Ναπολέων Λαπαθιώτης

Συντριβή

Έτσι με σύντριψε το Φως,

γιατί είδα προς το Φως

και γιατί μέθυσ'από Ζωή,

μ'έχει συντρίψει η Ζωή.

Επειδή στράφηκα κι εγώ,

μ'όλη μου τη πνοή στη Μελωδία,

με σύντριψε η Μελωδία: Κουφός!

***

Και γιατί πήγα στη Χαρά,

με σύντριψε η Χαρά

κι ούτ'ένα τι κι ούτ'ένας ποιός

και δε με θέν'τα Ύψη!

Γιατί μιλώ πλατιά, σα Θεός,

με φθόνεσε καί ο Θεός.

Και γιατί πήγα στη Χαρά,

με σύντριψε κι η Θλίψη.

Ναπολέων Λαπαθιώτης

ΣΤΙΒΕΝ ΧΟΚΙΝΓΚ-STEPHEN HAWKING

STEPHEN HAWKING-ΣΤΙΒΕΝ ΧΟΚΙΝΓΚ

***

Για το σοφό όλη η γή μια αγκαλιά γιατί..

πατρίδα μιας όμορφης ψυχής είναι ο κόσμος όλος. Δημόκριτος

***

Al saggio tutta la Terra è aperta, perchè patria di un' anima bella è il mondo intero.

Democrito

*****

Ο Χόκινγκ, γνωστός ιδιοφυής Βρετανός θεωρητικός Φυσικός, από τις εργασίες του στις Μαύρες Τρύπες, αλλά και από τα βιβλία του "Το Χρονικό του Χρόνου" και "Το Συμπαν σε ένα Καρυδότσουφλο", ζει στο Κέμπριτζ, Καθηγητής στη Λουκιασιανή Έδρας Μαθηματικών και Διευθυντής του Κέντρου Θεωρητικής Κοσμολογίας, καθώς και Καθηγητής στην έδρα Διακεκριμμένης Φυσικής στο Περιμετρικό Ινστιτούτο Θεωρητικής Φυσικής στον Καναδά... κατάφερε παρά το σοβαρό πρόβλημα της Υγείας του (πάσχει από πλάγια μυατροφική σκλήρυνση, μια εκφυλιστική πάθηση των κινητικών νευρώνων, από την ηλικία των 21 ετών, που τον κρατά καθηλωμένο σε αναπηρικό καρότσι.. και μπορεί να μιλά μόνο με τη βοήθεια ενός συνθεσάιζερ φωνής) να ζήσει οκτώ φορές την εμπειρία της μηδενικής βαρύτητας, πετώντας με ειδικά διαμορφωμένο αεροπλάνο από το ακρωτήριο Κανάβεραλ.

«Ήταν καταπληκτικό. Η μηδενική βαρύτητα ήταν θαυμάσια. Θα μπορούσα να συνεχίσω πολλές φορές» είπε στους δημοσιογράφους

«Η εξάπλωσή μας στο Διάστημα θα φέρει μεγάλες αλλαγές. Θα αλλάξει εντελώς το μέλλον του ανθρώπινου είδους και ίσως καθορίσει αν θα έχουμε καν μέλλον»

Στο βιβλίο του, "Μία Σύντομη Ιστορία του Χρόνου" γράφει ότι ο κίνδυνος ενός ολοκληρωτικού αφανισμού της ανθρώπινης φυλής αυξάνεται καθημερινά.. ενώ σε συνέντευξη επισήμανε, ότι η εξερεύνηση του Διαστήματος είναι σημαντική για την επιβίωση του ανθρώπου, εξαιτίας του φόβου ενός πυρηνικού πολέμου και του περιορισμού των φυσικών πόρων.

"Ο καθηγητής Στίβεν Χόκινγκ είναι πολύ άρρωστος έχει μεταφερθεί με ασθενοφόρο και εισήχθη επειγόντως στο Νοσοκομείο Άντενμπρουκ", ανέφερε το Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ σε ανακοίνωσή του.

Η σκέψη μας και οι Ευχές μας κοντά του..

Δ. Σολωμός

Ημέρα Λαμπρής

Καθαρότατον ήλιο επρομηνούσε

της αυγής το δροσάτο ύστερο αστέρι,

σύγνεφο, καταχνιά, δεν απερνούσε

τ' ουρανού σε κανένα από τα μέρη,

και από εκεί κινημένο αργοφυσούσε

τόσο γλυκό στο πρόσωπο τ' αέρι,

λες και λέει μες της καρδιάς τα φύλλα

«γλυκειά η ζωή κι ο θάνατος μαυρίλα».

*****

Χριστός ανέστη! Νέοι, γέροι και κόραις

όλοι, μικροί, μεγάλοι ετοιμασθήτε,

μέσα στις εκκλησιές τες δαφνοφόραις

με το φως της χαράς συμμαζωχθήτε, ανοίξατε αγκαλιές ειρηνοφόραις

ομπροστά στους Αγίους, και φιληθείτε,

φιληθείτε γλυκά χείλη με χείλη,

πέστε Χριστός ανέστη, εχθροί και φίλοι.

*****

Δάφναις εις κάθε πλάκα έχουν οι τάφοι,

και βρέφη ωραία στην αγκαλιά οι μαννάδες,

γλυκόφωνα, κοιτώντας

ζωγραφισμέναις εικόνες,

ψάλλουνε οι ψαλτάδες,

λάμπει το ασήμι, λάμπει το χρυσάφι

από το φως που χύνουνε οι λαμπάδες,

κάθε πρόσωπο λάμπει απ' τ' αγιοκέρι

οπού κρατούνε οι Χριστιανοί στο χέρι.

Δ. Σολωμός

Κωστής Παλαμάς

«Χαιρετισμός Αναστάσιμος»

«Δεν είναι μνήμα,

ο κόσμος είναι ο τελειωμένος,

που χάσκει ολαδειανός και κατρακυλισμένος

και στερνοδείχνεται σ’ εσάς,

τριπλή λατρεία, σ’ εσάς,

Μαγδαληνή, Σαλώμη, εσύ, ω Μαρία!

Απ’ τη δική σας την αφάνταστη ευτυχία

δώστε της γης, κάθε ψυχής

και κάθε ανθρώπου κάθε λαού,

κάθε πατρίδας, κάθε τόπου!

Της συμφοράς άμποτε τ’ άσειστο λιθάρι

να το κυλάει ενός χιονάτου αγγέλου η χάρη,

και τα τρανά νεκρά και τα νεκρά τα ωραία

να παίρνουν μια ζωή για πάντα νέα!»

K. Παλαμάς

Μοιρολόγια

Γ. Ριτσος: Ποίηση και Εικόνα

«Ποίηση και Εικόνα»

του Γ. Ρίτσου

Αυτές οι πέτρες έχουν ζωγραφιστεί οι περισσότερες στην εξορία. Στην τελευταία μου εξορία, στη Γυάρο. Και γιατί; Γιατί δεν υπήρχε καθόλου ζωγραφικό υλικό. Ούτε δυνατότητα να προμηθευτούμε υπήρχε, ούτε από την άλλη μεριά η δυνατότητα να πραγματοποιήσουμε ζωγραφική. Ένα χαρτί μας το’ παιρναν και μας το’ σκιζαν. Έτσι καταφύγαμε στο πιο αθώο και το πιο άφθονο υλικό που υπήρχε. ‘Ολες οι ακρογιαλιές ης Ελλάδας και οι πιο δύσβατες, είναι γεμάτες πέτρες. Κι έτσι είχαμε άφθονο υλικό… Αυτό κράτησε χρόνια και χρόνια. Και ύστερα στο Παρθένι της Λέρου κι ύστερα όταν έφυγα στην εξορία κι ύστερα όταν ήμουν κατ’ οίκον περιορισμό εδώ στο Καρλόβασι της Σάμου, συνέχισα αυτή τη δουλειά. Έτσι, στην περίοδο της εξορίας οι πέτρες ήταν φιλικές προσφορές, που μας έδωσαν τη χαρά να μπορούμε να εκφραστούμε. Και τις πέτρες δεν μπορούσαν ούτε να τις κρύψουν ούτε να τις κομματιάσουν ούτε να τις πετάξουν. Άλλωστε οι παραστάσεις που έφτιαχνα πάνω στις πέτρες δεν ήταν ενοχοποιητικές γι’ αυτούς. Δεν έδειχνα σκηνές βασανιστηρίων, ούτε σκηνές σκληρές, αγροίκες, αλλά έδειχνα ωραία πρόσωπα νεανικά κοριτσιών και αγοριών και πολλά γυμνά -ανθρώπινο σώμα- αντιπαραθέτοντας στην αγριότητα, στη σκληρότητα, στη βία στην καταπίεση, την πίστη ότι υπάρχει ο έρωτας, υπάρχει η ομορφιά, υπάρχει η ζωή. Αυτό δεν το καταλάβαιναν οι εχθροί, ότι έκανα μιαν αντίσταση, μια μάχη μ’ αυτόν τον τρόπο και μάλιστα την περισσότερο αποτελεσματική γιατί δεν άφηνα τους ανθρώπους ν’ απελπιστούν. Η ζωγραφική αυτή πάνω στην πέτρα, η ομορφιά που αναδεικνυόταν απ’ αυτές τις πέτρες έλεγαν: « Παρόλ’ αυτά η ζωή αξίζει για να τη ζήσουμε και αξίζει να πολεμήσουμε, ν’ αγωνιστούμε για να την φτιάξουμε καλύτερη να τη χαίρεται όλος ο κόσμος». Αυτή ήταν πάντα η προσπάθεια είτε το’ ξερα είτε δεν το’ ξερα, είτε το’ θελα είτε δεν το’ θελα, αυτή ήταν η λειτουργία της τέχνης μου…

Στρατής Μυριβήλης: "Η Ζωή εν Τάφω"

Η Ζωή εν Τάφω του Στρατή Μυριβήλη Προχώρεσα ως την άκρη του χαρακώματος του λόχου μας. Ως την έβγαση των συρματοπλεγμάτων. Εκεί είναι μια μυστική πόρτα που σφαλνά μ' ένα αδράχτι οπλισμένο με αγκαθωτά τέλια. Επειδή το μέρος είναι ένα νταμάρι όλο πέτρα και δε σκάβεται, σήκωσαν ένα προκάλυμμα με γεώσακους. 'Ετσι λένε κάτι σακιά γεμάτα με χώμα που μ' αυτά οχυρώνουν τα πετρώδικα χαρακώματα. Τα τσουβάλια αυτά κείτουντ' εδώ χρόνον - καιρό έτσι. Θα φάγαν υγρασίες, βροχάδες, χιόνια και ήλιους. 'Ηρθαν και σάπισαν από νερά, ο ήλιος τα τσουρούφλισε και τα 'καψε. Τραβώ το δάχτυλό μου πάνω τους. Λιώνει η λινάτσα. Σαν τα ξεθαμμένα ρούχα των πεθαμένων που ξεφτάνε, σταχτωμένα, με το πρώτο άγγιγμα. Είναι τσουβαλάκια φουσκωμένα κάργα, όπως τα πρωτογέμισαν. Αλλά πάλι κρεμάζουν σαχλά, μισοαδειανά. Κάτου από το δυνατό φεγγάρι μοιάζουν με ψοφίμια σκυλιών, άλλα πρισμένα κι άλλα ξαντεριασμένα, σωριασμένα τόνα πάνου στ' άλλο. Από δω το θέαμα θα 'ναι πιο όμορφο. Τώρα το κρυμμένο ποτάμι ακούγεται καλύτερα όπως φωνάζει μακριά, μες από τη βαθιά κοίτη του. Θέλω να βγάλω το κεφάλι ψηλά από το προπέτασμα, να ιδώ πέρα. Αν μπορούσα μάλιστα θα καβαλίκευα το χαράκωμα. Ακουμπώ το μπαστούνι στο τοίχωμα, σηκώνουμαι στη μύτη της αρβύλας του γερού μου ποδιού και γαντζώνω τα δάχτυλα στους γεώσακους που 'ναι πάνω - πάνω. 'Ενας απ' αυτούς λιώνει με μιας κι αδειάζει τον άμμο του πάνω μου. Λοιπόν τότες έγινε μιαν αποκάλυψη! Μόλις ξεφούσκωσε αυτό το σακί, χαμήλωσε η καμπούρα του και ξεσκέπασε στα μάτια μου μια μικρήν ευτυχία. Αχ, μου 'καμε τόσο καλό στην ψυχή, λίγο ακόμα και θα πατούσα μια τσιριξιά χαρά. 'Ηταν ένα λουλούδι εκεί! Συλλογίσου. 'Ενα λουλούδι είχε φυτρώσει εκεί μέσα στους σαπρακιασμένους γεώσακους. Και μου φανερώθηκε έτσι ξαφνικά τούτη τη νύχτα που 'ναι γιομάτη θάματα. Απόμεινα να το βλέπω σχεδόν τρομαγμένος. Τ' άγγισα με χτυποκάρδι, όπως αγγίζεις ένα βρέφος στο μάγουλο. Είναι μια παπαρούνα. Μια τόση δα μεγάλη, καλοθρεμμένη παπαρούνα, ανοιγμένη σαν μικρή βελουδένια φούχτα. Αν μπορούσε να τη χαρεί κανένας μέσα στο φως του ήλιου, θα 'βλεπε πως ήταν άλικη, μ' έναν μαύρο σταυρό στην καρδιά, με μια τούφα μαβιές βλεφαρίδες στη μέση. Είναι καλοθρεμμένο λουλούδι, γεμάτο χαρά, χρώματα και γεροσύνη. Το τσουνί του είναι ντούρο και χνουδάτο. 'Εχει κι ένα κόμπο που δεν άνοιξε ακόμα. Κάθεται κλεισμένος σφιχτά μέσα στην πράσινη φασκιά του και περιμένει την ώρα του. Μα δεν θ' αργήσει ν' ανοίξει κι αυτός. Και θα 'ναι δυο λουλούδια τότες! Δυο λουλούδια μέσα στο περιβόλι του Θανάτου. Αιστάνουμαι συγκινημένος ξαφνικά ως τα κατάβαθα της ψυχής. Ακουμπώ πάνω στο προπέτασμα σαν να κουράστηκα ξαφνικά πολύ. Από μέσα μου αναβρύζουν δάκρυα απολυτρωτικά. Στέκουμαι έτσι πολλήν ώρα, με το κεφάλι όλο χώματα, ακουμπισμένο στα σαπισμένα σακιά. Με δυο δάχτυλα λαφριά, προσεχτικά, αγγίζω την παπαρούνα. Ξαφνικά με γεμίζει μια έγνια, μια ζωηρή ανησυχία πως κάτι μπορεί να πάθει τούτο το λουλούδι, που μ' αυτό μου αποκαλύφθηκε απόψε ο Θεός. Παίρνω τότες στη ράχη ένα γερό τσουβάλι (δαγκάνω τα χείλια από την ξαφνική σουβλιά του ποδιού), και τ' ακουμπώ με προφύλαξη μπροστά στο λουλούδι. 'Ετσι λέω θα 'ναι πάλι κρυμμένο για όλους τους άλλους. Χαμογελώ πονηρά. Κατόπι σηκώνουμαι ξανά στα νύχια κι απλώνω το μπράτσο έξω. Ναι. Το άγγισα λοιπόν πάλι! Τρεμουλιάζω από ευτυχία. Νιώθω τα τρυφερά πέταλα στις ρώγες των δαχτύλων. Είναι μια ανεπάντεχη χαρά της αφής. Μέσα στο χέρι μου μυρμιδίζει μια γλυκιά ανατριχίλα. Ανεβαίνει ως τη ράχη. Είναι σαν να πεταλουδίζουν πάνω στην επιδερμίδα τα ματόκλαδα μιας αγαπημένης γυναίκας. Φίλησα τις ρώγες των δαχτύλων μου. Είπα σιγά σιγά: -Καληνύχτα... καληνύχτα και να 'σαι βλογημένη. Γύρισα γρήγορα στ' αμπρί. Ας μπορούσα να κάμω μια μεγάλη φωταψία... Να κρεμάσω παντού σημαίες και στεφάνια! 'Αναψα στο λυχνάρι τέσσερα φιτίλια και τώρα πασχίζω να τη χωρέσω εδώ μέσα, μέσα σε μια τόσο μικρή γούβα, μια τόσο μεγάλη χαρά. Η ψυχή μου χορεύει σαν μεγάλη πεταλούδα. Χαμογελώ ξαπλωμένος ανάσκελα. Κάτι τραγουδάει μέσα μου. Τ' αφουγκράζομαι. Είναι ένα παιδιάτικο τραγούδι: Φεγγαράκι μου λαμπρό....