Σάββατο, 31 Αυγούστου 2013

Rainer Maria Rilke



"O φ ε ί λ ε ι ς  να  ζ ε ι ς  τη  Z ω ή
 στο  έ π α κ ρ ο,
 όχι ανάλογα µε το τι µέρα είναι,
 αλλά βολιδοσκοπώντας…
 το  β ά θ ο ς  της  κάθε  µ έ ρ α ς”
 
Rainer Maria Rilke

Μια κραυγή, της ανάσας αντίλαλος


Μόνο τα Μάτια... μιλάνε
.................. 
κι είναι  σ τ ι γ μ έ ς..
που δεν φτάνουν πιά τα λόγια..
είναι πολύ φτωχά για να πουν
της καρδιάς την αλήθεια....
είναι στιγμές που χάνονται
στο ατέρμονο βυθό της σιωπής..
κι είναι σ τ ι γ μ έ ς..
που η καρδιά παγώνει
και το σώμα μένει ακίνητο,
ανίκανο να ενωθεί με τη φωνή του.

Μια κραυγή.. της ανάσας αντίλαλος
.................... 
κι είναι σ τ ι γ μ έ ς..
που κοπιάζει να κρατηθεί η ζωή
κι ο πόνος δεν βρίσκει διέξοδο..
κομματιάζεται του χρόνου ο ρυθμός.
Τον θάνατο... αντίκρισε η Ζωή...
είναι εκείνες οι σ τ ι γ μ έ ς,
που όλα μοιάζει να σταματάνε..
ασήκωτο φορτίο.. είναι το σώμα
κι η ατμόσφαιρα παγωμένη..

Μαύρος ο ορίζοντας, χωρίς ελπίδα.
Μόνο τα μάτια μιλάνε..

Lunapiena

Mahmud Darwish




Για την Μάνα μου


Λαχταρώ το ψωμί της μάνας μου

τον καφέ της μάνας μου
το άγγιγμά της... 
Γιγαντώνεται μέσα μου το παιδί
μέρα με τη μέρα..
κι αγαπώ τη Ζωή... γιατί
στην ώρα του θανάτου μου 
να αξίζω ποθώ τα δάκρυα της μάνας μου!
Και αν επιστρέψω κοντά σου μια μέρα 
κάνε με μαντήλι στα βλέφαρά σου 
σκέπασε το σώμα μου με χλόη 
που αγίασαν τα βήματά σου.. 
Και σφίξε τις αλυσίδες μου 
με μια μπούκλα απ' τα μαλλιά σου 
με μια κλωστή που κρέμεται 
απ'το ρέλι.. στο φόρεμά σου.


Ίσως και να γίνω αθάνατος

ίσως να μοιάζω σαν θεός... 
αν κάποτε μπορέσω ν'α γ γ ί ξ ω 
της καρδιάς σου το βάθος!
Αν καταφέρω και γυρίσω κάποτε 
ας γίνω ξύλο.. για ν'ανάψεις τη φωτιά σου 
σκοινί... για να απλώνεις τα ρούχα σου 
στην ταράτσα του σπιτιού σου.
Είμαι πολύ αδύναμος για να σταθώ
στα πόδια μου, δίχως την ε υ χ ή  σου!
Μεγάλωσα παράκαιρα 
στείλε μου πίσω τ'άστρα 
που μου χάριζες όταν ήμουν παιδί.. 
Για να ξανάβρω ακολουθώντας
το πέταγμα των μικρών πουλιών
πάλι... το δρόμο του γυρισμού 
στην αγκαλιά σου... που περιμένει..



Mahmud Darwish
Μετ. Lunapiena

Ευριπίδης - Ικέτιδες


“διψώντας για αξιώματα, 
πολέμους ξεσηκώνουν παράλογους 
και σ' όλεθρο τους δόλιους πολίτες ρίχνουν. 
Ο ένας το κάνει στρατηγός να γίνει, 
ο άλλος πάλι για να πάρει 
στα χέρια του την εξουσία 
και να κάνει τα κέφια του, 
ένας άλλος για να μαζεύει πλούτη. 
Αν από τούτα ο λαός κακοπαθεί, 
δεν το εξετάζει.”
...........

“Ά μ υ α λ ο ι... αυτοί 
που ζητούν να κερδίσουν 
δόξα κι αξία μες τους πολέμους 
με τ' άρματα και την ταραχή των μαχών
προσπαθώντας ανόητα 
στις συμφορές των θνητών 
έτσι να βάλουν τέρμα.
Στο αίμα τη λύση αν ζητάς, 
θά' χεις ατέλειωτο πόλεμο.”
............................

“Αχ δύστυχοι θνητοί! 
Τι παίρνετε τα όπλα 
κι ο ένας τον άλλο σφάζετε; 
Για π ά ψ τ ε... και βάλτε πια 
ένα τέλος στους πολέμους, 
τις χώρες σας κρατάτε σε ησυχία 
και αφήστε και τους άλλους 
να ησυχάσουν. 
Γοργά η ζωή κυλάει. 
Ας την περνούμε
 με όση μπορούμε ειρήνη κι ηρεμία.”

Πέμπτη, 29 Αυγούστου 2013

Luigi Tenco


Μια ά χ ρ η σ τ η ζωή.. θα ζήσεις
αν δεν γίνεις κ ά π ο ι ο ς.
Αυτό μου έλεγε κάποιος κύριος
που το σπίτι του έμοιαζε παλάτι.
Μια άχρηστη ζ ω ή... θα ζήσεις
αν δεν μ ά θ ε ι ς...
να καταλαβαίνεις τον κόσμο.
Αυτό μου έλεγε ένας ποιητής
που γνώριζε χίλια λόγια.

Δ ο κ ί μ α σ α... να γίνω κάποιος
αλλά έ μ ε ι ν α... κανένας.
Προσπάθησα να γίνω ποιητής
αλλά τον κόσμο... δεν τον έμαθα ακόμα.

Μια άχρηστη ζωή θα ζ ή σ ε ι ς
αν δεν κ ά ν ε ι ς τον ε α υ τ ό σου
αυτόν... που επιθυμείς
μου είπε ένας άνθρωπος
κοιτάζοντας την θάλασσα.
Μια άχρηστη ζωή, θα ζήσεις....

Trad. Lunapiena
^
^Luigi Tenco:

UNA VITA INUTILE

Una vita inutile vivrai

se non diventerai qualcuno:

questo diceva a me un signore,

e la sua casa era un reggia.


Una vita inutile vivrai

se non saprai capire il mondo:

questo diceva a me un poeta,

che conosceva mille parole.


Provai ad essere qualcuno
,
però sono rimasto nessuno
.
Provai a diventare un poeta
,
ma il mondo non ho capito ancora.


Una vita inutile vivrai,

se non farai di te quel che vuoi:

mi disse un uomo, guardando il mare;

una vita inutile, vivrai ...

^


Ο Γέρο Δάσκαλος


Ο Γέρο Δάσκαλος


Ο γερο δάσκαλος ποιος τον θυμάται;

Τον ανεξύπνητο ύπνο κοιμάται

τον ξενυχτάνε δυο χωριανοί.


Οι νέοι σκόρπισαν στα καφενεία

δυο τρεις που πήγανε στην εκκλησία

δε βγάλαν λόγο για τη θανή.


Ο ψάλτης βιαζόταν είχε βαφτίσια

βουβά τον θάψανε στα κυπαρίσσια

και τον ξ ε χ ά σ α ν ε πολύ καιρό.


Ο δασοφύλακας τον άλλο χρόνο

κάρφωσε κάγκελα κι έφτιαξε μόνο

με δυο σανίδια ένα σταυρό.


Κάποιος αργόσχολος ειρηνοδίκης

βρήκε το κείμενο της διαθήκης

όπου διαβάσαμε το λόγο αυτό:


Στον τάφο θά ‘θελα σαν θα πεθάνω

πως ήμουν δ ά σ κ α λ ο ς να γράψουν πάνω

και δ ί χ ω ς  λ ά θ η παρακαλώ.



Στίχοι: Κ.Χ Μύρης

Μουσική: Γιάννης Μαρκόπουλος

με την αξέχαστη.... Μαρία Δημητριάδη

^



David Herbert Lawrence


"...Mη μου δώσετε τίποτε φτιαχτό, σταθερό, στατικό. 

Mη μου δώσετε το άπειρο ή το αιώνιο.
 
Δ ώ σ τ ε μου... την σ τ ι γ μ ή,
 
την σάρκα της κάθε αλλαγής και αντίθεσης: 

το άμεσο π α ρ ό ν.... το T ώ ρ α."


David Herbert Lawrence

Τετάρτη, 28 Αυγούστου 2013

Αντρέ Μπρετόν


Αντρέ Μπρετόν:

«Ο Άνθρωπος είναι η απάντηση

όποια κι αν είναι... η ερώτηση»

Γιώργος Σεφέρης


"Μαζεύοντας τον π ό ν ο της πληγής μας

να β γ ο ύ μ ε... απ'τον πόνο της πλάνης μας

Ρόδα ν'ανθίσουν.... στο αίμα της πληγής μας."


Γιώργος Σεφέρης

Δευτέρα, 26 Αυγούστου 2013

Γιώργος Σεφέρης - Ο Τόπος μας


 “Ἀ ν ή κ ω.. σὲ µία χώρα µικρή. 

Ἕνα πέτρινο ἀκρωτήρι στὴ Μεσόγειο,

ποὺ δὲν ἔχει ἄλλο ἀγαθὸ 

παρὰ τὸν ἀ γ ώ ν α τοῦ λαοῦ,

τὴ θάλασσα, καὶ τὸ φῶς τοῦ ἥλιου.

Εἶναι µικρὸς ὁ τόπος µας,

ἀλλὰ ἡ π α ρ ά δ ο σ ή του εἶναι τεράστια

καὶ τὸ πράγµα ποὺ τὴ χαρακτηρίζει εἶναι

ὅτι µᾶς παραδόθηκε χωρὶς διακοπή.

Ἡ Ελληνικὴ γλῶσσα δὲν ἔπαψε ποτὲ της νὰ µιλιέται.

Δέχτηκε τὶς ἀλλοιώσεις ποὺ δέχεται καθετὶ ζωντανό,

ἀλλὰ δὲν παρουσιάζει κανένα χάσµα.


Ἄλλο χαρακτηριστικὸ αὐτῆς τῆς παράδοσης

εἶναι ἡ ἀγάπη της γιὰ τὴν ἀ ν θ ρ ω π ι ά,

κανόνας της εἶναι ἡ δ ι κ α ι ο σ ύ ν η.


του Γιώργου Σεφέρη

Γιώργος Σεφέρης - Αναζήτηση


Σ’ αὐτὸ τὸν κ ό σ µ ο, ποὺ ὁλοένα στενεύει,
ὁ καθένας µας χρειάζεται ὅλους τούς ἄλλους.
Πρέπει ν’ ἀ ν α ζ η τ ή σ ο υ µ ε τὸν ἄ ν θ ρ ω π ο,
ὅ π ο υ καὶ νὰ βρίσκεται.

Ὅταν στὸ δρόµο τῆς Θήβας,
ὁ Οἰδίπους συνάντησε τὴ Σφίγγα,
κι αὐτὴ τοῦ ἔθεσε τὸ αἴνιγµά της,
ἡ ἀπόκρισή του ἦταν: ὁ ἄ ν θ ρ ω π ο ς.

Τούτη ἡ ἁπλὴ λ έ ξ η χάλασε τὸ τ έ ρ α ς.
Ἔχουµε π ο λ λ ὰ τέρατα νὰ καταστρέψουµε.
Ἂς συλλογιστοῦµε τὴν ἀπόκριση τοῦ Οἰδίποδα.»

..του Γιώργου Σεφέρη

Κυριακή, 25 Αυγούστου 2013

Ο. ΕΛΥΤΗΣ: Μικρός Ναυτίλος


                                                   Είσοδος

ΚΑΠΟΤΕ ΔΕΝ                                                           
είναι παρά μια  λ ά μ ψ η  πίσω απ' τα βουνά
 - κει κατά το μέρος του  π ε λ ά γ ο υ. 
Κάποτε πάλι ένας  α έ ρ α ς  δυνατός 
που άξαφνα σταματάει όξω απ' τα λιμάνια. 
Κι όσοι  ν ο γ ο ύ ν, το μάτι τους βουρκώνει

                Χρυσέ ζωής αέρα γιατί δε φτάνεις ως εμάς;

                       Κανένας δεν ακούει, κανένας. 
Όλοι τους πάνε κρατώντας ένα εικόνισμα 
και πάνω του η φωτιά. 
Κι ούτε μια μέρα, μια στιγμή 
στον τόπο αυτόν που να μη γίνεται ά δ ι κ ο 
και φονικό κανένα 

                                                  Γιατί δε φτάνεις ως εμάς;

Είπα θα φύγω. Τώρα. Μ' ό,τι να 'ναι: 
τον σάκο μου τον ταξιδιωτικό στον ώμο
 στην τσέπη μου έναν Οδηγό...
τη φωτογραφική μου μηχανή στο χέρι. 
Βαθιά στο χώμα και βαθιά στο σώμα μου
 θα πάω να βρω  π ο ι ό ς  ε ί μ α ι.
Τι δ ί ν ω, τι μου  δ ί ν ο υ ν
και π ε ρ ι σ σ ε ύ ε ι... το  ά δ ι κ ο
                 
                                                         Χρυσέ ζωής αέρα..


                                          ΜΥΡΙΣΑΙ ΤΟ ΑΡΙΣΤΟΝ [Ι-VII]

I

ΜΙΑ ΜΕΡΑ τη ζωή που 'χασα, την ξαναβρήκα 
στα μάτια ενός νέου μοσχαριού 
που με κοίταζε μ' αφοσίωση. 
Κατάλαβα πως δεν είχα γεννηθεί στην τύχη. 
Βάλθηκα να σ κ α λ ί ζ ω  τις μέρες μου, 
να τις φέρνω άνω - κάτω, να  ψ ά χ ν ω. 
Ζητούσα να ψαύσω την ύλη των αισθημάτων. 
Ν' αποκαταστήσω, από τις νύξεις που έβρισκα 
διάσπαρτες μέσα στον κόσμο αυτόν, 
μιαν α θ ω ό τ η τ α  τόσο ισχυρή 
που να  ξ ε π λ έ ν ε ι  τα αίματα - το  ά δ ι κ ο -
και να εξαναγκάζει τους ανθρώπους 
να μου αρέσουν.
Δύσκολο - αλλά πώς να γίνει;
 Κάποτε  ν ι ώ θ ω  να 'μαι τόσοι πολλοί 
που χάνομαι. 
Θ έ λ ω  να πραγματοποιηθώ 
έστω και στο μάκρος μιας ηλικίας
 που να ξεπερνά τη δική μου.

Αν η ψευτιά δεν υπάρχει τρόπος 
να καταβληθεί ούτε από τον χρόνο, 
τότε το παιχνίδι το έχασα.