Δευτέρα, 20 Ιουνίου 2016

ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ


Γ ι α τ ί... 
βαθιά μου δόξασα και πίστεψα τη γη 
και... στη φυγή δεν άπλωσα 
τα μυστικά φτερά μου, 
μα ολάκερον ε ρ ί ζ ω σ α... 
το νου μου στη σιγή, 
νά που και π ά λ ι... αναπηδά 
στη δίψα μου η πηγή, 
πηγή ζωής, χορευτική πηγή,
 πηγή χαρά μου.

Γ ι α τ ί... π ο τ έ...
 δε λόγιασα το πότε και το πώς, 
μα... εβύθισα τη σκέψη μου
 μ έ σ α στην πάσαν ώρα, 
σα μέσα της να κρύβονταν... 
ο αμέτρητος σ κ ο π ό ς, 
νά τώρα που, ή καλοκαιριά τριγύρα μου... 
είτε μπόρα, 
λάμπ' η στιγμή ολοστρόγγυλη 
στο νου μου σαν οπώρα, 
βρέχει απ' τα βάθη τ' ουρανού... 
και μ έ σ α μου ο καρπός!

Γ ι α τ ί... δεν είπα:
 «εδώ η ζωή αρχίζει, εδώ τελειώνει...»
 

μα «αν είν' η μέρα βροχερή, 
σ έ ρ ν ε ι πιο πλούσιο φως,

μα... κι ο σεισμός 
β α θ ύ τ ε ρ η τη χτίση θ ε μ ε λ ι ώ ν ε ι, 
τι ο ζωντανός π α λ μ ό ς της γης 
που πλάθει... είναι κρυφός» 
νά που, ό,τι στάθη εφήμερο, 
σα σύγνεφο αναλιώνει, 
νά που ο μέγας Θάνατος... 
μου γίνηκε α δ ε ρ φ ό ς!
.....................................
«...Μάνα... φ ω τ ι ά με βύζαξες
κ’ είναι η κ α ρ δ ι ά μου... αστέρι;»

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ευχαριστώ για την επίσκεψη.
Grazie per la tua Gentilezza.

Lunapiena