ΕΡΩΣ και ΨΥΧΗ

"Η ιστορία του Έρωτα και της Ψυχής του Απουληϊου βρίσκεται στο κεντρικό τμήμα των "Μεταμορφώσεων" και πρόκειται για ένα από τα πρώτα μυθιστορήματα, γραμμένο τον 2ο αιώνα μΧ στην Ελληνιστική περίοδο –ένα κείμενο που αγαπήθηκε όσο λίγα στην εποχή του και διαβάστηκε από το πλατύ κοινό. Την εξιστόρηση του μύθου κάνει μια ηλικιωμένη που εκτελεί χρέη υπηρέτριας σε συμμορία ληστών και αφηγείται την ιστορία της Ψυχής για να ηρεμήσει την απαρηγόρητη αιχμάλωτη, που πρόκειται να εξαγοράσουν οι ληστές. Αυτό δεν συμβαίνει τυχαία μια και η Ψυχή επίσης χωρίζει από το σύζυγό της κατά το μύθο, ταλαιπωρείται πολύ αλλά ξεχνά τα βάσανά όταν ξανασμίγει μαζί του. Ο Έρωτας ζητά από το Δία να παντρευτεί τη θνητή, Ο Δίας συμφωνεί, χαρίζοντάς της το ελιξίριο της αιώνιας νεότητας, η Ψυχή συμφιλιώνεται με την Αφροδίτη, γίνεται ο γάμος και δίνει σαν καρπό μια κόρη, την Ηδονή."

Ο Walsh στο "Ρωμαϊκή Μυθιστορία", γράφει ότι ο μύθος του Έρωτα και της Ψυχής προέρχεται από ένα προγενέστερο Πλατωνικό μύθο"

Gianni Morandi

GRAZIE Perchè....

Grazie perché mi eri vicina

ancora prima di essere mia

e perché vuoi un uomo amico

non uno scudo vicino a te...

Grazie che vai per la tua strada

piena di sassi come la mia

Grazie perché anche lontano

tendo la mano e trovo la tua

Io come te vivo confusa

favole rosa... non chiedo più..

Grazie perché mi hai fatto sentire

che posso anch'io volare senza di te

io mi riposo dentro i tuoi occhi

io coi tuoi occhi vedo di più

Grazie perché anche lontano

tendo la mano e trovo la tua

con te ogni volta e' la prima volta

non ho paura vicino a te..

Grazie perché non siamo soli

non siamo soli

Grazie perché vivere ancora

non fa paura solo con te

Grazie perché oh oh oh oh

anche lontano... tendo la mano

e trovo la tua

tendo la mano e tu ci sei...

Gianni

Σε ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ γιατί....

Σ'Ευχαριστώ γιατί, ήσουνα δίπλα μου πολύ πριν γίνεις δική μου.. και γιατί επιθυμείς να έχεις στο πλάι σου.. ένα άνθρωπο Φίλο και όχι μια ασπίδα..

Σε Ευχαριστώ που ακολουθείς τη στράτα σου που'ναι γεμάτη από πέτρες, όπως και η δική μου Σε Ευχαριστώ... γιατί αν και είσαι μακρυά απλώνω το χέρι μου και βρίσκω το δικό σου

Εγώ σαν και Σένα... ζω σε σύγχυση αλλά δεν ψάχνω πιά για ρόδινους μύθους... Σε Ευχαριστώ... που μ'έκανες να νοιώσω ότι μπορώ κι εγώ να πετάξω...χωρίς Εσένα...

Με ξεκουράζει η ματιά σου με τα μάτια σου... βλέπω πιό καθαρά! Σε Ευχαριστώ γιατί.. αν και μακρυά μου απλώνω το χέρι μου και βρίσκω το δικό σου μαζί σου είναι πάντα... σαν πρώτη φορά.. δεν νοιώθω φόβο... πλάι σου...

Σε Ευχαριστώ γιατί.. δεν είμαστε μονάχοι δεν είμαστε μόνοι.. Σε Ευχαριστώ γιατί .. ακόμα κι η Ζωή δεν προξενεί πιά φόβο.. με σένα κοντά μου

Σε Ευχαριστώ.... ω..ω.. ω.. ω.. γιατί αν και είσαι μακρυά μου... απλώνω το χέρι μου.. και βρίσκω το δικό σου απλώνω το χέρι μου... και σε βρίσκω!

Gianni Morandi Μεταφρ. Lunapiena

Attilio Bertolucci

PER UN BEL GIORNO

Un cielo così puro

un vento così leggero

non so più dove sono

dove ero....

O gaggia nuda,

bruna violetta

che nel calore fugace appassisci..

Giorno te ne vai

e non sai nulla di me

e della violetta che tanto amo..

e del ramo nudo della gaggia,

Giorno, non andar via.

Attilio Bertolucci

Για μια όμορφη Μέρα

Τόσο καθαρός ο ουρανός

κι ο άνεμος τόσο δροσερός

δεν ξέρω πιά που είμαι

που ήμουνα...

Ω! γυμνή ακακία,

μελαγχολική βιολέτα

που σε μαραίνει η εφήμερη ζέστη...

Μέρα μου φεύγεις

και δεν έμαθες τίποτε για μένα

και για την βιολέτα που τόσο αγαπώ..

ούτε για το γυμνό κλαδί της ακακίας..

Μέρα μου... μη φεύγεις

Αttilio Bertolucci

Μετάφρ. Lunapiena

Το Τελευταίο Ρόδο..

"Non chiedere mai alla rosa

perchè è sbocciata nel tuo giardino"

*******

Coglierò per te

l'ultima rosa del giardino,

la rosa bianca che fiorisce

nelle prime nebbie.

Le avide api l'hanno visitata

sino a ieri,

ma è ancora così dolce

che fa tremare.

Attilio Bertolucci

"Μη ρωτήσεις ποτέ ένα ρόδο

γιατί άνθισε στον κήπο σου".

*******

Θα κόψω για σένα

το τελευταίο ρόδο του κήπου,

ένα λευκό τριαντάφυλλο

που άνθισε στη πρώτη ομίχλη.

Λαίμαργες οι μέλισσες

το τριγύριζαν μέχρι χθες,

αλλά έχει ακόμα τόση ομορφιά

που φέρνει ανατριχίλα.

Αttilio Bertolucci

Μετάφρ. Lunapiena

CESARE PAVESE

Hai un sangue, un respiro.

Sei fatta di carne, di capelli, di sguardi anche tu.

Terra e piante, cielo di marzo, luce,

vibrano e ti somigliano

‒ il tuo riso e il tuo passo come acque che sussultano ‒

la tua ruga fra gli occhi come nubi raccolte

‒ il tuo tenero corpo una zolla nel sole.

Hai un sangue, un respiro.

Vivi su questa terra.

Ne conosci i sapori, le stagioni, i risvegli,

hai giocato nel sole, hai parlato con noi.

Acqua chiara, virgulto primaverile, terra,

germogliante silenzio,

tu hai giocato bambina, sotto un cielo diverso,

ne hai negli occhi il silenzio, una nube,

che sgorga come polla dal fondo.

Ora ridi e sussulti sopra questo silenzio.

*********

Έχεις αίμα κι ανάσα.

Είσαι κι εσύ φτιαγμένη από σάρκα,

από μαλλιά και από βλέμματα.

Η γη και τα λουλούδια του Μάρτη,

ο ουρανός και το φως,

πάλλονται και σου μοιάζουν,

το γέλιο και το βήμα σου

σαν τα νερά που αναπηδούν-

η ρυτίδα ανάμεσα στα μάτια σου

σαν σύννεφα μαζεμένα

και το τρυφερό κορμί σου, ένας σβώλος στoν ήλιο.

Έχεις αίμα και ανάσα.

Ζεις σε τούτη τη γη.

Γνωρίζεις τις γεύσεις, τις εποχές, τα ξυπνήματα,

έπαιξες κάτω απ'τον ήλιο, μίλησες μαζί μας.

Καθαρό νερό της άνοιξης.

βλαστός, χώμα, ανθισμένη σιωπή,

έπαιξες όταν ήσουνα μικρούλα

κάτω από ένα διαφορετικό ουρανό,

έχεις τη σιωπή μέσα στα μάτια σου,

σαν ένα σύννεφο, σαν πηγή

που αναβλύζει από τα βάθη..

Τώρα γελάς και λικνίζεσαι

μέσα σ'αυτή τη σιωπή.

*******

Cesare Pavese

απο τή συλλογή:

"Verrà la morte e avrà i tuoi occhi"

21 marzo 1950

Μετάφρ. Lunapiena

ΤΖΕΝΗ ΚΑΡΕΖΗ

"Το Παράπονο"

Σου 'φερα νερό στις χούφτες

για να πιεις , να ξεδιψάσεις

που ν' τ' αχείλι σου πικρό.

Κι ως ξεδίψασε η καρδιά σου

βιάστηκες να προσπεράσεις.

Τόση πίκρα, τόση δίψα,τόσος πόνο

ςκι ούτε ένα ευχαριστώ.

******

Σου 'φερα ψωμί και μέλι

κι ένα καθαρό σεντόνι

και τον χτύπο απ' την καρδιά.

Και δε μου 'δωσες το χέρι

κι έχεις φύγει - χελιδόνι-

Τόση πίκρα, τόση δίψα, τόση αγάπη

και μια θάλασσα ερημιά.

******

Στίχοι: Παπαδόπουλος Λευτέρης

Μουσική: Ξαρχάκος Σταύρος

Τραγουδά: Τζένη Καρέζη

Κόκκινα Φανάρια (Β.Γεωργιάδης) The Red Lanterns (1964)

Η ΩΡΑ της ΓΗΣ

Με τα Φώτα σβηστά...

ας χαϊδέψουμε τον Ουρανό..

ας φωνάξουμε στ'αστέρια ΟΛΟΙ μαζί..

Ο ΣΕΒΑΣΜΟΣ στη ΓΗ μας

είναι ΑΓΑΠΗ για τη ΖΩΗ.....

ΑΠΟΨΕ.. στις 8.30 το βράδυ..

θα συναντηθούμε ΟΛΟΙ μαζί..

μ'Ευγνωμοσύνη και βαθύ Σεβασμό

αδέλφια είμαστε... μιας Μάνας γέννα

της Μάνας ΓΗΣ παιδιά..

******

κι ας γίνει η συνάντηση αυτή.. ΑΡΧΗ

για μια καλύτερη Μέρα...

για τ'αυριανά ΠΑΙΔΙΑ της...

******

ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ...

http://www.youtube.com/watch?v=3cO8dUk08oA

http://www.youtube.com/watch?v=exdWXYQWsFw

http://www.youtube.com/watch?v=1CRs-7lRlPo

http://www.youtube.com/watch?v=b-Z-DNe-8sc