D.H. Lawrence

David Herbert Richards Lawrence

(11. 9. 1885–2. 3. 1930)

Άγγλος συγγραφέας του 20 αιώνα, πολυγραφότατος, ασχολήθηκε με όλα σχεδόν τα είδη γραφής, νουβέλα, μυθυστόρημα, διηγήματα, ποίηση, θεατρικά και κινηματογραφικά έργα αλλά και με κριτική έργων, ταξιδιωτικούς οδηγούς, μεταφράσεις και επιστολογραφία (γράμματα).

Το αγαπημένο του θέμα είναι οι εκφράσεις των ανθρώπινων ενστίκτων και συναισθημάτων και θεωρείται ο εκπρόσωπος της αντι-βικτωριανής εποχής. Το 1909 εξέδωσε τα πρώτα του ποιήματα (English Review), το 1911 το πρώτο του ρομάντζο, "Λευκό Παγώνι" (The White Peacock), ενώ το 1913 εξέδωσε το τρίτο και πιό γνωστό ρομάντζο του "Γιοί και Εραστές" (Sons and Lovers). Το 1928 εξέδωσε το έκτο και επίσης γνωστό ρομάντζο "Ο Εραστής της Λαίδης Chatterley" (Lady Chatterley's Lover).

Η ζωή του πέρασε ζώντας και ταξιδεύοντας σε πολλές χώρες, (Γερμανία, Ιταλία, Αυστραλία, Μεξικό κ.α.) μερικές από τις οποίες περιγράφει, στους έξοχους ταξιδιωτικούς του οδηγούς. Το τελευταίο έργο του 1929 είναι ποίηση, "Πανσέδες" (Pansies) μετά από το σημαντικό του έργο, η "Αποκάλυψη" Book of Revelation, Apocalypse. Πέθανε το 1930, στη Γαλλία λόγω επιπλοκών της φυματίωσης. Lunapiena

D. H. Lawrence

«Όσο περισσότερο

κυνηγάς να πιάσεις

το μοιραίο λουλούδι της ευτυχίας,

που τρέμει τόσο μπλε και όμορφο

σε μια ρωγμή,

λίγο πιο πέρα από την παλάμη σου,

τόσο πιο φρικτά καταλαβαίνεις,

τόσο περισσότερο αντιλαμβάνεσαι

το φρικαλέο και τρομερό χάσμα

του γκρεμού κάτω σου,

που αναπόφευκτα

θα βουτήξεις μέσα του,

σαν μέσα στην άβυσσο,

αν προχωρήσεις λίγο περισσότερο.

Μαδάς το ένα λουλούδι μετά το άλλο

– δεν είναι ποτέ το λουλούδι

Το ίδιο το λουλούδι –

ο κάλυκάς του είναι ένα φοβερό χάσμα,

είναι το ίδιο μία άβυσσος.

Αλλά το τέλος του ουράνιου τόξου

είναι ένα χάσμα απύθμενο,

όπου μπορείς να πέφτεις συνέχεια

χωρίς να φτάνεις ποτέ,

και η γαλάζια απόσταση είναι μία άδεια τρύπα

που μπορεί να σε ρουφήξει κι εσένα

και όλες σου τις προσπάθειες.

Αυτή, λοιπόν, είναι η χίμαιρα της ευτυχίας…»

D. H. Lawrence

"ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΞΑΚΟΥΣΤΗ"

Μακεδονία ξακουστή

του Αλεξάνδρου η χώρα,

που έδιωξες τους βάρβαρους

κι ελεύθερη είσαι τώρα!

Ήσουν και θα΄σαι Ελληνική,

Ελλήνων το καμάρι,

κι εμείς τα Ελληνόπουλα

σου πλέκουμε στεφάνι.

Οι Μακεδόνες δεν μπορούν

να ζούνε σκλαβωμένοι,

όλα κι αν τα χάσουνε

η λευτεριά τους μένει!

Το διαμαντένιο στέμμα σου

για βάλε στο κεφάλι,

για να φανεί η δόξα σου

Μακεδονία πάλι!

Αυτό το παραδοσιακό τραγούδι, που μας έμαθαν οι γονείς μας να τραγουδάμε όταν είμασταν παιδιά... έρχεται στα χείλη και στο νού αυτές τις μέρες... και τα στήθη γεμίζουν μέ κείνη τη γλυκειά περηφάνεια των παιδικών μας χρόνων... και στα μάτια φτάνουν δάκρυα οργής και θλίψης, που συγκρατούνται και γίνονται νότες... που ηχούν στην καρδιά και από κει ξεχύνεται η αρμονία τους στον αέρα για να ταξιδέψει και να ενωθεί μ'άλλες νότες και ξαναγίνεται τραγούδι, που συνεχίζει το ταξίδι στα κύματα και από κει στους κάμπους και στις απότομες πλαγιές του κόσμου ... ύμνος λατρείας για την Ελλάδα, την πιό γλυκειά κόρη το έρωτα του ουρανού και της γής.

"Οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες" είχαν παραδεχθεί κάποτε... κάποιοι, που δεν μπορούσαν παρά να εκτιμήσουν, έστω με λόγια, τους αγώνες και τις θυσίες των Ελλήνων για την χώρα που τους χάρησε το Φώς... και τη ζωή.

Οι Έλληνες στο διάβα της ιστορίας τους κρατούν τη μνήμη των προγόνων ζωντανή κι έμαθαν να σέβονται την Ιστορία και τον Άνθρωπο... ξέρουν να τιμούν τις Αξίες και τα Σύμβολα της Ζωής και όλους Εκείνους που τα υπηρέτησαν με πίστη και αυτοθυσία μέσα στα χρόνια... και δεν ξεχνούν ποτέ να πλέκουν στεφάνια δόξας και τιμής στη Λευτεριά. 'Εμαθαν να προσπαθούν να παραμένουν Άνθρωποι, με το βλέμμα πάντα στραμμένο Ψηλά και να μην σκύβουν ποτέ το κεφάλι σε κανέναν από τους επίδοξους κάθε φορά "αφεντάδες".

Η αποσταθεροποίηση των Βαλκανίων καλά κρατεί... και μοιάζει στους καιρούς μας να ξαναμπαίνουν τα ίδια εκείνα θέματα, που δεν κατάφεραν να λυθούν προς όφελος των "αφεντάδων" κατακτητών, από την εποχή των δύο παγκόσμιων πολέμων.

Αλλάζει τη μάσκα της η εξουσία, μα πίσω παραμένει πάντα η ίδια πολιτική βούληση... με τον ίδιο στόχο και τις ίδιες βλέψεις.... αλλάζουν τα μέσα κυριαρχίας, μα παραμένει η ίδια μακιαβέλικη τακτική του "διαίρει και βασίλευε", χωρίς κανένα σεβασμό για την Ειρήνη και τον Άνθρωπο. 'Ολα θυσιάζονται στο βωμό της εξουσίας... όπως και χθές.. έτσι και τώρα!

Μα πάντα κάποιοι θα καταφέρνουν ν'αντιστέκονται... πάντα κάποιοι θα μπορούν ν'αντέχουν στην φθορά της Ηθικής, πάντα κάποιοι θα επιμένουν να κρατήσουν το Φώς της Αλήθειας αναμμένο, στο όνομα της αληθινής ανθρώπινης Λευτεριάς, της αληθινής ανθρώπινης αξιοπρέπειας και του σεβασμού στον Άνθρωπο και τις αξίες του... Η Ιστορία δεν σβήνεται.... κι όπως η Δόξα δεν εφαρπάζεται... ούτε μπορεί να κλέβεται... με ψεύτικες συμφωνίες και λυκοφιλίες.... η Ιστορία γράφεται με ιδρώτα και αίμα και η Δόξα κατακτιέται και ανήκει για πάντα σ'αυτούς που την αξίζουν.

"Οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες".... και οι Έλληνες ξέρουν να γράφουν και να Σέβονται την Ιστορία και τον Άνθρωπο, όπως και χθές... και τώρα.... και για πάντα, όσο θα υπάρχουν Ελληνες και Άνθρωποι που κατάφεραν στη ζωή τους να σκέφτονται σαν Έλληνες.

Lunapiena

LUCIO BATTISTI - MOGOL

Il Mio canto Libero

To Ελεύθερο Τραγούδι μου

In un mondo che non ci vuole più

il mio canto libero sei tu

E l'immensità si apre intorno a noi

al di là del limite degli occhi tuoi.

Nasce il sentimento

nasce in mezzo al pianto

e s'innalza altissimo e va

e vola sulle accuse della gente

a tutti i suoi retaggi indifferente

sorretto da un anelito d'amore,

di vero amore.

Σ'ένα κόσμο που δεν μας θέλει πιά,

το δικό μου ελεύθερο τραγούδι, είσαι εσύ.

Και η απεραντοσύνη ανοίγεται μπροστά μας

πέρα από τον ορίζοντα των ματιών σου.

Γεννιέται το συναίσθημα,

γεννιέται μέσα απ'τα δάκρυα

και υψώνεται και πάει και πετά

πάνω από τα κατηγορώ του κόσμου

και όλες οι κληρονομιές του αδιάφορες

στηριγμένο σε ένα κρίκο αγάπης,

πραγματικής αγάπης.

In un mondo che

- Pietre un giorno case prigioniero è -

ricoperte dalle rose selvatiche

respiriamo liberi io e te -

rivivono ci chiamano.

E la verità - Boschi abbandonati

si offre nuda a noi -perciò sopravvissuti

vergini e limpida è l'immagine

- si aprono ormai - ci abbracciano

Nuove sensazioni, giovani emozioni,

si esprimono purissime in noi.

La veste dei fantasmi del passato

cadendo lascia il quadro immacolato

e s'alza un vento tiepido d'amore,

di vero amore.

Σ'ένα κόσμο που σε πέτρινα σπίτια

είναι φυλακισμένος-

ντυμένος με άγρια τριαντάφυλλα,

αναπνέουμε ελεύθεροι, εγώ και σύ,

-ζωντανεύουν ξανά και μας καλούν.

Και η αλήθεια - δάση εγκαταλελειμένα

μας χαρίζεται γυμνή - γι'αυτό επιβιώνουμε

αγνοί, φωτεινή είναι η εικόνα,

- ανοίγονται τελικά - μας αγκαλιάζουν.

Καινούργιες αισθήσεις - νέες συγκινήσεις

εκφράζονται καθαρά μέσα μας.

Φεύγουν οι σκιές των φαντασμάτων απ'το παρελθόν και μένει μια άσπιλη εικόνα

και πνέει ένας γλυκός άνεμος αγάπης,

πραγμαικής αγάπης.

E riscopro te dolce compagna

che non sai domandare ma sai

che ovunque andrai al fianco tuo

mi avrai se tu lo vuoi.

Pietre un giorno case ricoperte

dalle rose selvatiche, rivivono e ci chiamano.

Boschi abbandonati e perciò sopravvissuti

vergini si aprono e ci abbracciano.

Και σε ξαναβρίσκω, γλυκειά μου συντροφιά,

που δεν ξέρεις να ρωτάς, μα ξέρεις καλά..

ότι θα με έχεις δίπλα σου, αν το θελήσεις.

Πέτρινα σπίτια σκεπασμένα

από άγρια τριαντάφυλλα,

ξαναζούν και μας καλούνε.

Εγκαταλελειμένα δάση που γι'αυτό επιβιώνουν

αναζωογονούνται παρθένα και μας αγκαλιάζουν.

In un mondo che prigioniero è

respiriamo liberi io e te

E la verità si offre nuda a noi

e limpida è l'immagine ormai.

Nuove sensazioni, giovani emozioni

si esprimono purissime in noi.

La veste dei fantasmi del passato

cadendo lascia il quadro immacolato

e s'alza un vento tiepido d'amore,

di vero amore e riscopro te.

Σ'ένα κόσμο που είναι φυλακισμένος

αναπνέουμε ελεύθεροι, εγώ και σύ.

Και η αλήθεια μας χαρίζεται γυμνή

και ολοκάθαρη είναι πιά η εικόνα.

Καινούργιες αισθήσεις - νέες συγκινήσεις εκφράζονται καθαρά μέσα μας.

Φεύγουν οι σκιές των φαντασμάτων

απ'το παρελθόν και μένει μια άσπιλη εικόνα και πνέει ένας γλυκός άνεμος αγάπης, πραγματικής αγάπης και σε ξαναβρίσκω.

Lucio Battisti

Trad. Lunapiena

Της Αγάπης η Δύναμη- La Forza dell'Amore

La Forza dell' Amore

Της Αγάπης η Δύναμη

Feroce e' il vento stasera

si diverte con le onde del mare...

urla nella mia finestra

come un bacco ubriaca le foglie,

tremano i rami del platano,

sulla riva del fiume Acheroda..

che unisce i due mondi...

Αγριεμένος απόψε ο άνεμος

στο κύμα της θάλασσας ξεσπά,

ουρλιάζει στο παραθυρό μου,

και σαν νέος Βάκχος τα φύλλα μεθά ,

τρέμουν τα κλαδία του γεροπλάτανου

στην όχθη του ποταμού Αχέροντα,

που δυό κόσμους... ενώνει

Orfea cerca sempre la sua Euridice...

L'Amore e' piu' forte della morte

che viene senza invito... in silenzio

Puo' vivere al buio nascosto

sorride felice alla luce del sole...

respira la vita... e vince la morte...

canta felicita' e sofferenza...

Ο Ορφέας για την Ευρυδίκη του ψάχνει

Η Αγάπη ειν'πιό δυνατή κι απ'το θάνατο,

που 'ρχεται σιωπηλά, κι απροσκάλεστος.

Μπορεί να ζήσει κρυμμένη στη σκιά

αλλά γελά ευτυχισμένη και στον ήλιο....

αναπνέει τη ζωή... και το θανατο νικά...

ξέρει να υμνεί τη χαρά και τον πόνο.

Eros, prigioniero nell'Anima

la tua forza eterna...

Oceano e' il tuo abbraccio,

il fiume che circonda la Terra,

che da' origine di tutto...

Sei Tu.... la sorgente della Vita.

Έρωτα, που'σαι δοσμένος στη ψυχή

η δυναμή σου είναι αιώνια.

Ωκεανός είν' η αγκάλη σου,

ένα ποτάμι π'αγκαλιάζει τη γη,

και δίνει αρχή στο σύμπαν...

Eίσαι εσύ... της ζωής η αιώνια πηγή .

Lunapiena

ΗΣΙΟΔΟΣ - ΘΕΟΓΟΝΙΑ

ΘΕΟΓΟΝΙΑ

Ας αρχίσουμε το τραγούδι με τις Μούσες τις Ελικωνιάδες που ζούν στον Ελικώνα, το ιερό και μεγαλόπρεπο βουνό και χορεύουν με χάρη, γύρω από την κρήνη με τους μενεξέδες και τον βωμό του γυιού του Κρόνου, και σαν λούσουν τα όμορφα κορμιά τους στον Περμησσό ή στην Ιπποκρήνη ή στον σεβαστό Ολμειό, στην πιο ψηλή κορφή του Ελικώνα, στήνουν χορούς μαγευτικούς και μοιάζουν να πετάνε. Κι από κει ξεπηδούν μεσ’ τη νύχτα, τυλιγμένες σε πυκνή ομίχλη υμνώντας με εξαίσια φωνή τον Δία τον Αιγίοχο, την Αργεία την Ήρα, τη χρυσοπέδιλη, και την κόρη του Αιγίοχου Δία, τη γλαυκομάτα Αθηνά, τον Φοίβο τον Απόλλωνα και την τοξεύτρα Άρτεμη, τον αφέντη της γης, τον κοσμοσείστη Ποσειδώνα και τη σεμνή Θέμιδα, την παιχνιδιάρα Αφροδίτη και τη χρυσοστεφανωμένη Ήβη, την όμορφη Διώνη και τη Λητώ, τον Ιαπετό και τον δόλιο Κρόνο, την Ηώ και τον μέγα Ήλιο, τη λαμπρή Σελήνη και τη Γαία, τον Ωκεανό τον μέγα, τη μαύρη Νύχτα και όλους τους αθανάτους.

Αυτές δίδαξαν κάποτε στον Ησίοδο το όμορφο τραγούδι τους, όταν έβοσκε τ’ αρνιά του κάτω απ’ τον ιερό Ελικώνα. Κι αυτά τα λόγια πρώτα μου αφηγήθηκαν οι Ολύμπιες Μούσες, οι κόρες του Δία του Αιγίοχου: «πως εμείς οι αγριοβοσκοί, οι ξεδιάντροποι, που δίνουμε αξία μόνο στη κοιλιά μας, ξέρουμε ψέμματα πολλά να λέμε, που μοιάζουν με αλήθειες, αλλά ξέρουμε, αν το θέλουμε να λέμε και αλήθειες».

Έτσι μίλησαν οι κόρες του μεγάλου Δία με λόγια καθαρά και κόβοντας ένα κλαρί δάφνης, γεμάτο βλαστούς, μου τό 'δωσαν για σκήπτρο. Και μου ενέπνευσαν ύμνο θεσπέσιο, να τραγουδώ τα μελλούμενα και τα περασμένα και με πρόσταξαν να υμνώ την γενιά των μακαρίων, αφού όμως πρώτα, ν’ αρχίζω και να τελειώνω το τραγούδι μου μ’ αυτές.

Αλλά γιατί μιλάμε για πράγματα που δεν είναι τόσο σημαντικά;

Έλα, ας αρχίσουμε απ’ τις Μούσες που τέρπουν με τους ύμνους τους τη ψυχή του πατέρα Δία πάνω στον Όλυμπο, τραγουδώντας τα τωρινά, τα περασμένα και τα μελλούμενα με φωνή ποιητική, απ’ αυτές που ρέει απ’ το στόμα τους γλυκό τραγούδι χωρίς να κουράζονται ούτε στιγμή.....

Κι αντιλαλεί πρώτα, ο χιονισμένος Όλυμπος και τα δώματα των αθανάτων θεών, αυτούς που η Γη κι ο μέγας Ουρανός γέννησαν κι εκείνους που γέννησαν τους θεούς τους δωρητές μας. Κατόπιν οι θεές αρχίζουν και τελειώνουν το τραγούδι, υμνώντας τον Δία τον πατέρα θεών και των ανθρώπων, για την ανωτερότητα του ανάμεσα στους θεούς....

Μετά υμνώντας το γένος των ανθρώπων και των ισχυρών Γιγάντων τέρπουν τη ψυχή του Δία πάνω στον Όλυμπο, οι Μούσες οι Ολύμπιες, οι θυγατέρες του Δία του Αιγιόχου. Τις γέννησε η Μνημοσύνη, η κυρά της Ελευθήρος, αφού έσμιξε με τον γυιό του Κρόνου στις ακροκορφές τις Πιερίας, για να λησμονούμε τις στενοχώριες μας και να διώχνουν τις έγνοιες μας. Εννιά νύχτες έσμιγε μαζί της ο Δίας, ο σοφός ανεβαίνοντας στο ιερό κρεβάτι κρυφά απ’ τους αθάνατους. Και όταν γύρισε ο χρόνος και κύλισαν οι ώρες και τα φεγγάρια μίκραιναν κι οι μέρες έρχονταν και φεύγαν, του γέννησε εννιά κόρες που είχαν τα ίδια ψυχικά χαρίσματα και άλλη φροντίδα εκτός το τραγούδι δεν είχαν στην καρδιά τους, ούτε καμμιά έγνοια στη ψυχή τους και κατοικούσαν στην πιο ψηλή κορφή του χιονισμένου Ολύμπου. Εκεί, στα ωραία παλάτια γίνονται λαμπροί χοροί και δίπλα κατοικούν οι Χάριτες κι ο Ίμερος...

Και με φωνή μαγευτική, τραγουδούν τους νόμους των πάντων, και των αθανάτων τα ιερά ήθη διαλαλούν. Και τότε κινήσαν για τον Όλυμπο και χαιρόντουσαν σ'όλο το δρόμο την όμορφη φωνή τους, και αντιλαλούσε γύρω απ’ τους ύμνους η μαύρη γη και μαγευτικοί ήχοι έβγαιναν από κάθε τους βήμα, καθώς πήγαιναν για τον πατέρα τους, που βασιλεύει στον ουρανό και κατέχει τη βροντή και τον φλογερό κεραυνό, που με τη δύναμη τους νίκησε τον πατέρα του, τον Κρόνο και με σοφία τακτοποίησε τα των αθανάτων κι έδωσε σ'όλους αξιώματα.

Αυτά λοιπόν τραγουδούσαν οι Μούσες που μένουν στα Ολύμπια παλάτια, οι εννέα θυγατέρες του μεγάλου Δία, η Κλειώ, η Ευτέρπη, η Θάλεια, η Μελπομένη, η Τερψιχόρη, η Ερατώ, η Πολύμνοια, η Ουρανία κι η Καλλιόπη, αυτή που ξεχωρίζει απ’ όλες.....

Χάρη στις Μούσες και τον Απόλλωνα, που πετά το τόξο μακρυά, υπάρχουν στη γη τραγουδιστές και κιθαρίστες.... Κι αυτός που του δείχνουν ευμένεια οι Μούσες, είναι ευτυχισμένος και γλυκειά η φωνή τρέχει απ’ το στόμα του. Γιατί αν κάποιος έχει πένθος και πρόσφατη πληγή στα στήθεια, η καρδιά του μαραίνεται απ’ τους στεναγμούς, όταν όμως ο τραγουδιστής, που υπηρετεί τις Μούσες υμνήσει τις δόξες των πρώτων ανθρώπων και τους μακάριους θεούς που κατέχουν τον Όλυμπο, αμέσως λησμονά τον καϋμό του και δεν θυμάται καμμιά έγνοια. Έτσι γρήγορα τις σκορπούν τις έγνοιες, τα δώρα των θεαινών.

UMBERTO ECO

Σκεφτόμαστε τον Πόλεμο

του Umberto Eco

-Κάθε πόλεμος στην εποχή μας δεν μπορεί παρά να είναι Αντι-Οικολογικός.

- Όποιος ρίχνει μια ατομική βόμβα (ή όποιος ρυπαίνει τη θάλασσα) κηρύσσει τον πόλεμο στη γή στο σύνολό της.

-Ο πόλεμος εκμηδενίζει κάθε ανθρώπινη πρωτοβουλία. Ακόμα και η φαινομενική λύση δεν μπορεί να σταματήσει το αυτόνομο πιά παιχνίδι των βαρών που έχουν πιά πιαστεί στον ίδιο τον ιστό τους.

-Στον αιώμα μας, η μεταπολεμική πολιτική θα είναι πάντα και οπωσδήποτε η συνέχιση των προυποθέσεων που έθεσε ο πόλεμος. Όποια κ αν είναι η έκβαση του πολέμου, εφόσον θα προκαλέσει μια γενική αναδιάταξη των βαρών... θα παραταθεί σε μια δραματική πολιτική, οικονομική και ψυχολογική αστάθεια για τις επόμενες δεκαετίες, που δεν μπορεί να προκαλέσει άλλο, παρά μια "πολιτική πολέμου".

-Η ανθρωπότητα αισθάνεται την ενστικτώδη ανάγκη να δηλώσει τον πόλεμο σαν Ταμπού. Ένα Ταμπού δεν ανακηρύσσεται, Αυτο-ανακηρύσεται.

-Η Πνευματική λειτουργία δεν είναι ξέχωρη από την Ηθική.

-Είναι πνευματικό καθήκον μας να ανακηρύξουμε τον πόλεμο ως ΑΔΥΝΑΤΟ.

-'Ενας πόλεμος κατά τον οποίο ο εχθρός δεν μπορεί να αιφνιδιαστεί, είναι αδύνατος.

Ο πιθανός στόχος ενός πολέμου είναι το Tilt, (η κονταρομαχία). Είναι το παιχνίδι αυτο-αφανισμού.

.....από τα: "Πέντε ΗΘΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ"