PAUL ELUARD

Un solo sorriso

Un solo sorriso contendeva

Ogni stella alla notte nascente

Un solo sorriso per noi due.

E l'azzurro nei tuoi occhi estatici

Contro la massa della notte,

Nei miei occhi trovava la sua fiamma.

Perché volevo sapere ho veduto

La notte alta dare la vita al giorno

Senza che la nostra immagine mutasse.

........................................

Μόνο σ'ένα Χαμόγελο

Μόνο σ'ένα χαμόγελο υπήρχε

κάθε άστρο που γεννιόταν τη νύχτα,

σ'ένα χαμόγελο για μας τους δυό.

Και το γαλάζιο στα όμορφα μάτια σου

αντιμέτωπο με το σκοτάδι της νύχτας

έβρισκε τη φλόγα του στα μάτια μου.

Επειδή ήθελα να ξέρω.... είδα

την νύχτα να δίνει ζωή στη μέρα,

χωρίς να αλλοιώνει την δική μας εικόνα.

Paul Eluard

trad. Lunapiena

Josè Hierro Real

dipinto di Massimo Mazzieri

Le strade non portano

a nessuna meta;

tutte terminano in noi.

La fiamma del crepuscolo

ci fonde in unità.

È bello camminare,

sognare, cantare.

Bello essere in gran tenerezza

con un cuore vicino,

(con un dolore remoto).

Οι δρόμοι δεν οδηγούν

σε κανένα τέρμα,

όλοι φτάνουν σε μας.

Η φλόγα της αυγής

μας ενώνει.

Είν'όμορφο να περπατάς,

να ονειρεύεσαι, να τραγουδάς.

Είν'όμορφο να γίνεσαι τρυφερός

με μιά καρδιά κοντά σου,

(με μακρινό τον πόνο).

La sera si denuda,

mostra i suoi ori profondi.

Ogni forma ci incanta

col suo vino gioioso.

Ormai non c'è nulla:

- passato, futuro, ombre, gioie -,

fuori di noi.

Η νύχτα ξεγυμνώνεται

δείχνει το βαθύτερο της χρυσό.

Κάθε μορφή μας μεθάει

με της χαράς το κρασί.

Δεν υπάρχει τίποτα πιά:

-παρελθόν, μέλλον, σκιές, χαρές-

πέρα από μας.

La sera spolvera il suo caldo tesoro.

I suoi pampini di fuoco

stillano nei nostri occhi.

La sera è nostra.

Il mondo fu fatto per noi.

Siamo il suo centro vivo

e gira il tempo intorno.

Η νύχτα ξεσκονίζει το θερμό θησαυρό της.

Τα φλογερά της κληματόφυλλα

λάμπουν στα μάτια μας.

Η νύχτα είναι δική μας.

Ο κόσμος έγινε για μάς.

Είμαστε το ζωντανό της κέντρο

και γυρίζει γύρω μας ο χρόνος.

Passa e non può ferire

col suo dolore remoto

il nostro cuore vicino.

Le strade non portano a nessuna meta;

tutte terminano in noi.

Προσπερνά -ο χρόνος- και δεν πληγώνει

με τον παλιό του πόνο

τις ενωμένες καρδιές μας.

Οι δρόμοι δεν οδηγούν πουθενά

όλοι καταλήγουν σε μας.

Josè Hierro Real

trad. Lunapiena

ΑΛΚΑΙΟΣ - ALCEO

ἀσυννέτημμι τὼν ἀνέμων στάσιν·

τὸ μὲν γὰρ ἔνθεν κῦμα κυλίνδεται͵τὸ δ΄ ἔνθεν͵

ἄμμες δ΄ ὂν τὸ μέσσον

νᾶϊ φορήμμεθα σὺν μελαίναι

χείμωνι μόχθεντες μεγάλωι μάλα·

πὲρ μὲν γὰρ ἄντλος ἰστοπέδαν ἔχει͵

λαῖφος δὲ πὰν ζάδηλον ἤδη͵

καὶ λάκιδες μέγαλαι κὰτ αὖτο·

χόλαισι δ΄ ἄγκυρραι,

τὰ δ' ὀήϊα...

τοι πόδες ἀμφότεροι μένοισιν ἐν βιμβλίδεσσι·

τοῦτό με καὶ σ[άοιμόνον· τὰ δ΄ ἄχματ΄ ἐκπεπ..άχμενα..

μεν φόρηντ΄ ἔπερθα, τὼν ενοισ..

Αλκαίος

......................................

Non comprendo lo scontro dei venti:

da una parte rotola l'ondae dall'altra;

e noi nel mezzo

siamo trascinati con la nave nera,

................

spossati molto dalla grande tempesta.

L'acqua già invade la base dell'albero:

la vela è tutta trasparente

per i grandi squarci:

le sartìe cedono, e i timoni................

che resistano almeno le scotte strette alle funi:

questo solo potrebbe salvarmi.

Il carico è tutto fuori disperso...........

ALCEO

...............................

Δεν κατανοώ την σύγκρουση των Ανέμων

Δεν κατανοώ την σύγκρουση των Ανέμων

που καταφέρνει να αναποδογυρίσει τα κύματα

και εμείς σερνόμενοι από το μαύρο καράβι,

μεταφερόμενοι εδώ και εκεί μέσα στην θύελλα.

Νερό διαπερνά στις σχισμές του δένδρου,

πανιά ξεσκισμένα, διάφανα,

σπάζουν ραφές και τιμόνι….……

ν’ αντέχανε τουλάχιστον τα σχοινιά

θα μπορούσαμε και να σωθούμε!

Το φορτίο είναι κι αυτό σκορπισμένο!

Αλκαίος

Trad. Lunapiena

ΑΛΚΑΙΟΣ - ALCEO

...ἦλθες ἐκ περάτων γᾶς

ἐλεφαντίναν λάβαν

τὼ ξίφεος χρυσοδέταν ἔχων·

συμμάχεις δ' ἐτέλεσσας

Bαβυλωνίοι σ'ἄεθλον μέγαν,

εὐρύσα ο δ' ἐκ πόνων

κτένναις ἄνδρα μαχαίταν βασιληίων

παλάσταν ἀπυλείποντα μόναν

ἴαν παχέων ἀπὺ πέμπων.

......................

Mας ήρθες απ' την άκρη της γης,

με ένα σπαθί που είχε

χρυσόδετη και φιλντισένια λαβή,

βοηθώντας της Βαβυλώνας

το λαό στο πόλεμο πού ζούσε,

ένα αντραγάθημα έκαμες μεγάλο.

Έναν εχθρό τους, γιγάντιο μαχητή,

που η παλάμη του έφτανε τους πέντε πήχες,

σκότωσες νικώντας τον στη μάχη

κι έτσι τους έσωσες απ'τα βάσανα.

.........................

Sei venuto dall'altra parte della terra

con una spada che aveva

un'impugnatura d'oro e d'avorio,

dopo aver aiutato il popolo

in guerra della Babilonia,

con la tua grande bravura.

Un gigante nemico compattente,

con una palma di cinque pychis

hai ucciso vincendolo nel compattimento

e gli hai salvati dalle sofferenze.

ΑΛΚΑΙΟΣ

Trad. Lunapiena

Emily Dickinson

La speranza è un essere piumato

La speranza è un essere piumato

che si posa sull'anima,

canta melodie senza parole

e non finisce mai.

La brezza ne diffonde l'armonia,

e solo una tempesta violentissima

potrebbe sconcertare l'uccellino

che ha consolato tanti.

L'ho ascoltato nella terra più fredda

e sui più strani mari.

Eppure neanche nella necessità

ha chiesto mai una briciola - a me.

....................................

Η Ελπίδα είναι όν πτερωτόν

Η Ελπίδα είναι όν πτερωτόν

που κάθεται πάνω στη ψυχή

και κελαηδά χωρίς ποτέ να σταματά

όμορφες μελωδίες χωρίς στίχους.

Η αύρα διαχέει την αρμονία

και μόνο μια βίαιη καταιγίδα

μπορεί να αποσυντονίσει το πουλί

που τόσους παρηγόρησε.

Το άκουσα στην πιό ψυχρή γη

και στις πιό παράξενες θάλασσες.

Μα ποτέ, ούτε καν στην ανάγκη

δεν ζήτησε απο μένα, ούτ'ένα ψίχουλο.

Emily Dickinson

Trad. Lunapiena

Μ. ΧΑΤΖΙΔΑΚΗΣ - Ν. ΓΚΑΤΣΟΣ

Μίλησέ μου

Άνοιξα στο κήπο μου πηγάδι

να ποτίζω τα πουλιά

να 'ρχεσαι κι εσύ πρωί και βράδυ

σαν μικρή δροσοσταλιά.

Ήρθες μια βραδυά με τον αγέρα

αναστέναξε η καρδιά

σου 'πα με λαχτάρα καλησπέρα

και μου είπες έχε γειά.

Μίλησε μου μίλησε μου

δεν σε φίλησα ποτέ μου

μίλησε μου μίλησε μου

πως να σε ξεχάσω πες μου

μίλησε μου μίλησε μου

δεν σε φίλησα ποτέ μου

μίλησε μου μίλησε μου

μόνο στ' όνειρο μου σε φιλώ.

Φύτεψα στην πόρτα σου χορτάρι

να 'χεις ίσκιο και δροσιά

κι ήρθα πριν αλλάξει το φεγγάρι

να σου φέρω ζεστασιά.

Σ' έβγαλα στου ήλιου τ' ανηφόρι

στα σοκκάκια τα πλατειά

μα ήρθε παγωνιά και ξεροβόρι

και δε μ' άναψες φωτιά.

Στίχοι: Νίκος Γκάτσος

Μουσική: Μάνος Χατζιδάκης

Parlami...

Ho costruito un piccolo pozzo

un giorno nel mio giardino

per assettare tutti gli ucceli che passerano

e ti aspetto di venire giorno e notte

come una piccola goccia di rugiada.

Sei venuta una notte con il vento,

ha sospirato il mio cuore

ti ho detto bramando "Buona Giornata"

e mi hai risposto solo un "addio"

Parlami... parlami...non ti ho bacciato mai

Parlami... parlami...

dimmi come potrò dimenticarti..

Parlami... parlami...non ti ho bacciato mai

Parlami... parlami...

solo nel mio sogno ti posso baciare.

Ho piantato erba sulla mia porta

per farti ombra e fresco

e son tornato prima l'arrivo della luna

per portarti calore.

Ti ho accompagnato alla salita del sole

sulle ampie strade del cielo,

ma quando è tornata la neve e l'aria gelata

tu non hai accesso per me il camino.

Parlami... parlami...non ti ho bacciato mai

Parlami... parlami...

dimmi come potrò dimenticarti..

Parlami... parlami...non ti ho bacciato mai

Parlami... parlami.... solo nel mio sogno

ti posso baciare.

Trad. Lunapiena

ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ

ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ

Α δ ι α φ ο ρ ώ για την δόξα.

Με φυλακίζει μες στα πλαίσια που καθορίζει εκείνη κι όχι εγώ.

Π ι σ τ ε ύ ω στο τραγούδι που μας αποκαλύπτει και μας εκφράζει εκ βαθέων, κι όχι σ' αυτό που κολακεύει τις επιπόλαιες και βιαίως αποκτηθείσες συνήθειές μας.

Π ε ρ ι φ ρ ο ν ώ αυτούς που δεν στοχεύουν στην αναθεώρηση και στην πνευματική νεότητα, τους εύκολα «επώνυμους» πολιτικούς και καλλιτέχνες, τους εφησυχασμένους συνομήλικους, την σκοτεινή και ύποπτη δημοσιογραφία καθώς και την κάθε λογής χυδαιότητα.

Έτσι κατάφερα να ολοκληρώσω την τραυματισμένη από την παιδική μου ηλικία προσωπικότητα, καταλήγοντας να πουλώ «λαχεία στον ουρανό» και προκαλώντας τον σεβασμό των νεωτέρων μου μια και παρέμεινα ένας γνήσιος Έλληνας και Μεγάλος Ερωτικός.

Έγραψα ποιήματα και πολλά τραγούδια, και ασκήθηκα ιδιαίτερα στο να επιβάλλω τις απόψεις μου με δημοκρατικές διαδικασίες, πράγμα που άλλωστε με ωφέλησε τα μέγιστα, σαν έγινα υπάλληλος τα τελευταία χρόνια.

Απέφυγα μετά περίσσιας βδελυγμίας ότι τραυμάτιζε το ερωτικό μου αίσθημα και την προσωπική μου ευαισθησία.

Ταξίδεψα πολύ και αυτό με βοήθησε ν' αντιληφθώ πώς η βλακεία δεν ήταν αποκλειστικόν του τόπου μας προϊόν, όπως περήφανα ισχυρίζονται κι αποδεικνύουν συνεχώς οι έλληνες σωβινιστές και της εθνικοφροσύνης οι εραστές. Παράλληλα ανακάλυψα ότι τα πρόσωπα που μ' ενδιαφέρανε έπρεπε να ομιλούν απαραιτήτως ελληνικά, γιατί σε ξένη γλώσσα η επικοινωνία γινότανε οδυνηρή και εξαφάνιζε το μισό μου πρόσωπο..."

Μάνος Χατζιδάκις