Τρίτη 22 Ιανουαρίου 2008

Η ΙΣΤΟΡΙΑ - La STORIA

La storia siamo noi
La storia siamo noi,
nessuno si senta offeso,
siamo noi questo prato di aghi sotto il cielo.
La storia siamo noi, attenzione,
nessuno si senta escluso.
La storia siamo noi, siamo noi queste onde nel mare,
questo rumore che rompe il silenzio,
questo silenzio così duro da masticare.
E poi ti dicono "Tutti sono uguali,
tutti rubano alla stessa maniera
"ma è solo un modo per convincerti
a restare chiuso dentro casa quando viene la sera.
Però la storia non si ferma davvero
davanti a un portone,
la storia entra dentro le stanze, le brucia,
la storia dà torto e dà ragione.
La storia siamo noi, siamo noi che scriviamo le lettere,
siamo noi che abbiamo tutto da vincere,
tutto da perdere.
E poi la gente, perchè è la gente che fa la storia
quando si tratta di scegliere e di andare,
te la ritrovi tutta con gli occhi aperti,
che sanno benissimo cosa fare:
quelli che hanno letto milioni di libri
e quelli che non sanno nemmeno parlare.
Ed è per questo che la storia dà i brividi,
perchè nessuno la può fermare.
La storia siamo noi, siamo noi padri e figli,
siamo noi, bella ciao, che partiamo.
La storia non ha nascondigli,
la storia non passa la mano.
La storia siamo noi,
siamo noi questo piatto di grano.
Francesco De Gregori
Album: Schacchi e Tarocchi

Δευτέρα 21 Ιανουαρίου 2008

Η ΝΥΧΤΑ - La NOTTE

"La notte"
In principio non c'era la notte.
Non si conosceva la notte.
C'era soltanto la luce ed era così intensa, ai tropici pareva di andare
per ere di azzurro, di vermiglio, di verde.
Era così forte la luce che pareva di fluttuare nei colori nelle piante.
Quel che non aveva parola si parlava si parlavano gli alberi e pensavano coi fiori. Nessuno conosceva il nero soltanto esistevano i colori che emanavano luce, che distribuivano energia-pensiero. Ma non si dormiva, l'uomo non conosceva stanchezza, ma non sapeva la dolcezza del riposo il silenzio e la musica perché la musica nacque con la conoscenza dei primi ritmi e con la notte nacque il primo canto. Márcia Theóphilo - 1979 dal libro "Io canto l'Amazzonia"

Σάββατο 19 Ιανουαρίου 2008

ΑΛΚΥΟΝΗ - ALKYONE

ΑΛΚΥΟΝΗ το ψαροπούλι
μικρό, όμορφο μοναχικό πουλί με φτερά γαλαζοπράσινα, που ζεί στην Ευρώπη, Ασία και Αφρική. Τρέφεται με ψάρια και άλλα μικρά ζωα ή έντομα της θάλασσας. Καταφέρνει να μένει ακίνητο στον αέρα ώσπου να εντοπίσει το θήραμά του και να το συλλαβει σε βραχύτατο χρόνο (2-3 δευτερόλεπτα).
Κατα την Ελληνική Μυθολογία η ΑΛΚΥΟΝΗ ήταν η κόρη πανέμορφη κόρη του Αίολου, του θεού των Ανέμων, που παντρεύτηκε το Κήυκο, βασιλά της Θράκης. Ποτέ η γή δεν φιλοξένησε πιό ευτυχισμένο ζευγάρι. Η ζωή τους ήταν ένα όνειρο ειρήνης, ηρεμίας και ευτυχίας. Η Αλκυόνη θεωρούσε τον συζυγό της σαν τον πιό όμορφο, τον πιό δίκαιο, τον πιό καλό άνθρωπο στη γή και τον προσφώνησε θεό....... Ο Δίας θύμωσε πολύ με αυτή την ασέβεια και θέλησε να τους τιμωρίσει... έτσι.......
.....μια μέρα έμφανίστηκε στην περιοχή ένας λύκος που απειλούσε να καταστρέψει τα πάντα. Ο Κήυκος αποφάσισε να ζητήσει την βοήθεια της Πυθίας για ν'αντιμετωπίσουν τον άγριο λύκο. Η Αλκυόνη ζήτησε να τον συνοδεύσει μα αυτός αρνήθηκε, γιατί δεν ήθελε να την διακινδυνεύσει μαζί του. Ο καιρός περνούσε μα ο Κήυκος δεν επέστρεφε. Η Αλκυόνη τον περίμενε με αγωνία. Τα όνειρά της τις νύχτες ήταν εφιαλτικά και τις μέρες τον περίμενε στα βράχια της θάλασσας. Μια μέρα που η τρικυμία ήταν φοβερή φαίνεται απο μακρυά το καράβι του Κήυκου, όπως ακριβώς το είχε ονειρευτεί. Χωρίς δεύτερη σκέψη, ρίχνεται στη τρικυμιώδη θάλασσα να τον σώσει, με κίνδυνο της ζωής της. Οι θεοί θαυμάζοντας την αγάπη τους αποφάσισαν να τους μεταμορφώσουν σε πανέμορφα πουλιά για να σωθούν από την τρικυμία. Και κάθε χειμώνα, στα μέσα του Γενάρη, που γεννούν τα πουλιά τους, οι πρώτες μέρες γίνονται ηλιόλουστες και ζεστές, που έκτοτε ονομάστηκαν Αλκυονίδες μέρες......

Lunapiena

Παρασκευή 18 Ιανουαρίου 2008

MARISA KOCH - ΜΑΡΙΖΑ ΚΩΧ

ΜΑΡΙΖΑ ΚΩΧ Mariza Kox o Koch
Alcune Persone non puoi che amarli, non ti lasciano altra via che quella del profondo rispetto e la grande stima con un affetto che oltrapassa i sentieri di una semplice ammirazione per quel che loro sono e il sentimento atraversa i limiti della stima diventano le nostre Persone cara...
come fossero dei parenti, dei parenti di spirito... e' cosi fù con Mariza Kox, una Persona unica ed autentica, una Donna di qualita'... una cantante Greca... una vera artista...
Lunapiena

Τετάρτη 16 Ιανουαρίου 2008

CANTΟ L'AMORE - ΤΡΑΓΟΥΔΩ την ΑΓΑΠΗ

Μία η άνοιξη ένα το σύννεφο χρυσή η βροχή βροχή που χόρευε σε κάμπο ώριμο ως το πρωί...... Σαν στάχυα έλυσες
πάνω στους ώμους μου
χρυσά μαλλιά
σαν στάχυ χόρευες
σαν στάχυα αμέτρητα
ήταν τα φιλιά...... Μία η θάλασσα
ένας ο ήλιος της
γλάροι λευκοί
ήλιος και θάλασσα
γλυκό κορίτσι μου
ζεστό πρωί...... Πρωί κι ορθάνοιξα
τα δυο σου πέταλα
μ' ένα φιλί
κι εσύ μου χάρισες
όλη την άνοιξη
σ' ένα κορμί.......
Μη μιλάς άλλο γι' αγάπη
η αγάπη είναι παντού
στη καρδιά μας στη ματιά μας
τρώει τα χείλη τρώει το νου
Κι όταν θα' χωμε υποφέρει
καλημέρα θα μας πεί
θα μας φύγει θα ξανάρθει
κι όλο πάλι απ' την αρχή...... Χθες ήταν έρωτας
χθες ήταν σύννεφο χρυσή βροχή
χθες ήταν θάλασσα
γλάρος που χόρευε με το πρωί.....
Τώρα είν' η σιωπή
τώρα είν' η λησμονιά κι ο χωρισμός
κι όλα τ' αστέρια του
θαρρείς πως έσβησεο ουρανός.......
Μη μιλάς άλλο γι' αγάπη
η αγάπη είναι παντού
στη καρδιά μας στη ματιά μας
τρώει τα χείλη τρώει το νου.....
Κι όταν θα' χωμε υποφέρει
καλημέρα θα μας πεί
θα μας φύγει θα ξανάρθει
κι όλο πάλι απ' την αρχή!
Διονύσης Σαββόπουλος

GIANNIS POULOPOULOS

To άγαλμα
Χθες μεσάνυχτα και κάτι κατηφόρισα
στην μικρή την πλατεϊτσα που σε γνώρισα
Κάποιο άγαλμα που μ' είδε με θυμήθηκε
και τον πόνο μου να ακούσει δεν αρνήθηκε
Και του μίλησα για σένα και για μένανε
και τα μάτια του βουρκώναν και όλο κλαίγανε.....
Του 'πα για το φέρσιμο σου
και για τα άλλα σου
τα ασυγχώρητα τα λάθη τα μεγάλα σου
Κι ύστερα με πιάσαν θεέ μου κάτι κλάματα
που με βρήκανε κουρέλι τα χαράματα
Με το άγαλμα ως το δρόμο προχωρήσαμε
μου εσκούπισε τα μάτια και χωρίσαμε........
Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος
Μουσική: Μίμης Πλέσσας
Πρώτη εκτέλεση: Γιάννης Πουλόπουλος

Δευτέρα 14 Ιανουαρίου 2008

Στο μονοπάτι που δεν πήραμε.....

Χρόνος παρών καί χρόνος παρελθών
Ισως και οι δυό παρόντες
είναι εις χρόνο μέλλοντα
Κι ο μέλλων χρόνος
έγκλειστος εις χρόνο παρελθόντα.
Εάν ο χρόνος όλος είν' αιωνίως παρών
Ολος ο χρόνος είναι αλύτρωτος.
Ο,τι μπορούσε να ήταν είναι αφαίρεση
Μένοντας μιά διαρκής δυνατότητα
Μονάχα σ' έναν κόσμο εικασιών.
Ο,τι μπορούσε νά ήταν και ό,τι έγινε
Στοχεύουν σ' ένα τέλος
που ειναι πάντοτε παρόν .
Πατήματα αντηχούν μέσα στην μνήμη
Κάτω στο μονοπάτι που δεν πήραμε
Κατά την θύρα που ποτέ μας δεν ανοίξαμε
Προς τον ροδόκηπο.
Οι λέξεις μου αντηχούν
Ετσι στο μυαλό σου.
T. S. Eliot