Κυριακή, 27 Μαΐου 2012

Η ΚΡΗΤΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ


..απο το Μουσείο Κερινων Ομοιομάτων
του Π. Βρέλλη στα Γιάννενα


«…Από την πρώτη τη στιγμή, από την πρώτη ώρα,

που πάτησαν οι Γερμανοί στων Κρητικών τη Χώρα,

στο Ρέθεμνος και στα Χανιά, στη Στεία και στο Κάστρο,

έλαμψε της Α ν τ ί σ τ α σ η ς, της Κρητικής το άστρο!...

Στσ’ Αρχάνες, στο Ηράκλειο, τσ’ Αντίστασης η δ ά δ α,

άναψε και λ α μ π ά δ ι α σ ε... τους Γερμανούς αράδα.

Στσ’ Αρχάνες, στο Ηράκλειο, γίνηκε πανηγύρι,

Οι γκεσταμπίτες ήπιανε.. το πιο πικρό ποτήρι.


Η Κρητική Αντίσταση, η πρώτη στην Ευρώπη,

Τον Χίτλερ τον εκέρασε... πικρόπιοτο σιρόπι.

Η Κρητική Αντίσταση, δεν ήταν στιγμιαία,

Δεν ήταν ξέσπασμα λαού, την ώρα την κορφαία,

Η Κρητική Αντίσταση... π η γ ά ζ ε ι απ’ τα υπέρτερα

τα Ι δ α ν ι κ ά ενός Λαού.... που ανασαίνει Λ ε ύ τ ε ρ α!

Πιότερο Λεύτερος Λαός, στον Κόσμο δεν είν’ άλλος,

Ένας είν’ ο μοναδικός της ΚΡΗΤΗΣ... ο Μεγάλος!…»


ΚΡΗΤΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ

ΚΡΗΤΗ Μου



ΚΡΗΤΗ ΜΟΥ


ΚΡΗΤΗ μου όμορφο Νησί, ανθόσπαρτο περβόλι

Άλλο δεν είναι σαν εσέ , στην οικουμένη όλη .

Ένα πουλάκι κελαηδεί , πάνω στο Ψηλορείτη,

άλλο νησί δεν βρίσκεται, στο κόσμο σαν τη ΚΡΗΤΗ.


Αντιλαλούνε τα Σφακιά, φωνάζ' ο Ψηλορείτης,

"μεριάστε χώρες και λαοί , να μπεί μπροστά η ΚΡΗΤΗ".


Οι Παρθενώνες κι οι Δελφοί , κι η Εθνική πορεία,

απο τση ΚΡΗΤΗΣ το Νησί , έχουν αφετηρία .


Από την ΚΡΗΤΗ εφώτισε , η αναμμένη δάδα ,

όλο το κόσμο κι 'έγινε ΑΘΑΝΑΤΗ η ΕΛΛΑΔΑ


ΚΡΗΤΗ μου , όμορφο Νησί , στο κόσμο ξακουσμένο,

με παλαιό πολιτισμό, απαθανατισμένο .


Κρήτη πατρίς του Μίνωα, του Βενιζέλου μάνα

χωρίς εσένα δε χτυπά, τση Λευτεριάς καμπάνα .


ΚΡΗΤΗ ούλοι σε γνωρίζουνε , και τα πουλιά το λένε ,

πως τόπο πιο φιλόξενο... στο κόσμο δε κατένε


ΚΡΗΤΗ θα πει π α λ ι κ α ρ ι ά, θα πει λ ε β ε ν τ ο σ ύ ν η ,

ΚΡΗΤΗ θα πεί φιλότιμο.... αγάπη και γαλήνη


Απού τα όρη τα Λευκά να πάει στον Ψηλορείτη

Ήρωες και ηρωισμοί στολίζουνε την ΚΡΗΤΗ!


Βροντοφωνούνε τα βουνά φωνιάζει ο Ψηλορείτης ,

η Λ ε β ε ν τ ι ά γεννήθηκε... εις το νησί της ΚΡΗΤΗΣ.


ΚΡΗΤΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ

Επιδρομή στη ΚΡΗΤΗ



Επιδρομή στην ΚΡΗΤΗ

Από αέρα κάμανε επιδρομή στην Κρήτη

οι Γερμανοί να πάρουνε, Σφακιά και Ψηλορείτη.

Ποτάμια, δάση και βουνά, ακρογιαλιές και δέντρα

βουνοκορφές και ρεματιές, εστήσανε ενέδρα.

Τα ορατά τ’ αόρατα, τα τωρινά τα αιώνια

τα στήθη τους εστήσανε, στου Χίτλερ τα κανόνια.

Όλοι τους συνορίζονται, στη μάχη ποιος θα φτάσει

Ελευτεριά ή Θάνατος, ποιος θα πρωτοφωνάξει.

Άγριος και περήφανος στέκεται ο Ψηλορείτης

αθάνατος, απάτητος, καταμεσής της Κρήτης.

Χίλιοι δαιμόνοι τ’ ουρανού, την Κρήτη βομβαρδίζουν

από δεξιά κι αριστερά την περιτριγυρίζουν.

Ρασάλτο κάνουν τα βουνά γύρω απ’ τον Ψηλορείτη

ΕΛΕΥΤΕΡΙΑ ή ΘΑΝΑΤΟΣ, φωνάζει όλη η Κρήτη.

Άγγελοι μαζευτήκανε, την Κρήτη προστατεύουν

κι απ’ τους διαβόλους τ’ ουρανού χιλιάδες αχρηστεύουν.

Απ’ ουρανό και θάλασσα, πολιορκούν την Κρήτη

σαν φάντασμα τους κυνηγά η σκιά του Ψηλορείτη.

Να και ο Κρητικός Θεός μπαίνει και αυτός στη μάχη

συθέμελα ετράνταζε ο τάφος του Εθνάρχη.

Τους ήξερε από παλιά δώδεκα δεκατρία

και λέει: για δε διάβασες Ούνε την Ιστορία.


Να δεις πως τους δεχόμαστε, αυτούς που αγαπούμε

αλλά και πως φερνόμαστε, σ’ εκείνους που μισούμε.

Τι θέλετε στα σπίτια μας, και στα νοικοκυριά μας

εμείς αγωνιζόμαστε, για την Ελευθεριά μας.

Είναι γεμάτο το ΝΗΣΙ, πολιτισμού μνημεία

κι εσείς μας κουβαλήσατε, πόνο και τυραννία.

Τρέμει τραντάζει η Κνωσσός καίει φωτιά στ’ Αρκάδι

ο φάρος του Ακρωτηρίου φέγγει και αυτός ομάδι.

Εδιάλυσε η σκοτεινιά έγινε η νύκτα μέρα

για να κτυπάνε τον εχθρό π’ έρχεται απ’ τον αέρα.

Ήταν Μαΐου 21 η καταχνιά η μεγάλη

τα σιδερένια φτερωτά ξερνούν φωτιά και ατσάλι.

Κρυφτήτε από το θάνατο, κτυπάνε οι τρομπέτες

κι απ’ τον αέρα πάνοπλοι, έρχονται οι επισκέπτες.

Ποιος να κρυφτεί;

Δεν κρύβονται, όλοι στη μάχη μπαίνουν

έχουνε μ ά θ ε ι από παλιά να ΖΟΥΝ και να Πεθαίνουν.


Ξεσκίζει ο Κρητικός λαός τους νόμους τους γραμμένους

και εφαρμόζει άγραφους, για τους νεοφερμένους.

Στρέφεται προς τον ουρανό, και το σταυρό του κάνει

τρέχει στο στίβο ακάλυπτος, να πάρει το στεφάνι.

Γέροι, γυναίκες και παιδιά, όλοι στη μάχη τρέχουν

α τ ρ ό μ η τ ο ι, ακάλυπτοι... μ’ αίμα το χώμα βρέχουν.

Σφεντόνες, βέργες, ρόπαλα, αξίνες και δρεπάνια

και των προγόνων τα παλιά, αρχαία γιαταγάνια.

Τρέχουνε να υποδεχθούν τους νέους αφεντάδες

με καραμπίνες, δίκανα και σκουριασμένους Γκράδες.

Στριφογυρίζει γρήγορα του Κρητικού το μάτι

κ τ υ π ά ε ι εδώ, κ τ υ π ά ε ι εκεί τους ξένους με γυνάτι.

Δεν περιμένει ο Κρητικός να ’ρθει ο εχθρός στο χώμα

μα στον αέρα τον κ τ υ π ά... που ’ναι νωρίς ακόμα.

Αν τον αφήσει ν’ αμυνθεί και φτιάξει τ’ άρματά του

με ποια άρματα θα αντισταθεί ο Κρητικός μπροστά του;

Ξέρουν οι γέροι.... τι θα πει σκλαβιά απ’ άλλα χρόνια

γι’ αυτό ξαμώνουν και χ τ υ π ο ύ ν τα έγχρωμα μπαλόνια.

Φτάνουν τα μεταγωγικά, ανοίγουν τις πορτέλες

τον ήλιο εκαλύψανε, πολύχρωμες ομπρέλες.

Σκοτείνιασε ο ουρανός, θαρρείς ο ήλιος ’χάθει

παντέρμη Κρήτη είναι γραφτό, να ξαναμπείς στα πάθη.

Σκοτείνιασε ’ναι το νησί από τ’ αεροπλάνα

πώς να αντέξεις μ ό ν η σου... θεογεννήτρα Μάνα.

Όλοι μεγάλοι και μικροί τρέχουν να πολεμήσουν

το γόητρο και τη Τ ι μ ή , θένα υπερασπίσουν.

Αγγομαχούνε τα βουνά Σφακιά και Ψηλορείτη

μα είναι θέλημα Θεού να πατηθεί η Κρήτη.

Ήρθε ο πυρογενής εχθρός κρατώντας τις πυρόγες

κι απ’ άκρη σ’ άκρη το ΝΗΣΙ... σκεπάζετ’ από φλόγες.

Ο ατσαλογενής εχθρός επάτησε την Κρήτη

μα η γρανίτινη Ψ υ χ ή της  ΚΡΗΤΗΣ... δεν ηττήθει.

Τέσσερα χρόνια το νησί εντύθηκε στα μαύρα

άντεξε στα μαρτύρια και στης φωτιάς τη λαύρα.

Στα μαύρα η ΚΡΗΤΗ εντύθηκε, έβγαλε τα καλά της

πένθιμα το μαντήλι της βάζει για τα παιδιά της.

Κτυπά ο εχθρός, καίει χωριά, χιλιάδες ξεριζώνει

η ΚΡΗΤΗ από τον πόνο της... κλαίει και μαραζώνει.

ΚΡΗΤΗ μην κλαις μην δέρνεσαι... δεν κλαιν’ οι ηρωίδες

μα στέκονται ακλόνητες όπως οι πυραμίδες.

Πρεπιά του κόσμου Αρχόντισσα ΚΡΗΤΗ Κοσμογεννήτρια

σε σένα πάλι πέσανε, της Λ ε υ τ ε ρ ιά ς τα φύτρα.

Το αίμα που εχύσανε... τα αθάνατα παιδιά σου

γίνανε μοσχόβολοι ανθοί, να ρένουν την ποδιά σου.

Σε σένα έπεσε ο λαχνός... και μην κακοκαρδίσεις

να πάρει ο άξονας στροφή, τον τζόγο να κερδίσεις.

Πρώτη ελευθερώθηκες.... ΚΡΗΤΗ από τα πάθη

τρέχει η είδηση παντού ο κόσμος να το μάθει.

Γοργοφτερούγα η είδηση σ’ όλο τον κόσμο φθάνει

της δόξας και της Λευτεριάς, επλέξανε στεφάνι.

Η ΚΡΗΤΗ λευθερώθηκε, λεν’ οι αγγελιοφόροι

κι οι Ηρωες της έγιναν... στο κόσμο δορυφόροι.

Τρέχει η είδηση παντού.. σ’ ανατολή και δύση

Η ΚΡΗΤΗ λευθερώθηκε... έ ζ η σ ε... και... θα ζ ή σ ε ι.

Πρεπιά του κόσμου αρχόντισσα θα στέκεις πάντα ΚΡΗΤΗ

κι η δόξα πάντα α θ ά ν α τ η.... πάνω στον Ψηλορείτη.

Αιώνια κι αθάνατη.... θα είσαι κοσμογέννα

ΖΗΤΩ που δεν ελύγισες εις στο σαράντα ένα.


ΚΡΗΤΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ

Σάββατο, 26 Μαΐου 2012

J. Korczack: Λέτε...



Λέτε

Λέτε: Είναι κουραστικό

ν’ασχολείσαι με τα παιδιά.

Έχετε δίκαιο!


...και συμπληρώνετε:

... Θα πρέπει να φτάσεις

στο επίπεδό τους

να κατέβεις, να γονατίσεις,

να διπλώσεις στα δύο,

να ξαναγίνεις μικρός.


Εδώ κάνετε το λάθος

Δεν είναι αυτό που μας κουράζει.


...αλλά το γεγονός

που μας αναγκάζουν..

ν’α ν έ β ο υ μ ε... μέχρι το ύ ψ ο ς

των δικών τους σ υ ν α ι σ θ η μ ά τ ω ν,

να τεντωθούμε, να μακρύνουμε

να σταθούμε στις άκρες

των ποδιών μας…

για να μην τα πληγώσουμε.


J. Korczack

Μεταφρ. Lunapiena

Σώπα, μυαλό, ν’ ακούσουμε την καρδιά




"…..To ασήμαντο… που έγινε σημαντικό
Τι θάματα αλήθεια είναι το μάτι, το αυτί,
το μυαλό του παιδιού, πως ρουφούν αχόρταγα
τον κόσμο τούτο και γεμίζουν!
Ένα πουλί με κόκκινες, πράσινες,
κίτρινες φτερούγες,  ο κόσμος,
και πως το κυνηγάει το παιδί να το πιάσει!
Αληθινά, τίποτα δεν μοιάζει περισσότερο
με το μάτι του Θεού... όσο το μάτι του παιδιού,
που, για πρώτη φορά,  βλέπει
και δημιουργεί τον κόσμο.
Χάος ήταν πρωτύτερα ο κόσμος, τα πλάσματα όλα,
ζώα, δέντρα, άνθρωποι, πέτρες,
έρρεαν αξεδιάλυτα μπροστά από το μάτι του παιδιού,
όχι μπροστά του, μ έ σ α  του, όλα,
σχήματα, χρώματα, φωνές, μυρωδιές, αστραπές,
και δεν μπορούσε να τα στερεώσει, να βάλει τάξη.
Ο κόσμος του παιδιού δεν είναι καμωμένος
 από λάσπη ν’ αντέχει, είναι από σύννεφο,
δροσερό αεράκι φυσούσε από τα μελίγγια του παιδιού
κι ο κόσμος πύκνωνε, αραίωνε κι αφανίζονταν.
Όμοια, πριν από τη Δημιουργία,
θα περνούσε και από το μάτι του Θεού το χάος.
Το ασήμαντο αυτό ξεσκεπάζει ολάκερη μέθοδο
που αντικρίζω την πραγματικότητα.
Ο φοβητσιάρης νους τ ρ έ μ ε ι  μην ξεστομίσει
καμιά ανοησία και πληγωθεί η αξιοπρέπειά του,
με άναντρη, φρόνιμη αοριστολογία ονοματίζει
ό,τι είναι ανίκανος να ξεδιαλύνει.
Φωνάζει, εξηγάει, αποδείχνει, διαμαρτύρεται,
μα μια φωνή μέσα μου σηκώνεται:
«Σώπα, μυαλό, ν’ ακούσουμε την καρδιά»,
του φωνάζει.
Ποια καρδιά;
την ουσία της ζωής, την παραφροσύνη.
 Κι η καρδιά αρχίζει και κελαηδάει.
Δεν μπορούμε ν’ αλλάξουμε την πραγματικότητα,
ας α λ λ ά ξ ο υ μ ε  τότε το μάτι
 που βλέπει την πραγματικότητα.
Αυτό έκανα όταν ήμουν παιδί,
αυτό κάνω και τώρα."

Νίκος Καζαντζάκης

Παρασκευή, 25 Μαΐου 2012

ΞΕΡΕΙΣ Τι Είναι η ΑΓΑΠΗ?


ΞΕΡΕΙΣ Τι Είναι η ΑΓΑΠΗ?


Παιδί 3μισυ χρονών:

Ξέρεις τι είναι η ΑΓΑΠΗ, Μαμά?

Μητέρα:……….. η ΑΓΑΠΗ? (σκέφτεται ..

και τώρα τι ν’απαντήσω σ’ένα τόσο μικρό παιδί)

άκουσα καλά… Κ… με ρώτησες τι είναι η ΑΓΑΠΗ?

Παιδί:… ΝΑΙ μαμούλα.. Ξέρεις τι είναι η ΑΓΑΠΗ?

Μητέρα:…. Η ...ΑΓΑΠΗ είναι… Μια Αγκαλιά…

Έ
λα να σου δείξω…

Παιδί:… περίμενε!…

(έφυγε κα γύρισε κρατώντας στα χεράκια του

ένα κομμάτι πλαστελίνη…)

Η ΑΓΑΠΗ μαμμούλα ΕΙΝΑΙ σαν ΤΗ ΠΛΑΣΤΕΛΙΝΗ

Μητέρα:… Σαν την πλαστελίνη?

(ρωτάει με απορία..)

Παιδί:…. ΝΑΙ… ΚΟΙΤΑ…. την παίρνεις..

ΤΗΝ ΚΑΝΕΙΣ ΜΕΓΑΛΗ ΜΕΓΑΛΗ………..

και μετά… ΤΗΝ ΚΑΝΕΙΣ ΜΙΚΡΗ ΜΙΚΡΗ…

και μετά… ΤΗΝ ΠΕΤΑΣ…ΤΗΝ ΧΑΝΕΙΣ….

ΤΗΝ ΒΡΙΣΚΕΙΣ πάλι…. ΕΙΝΑΙ ΒΡΩΜΙΚΗ…

ΤΗΝ ΚΑΘΑΡΙΖΕΙΣ… και την έχεις ΠΑΛΙ ΔΙΚΗ ΣΟΥ…

ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ Η ΑΓΑΠΗ ΜΑΜΑ!…..

τώρα δείξε μου τη δική σου ΑΓΑΠΗ…

που ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΑΓΚΑΛΙΑ… μαμμούλα………….



Τι ΜΕΓΑΛΕΙΟ που ΕΙΝΑΙ….. τα ΠΑΙΔΙΑ!!!!!!!!….

(πριν λίγες μέρες…

του είχαν μάθει να παίζει με τις πλαστελίνες….)

Lunapiena

Πέμπτη, 17 Μαΐου 2012

Της Πατρίδας μου πάλι ομοιώθηκα - Ελύτης



ΑΥΤΟΣο Κόσμος ο μικρός, ο Μέγας

"ΑΛΛΑ ΠΡΩΤΑ θα δεις την ερημιά


και θα της δώσεις το δικό σου νόημα, είπε..

Πριν απο την καρδιά σου ‘θα ‘ναι αυτή

και μετά πάλι αυτή θ’ ακολουθήσει

Τούτο μόνο να ξέρεις:

Ο,τι σώσεις μες στην αστραπή καθαρό

στον αιώνα θα διαρκέσει"


Και ψηλά πολύ πάνω απ’ τα κύματα

έστησε τα χωριά των βράχων

Εκεί σκόνη έφτανε ο αφρός…

άπλερη γίδα είδα να γλείφει τις ρωγμές

με το μάτι λοξό και το λίγο κορμί σα χαλαζίας..

Εζησα τις ακρίδες και τη δίψα..

και τα τραχιά στις αρμοσιές τους δάχτυλα

χρόνους τακτους… όσους η Γνώση ορίζει..

Στα χαρτιά σκυφτός και στα βιβλία τ’ απύθμενα

με σκοινί λιανό κατεβαίνοντας…νύχτες και…. νύχτες

το λευκό αναζήτησα ως την ύστατη ένταση

τ
ου Μαύρου την ελπίδα ως τα δάκρυα

Τη χαρά ως την άκρα απόγνωση….


Οδυσσέας Ελύτης

" Η Γένεσις"

Σάββατο, 12 Μαΐου 2012

Η ΚΥΡΑ ΤΗΣ ΡΩ



ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΑΧΛΑΔΙΩΤΗ

Η ΚΥΡΑ της ΡΩ

Ύψωνε την Ελληνική Σημαία στο Νησάκι της ΡΩ

από το 1943 μέχρι τον θάνατό της

σαν Σήμερα.. στις 13 Μαΐου 1982

ΝΙΚΟΣ ΓΚΑΤΣΟΣ - ΕΛΛΑΔΟΓΡΑΦΙΑ


ΕΛΛΑΔΟΓΡΑΦΙΑ

Τω καιρώ εκείνο ο ακμαιότερος κλάδος

της πελασγικής δρυός εκάλυπτε τρεις οικισμούς

πέριξ του μυστηριώδους Βράχου της Ακροπόλεως.

Αλλά μετά τα δραματικά γεγονότα της Μεσοποταμίας,

τα οποία οδήγησαν εις την έξωσιν των πρωτοπλάστων

εκ της κοιλάδος του Τίγρεως και προεκάλεσαν σύγχυσιν

εις τας φρένας των ανθρώπων, οι οικισμοί των Αθηνών

ήρχισαν να πληθύνονται παραλόγως.

Αποτέλεσμα υπήρξεν η αλματώδης επέκτασις της πόλεως

και η δημιουργία του λεγομένου άστεως,

το οποίο κατά τους αρχαιοπλήκτους ιστορικούς

εμεγαλούργησε και περιεβλήθη την αίγλην της αιωνιότητος.

Επίσκοποι και προεστοί

κατακτητές και στρατηλάτες

επαναστάτες και αστοί

της ιστορίας οι πελάτες.


Αλλά οι αρχαίοι Θεοί, εν τη μερίμνη των

δια τα υπόλοιπα πελασγικά
φύλα,

απεφάσισαν την βαθμιαία κατάρρευσιν των Αθηνών

ως ηγέτιδος
πόλεως  και την απαλλαγήν του Ελληνισμού,

ως εθνικού πλέον συνόλου,

εκ των κινδύνων του συγκεντρωτισμού.

Κατά τους επόμενους μακρούς αιώνας
κατεβλήθησαν

αρκεταί προσπάθειαι δια την αναβίωσιν

του παλαιού άστεως,
αλλ' αύται απέβησαν άκαρποι.

Ευτυχώς δε, διότι κατά την νεωτέραν

και σκληροτέραν δοκιμασίαν του γένους,

η εκ νέου κυριαρχία των Αθηνών θα απεδυνάμωνε

τας 
κορυφάς και τας πεδιάδας της πελασγικής γης,

αι οποίαι διεμόρφωσαν την οριστικήν φυσιογνωμίαν

της φυλής
και κατηύγασαν δι' ανεσπέρου φωτός

τους ομιχλώδεις ορίζοντας της περιδεούς ανθρωπότητος.

Στο Σούλι και στην Αλαμάνα

κάναμε φως τη συμφορά

θα μας θυμούνται τάχα μάνα

καμμιά φορά;

 

Ματαία ελπίς.

Ουδείς τους ενεθυμήθη ως ζώσας αιωνιότητας,

ουδείς τους κατενόησεν εις τας πραγματικάς των διαστάσεις.

Και αι Αθήναι, καταστάσαι πρωτεύουσα νεοπαγούς κράτους,

ήρχισαν να προετοιμάζονται δια την εκ νέου απορρόφησιν

της ικμάδος του έθνους.

Αλλά η προγονική κληρονομία δεν είχεν εξ ολοκλήρου σπαταληθή

και
οι μεταγενέστεροι αδελφοί του μικρού Χορμόπουλου,

εκ των Ηπειρωτικών
ορέων και εξ όλων των στενωπών

της αθανάτου πατρίδος, διέπλευσαν την
Αχερουσίαν

της μοίρας των με την γαλήνην του μαρτυρίου και της θυσίας.

Και τα βαρβαρικά έθνη ηπόρησαν και κατ' ιδίαν εκάγχασαν

- ακριβώς όπως
αι Αθήναι.

Χτυπάτε της οργής προφήτες

καμπάνα στην Καισιαριανή

νά 'ρθουν απόψε οι Διστομίτες

νά 'ρθουν κι οι Καλαβρυτινοί

με σπαραγμό κι απελπισία

για τη χαμένη τους θυσία.


Άραγε είναι αληθές ότι η θυσία των απέβη επί ματαίω;

Ουδείς δύναται να αποφανθή μετά βεβαιότητος

και ουδείς δύναται να
προεξοφλήση το μέλλον

διότι η ιστορία των ανθρώπων είμαι

μία 
συνεχής παλινδρόμησις.

Αλλά με την διαρκώς ογκούμενην υπερτροφίαν της
Αττικής

αι προοπτικαί διαγράφονται σκοτειναί.

Οι αρχαίοι Θεοί δεν 
υπάρχουν πλέον δια να δώσουν την λύσιν,

και ούτω, θάττον η βράδιον,
αι Αθήναι

θα συγκεντρώσουν εις τους κόλπους των

και θα εξαφανίσουν δια
παντός την Ελληνικήν αρετήν,

ως ο Κρόνος εις το απώτατον παρελθόν

κατέτρωγε τα ίδια αυτού τέκνα

ή ως ο Ήλιος εις το απώτατον μέλλον θα
συγκεντρώσει

εις τας αγκάλας του τους πλανήτας του

και θα καταβροχθίσει αυτούς!

Γένοιτο! και εις τους αιώνας των αιώνων αμήν.


Πότε θ' ανθίσουνε τούτοι οι τόποι;

Πότε θα 'ρθούνε κανούργιοι ανθρώποι

να συνοδεύσουνε την βλακεία

στην τελευταία της κατοικία;


ΝΙΚΟΣ ΓΚΑΤΣΟΣ