος

ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ

ΟΝΕΙΡΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΟΥ ΜΕΣΗΜΕΡΙΟΥ

(απόσπασμα)

Χτες βράδυ δεν κοιμήθηκαν καθόλου τα παιδιά.

Είχανε κλείσει ένα σωρό τζιτζίκια στο κουτί των μολυβιών και τα τζιτζίκια τραγουδούσαν κάτου απ'το προσκεφάλι τους ένα τραγούδι που το ξέραν τα παιδιά από πάντα και το ξεχνούσαν με τον ήλιο.

Χρυσά βατράχια κάθονταν στις άκρες των ποδιών χωρίς να βλέπουν στα νερά τη σκιά τους κι ήτανε σαν αγάλματα μικρά της ερημιάς και της γαλήνης. Τότε το φεγγάρι σκόνταψε στις ιτιές κι έπεσε στο πυκνό χορτάρι.

Μεγάλο σούσουρο έγινε στα φύλλα.

Τρέξανε τα παιδιά, πήραν στα παχουλά τους χέρια το φεγγάρι κι όλη τη νύχτα παίζανε στον κάμπο. Τώρα τα χέρια τους είναι χρυσά, τα πόδια τους χρυσά κι όπου πατούν αφήνουνε κάτι μικρά φεγγάρια στο νοτισμένο χώμα. Μα, ευτυχώς, οι μεγάλοι που ξέρουν πολλά, δεν καλοβλέπουν. Μονάχα οι μάνες κάτι υποψιάστηκαν. Γι'αυτό τα παιδιά κρύβουνε τα χρυσωμένα χέρια τους στις άδειες τσέπες, μην τα μαλώσει η μάνα τους που όλη τη νύχτα παίζανε.. κρυφά με το φεγγάρι.

Γιάννης Ρίτσος

Ναπολέων Λαπαθιώτης

Νυχτερινό

Ένα φεγγάρι πράσινο, μεγάλο,

που λάμπει μεσ'τη νύχτα - τίποτ' άλλο.

Μια φωνή γρικιέται μέσ'το σάλο

και που σε λίγο παύει -τίποτ'άλλο.

Πέρα μακριά, κάποιο στερνό σινιάλο

του καραβιού που φεύγει -τίποτ΄άλλο.

Και μόνον εν παράπονο μεγάλο

στα βάθη του μυαλού μου. -Τίποτ'άλλο.

Ναπολέων Λαπαθιώτης